Foute mannen zijn net fruitautomaten

Verslavingen zijn hip. Tegenwoordig heeft iedereen er wel één. Drank-verslaving, pil- verslaving, sportverslaving, nagelbijt-verslaving, shop-verslaving, poets-verslaving, Grey’s Anatomy-verslaving en seks-verslaving. Ik heb ze allemaal voorbij zien komen.

Zeer recent merkte ik op dat het gedrag van één van mijn kennissen ook obsessieve vormen begon aan te nemen. De vele tragedies met haar en foute mannen deden mij denken aan een gouwe-ouwe-gokverslaving.

Daten met foute mannen (lees: vrouwen; whatever your Drug-Of-Choice is) is net als het verslingerd zijn aan een fruitautomaat.

In den beginne speelt en date men er rustig op los. De eerste kwartjes worden in de machine gegooid en het verlies is miniem. Wellicht dat er na een paar worpen zelfs een euro of 5 wordt uitgehaald, in de trant van een lieve sms of andere bevestiging dat jij echt leuk bent. Aangemoedigd door deze winst wordt er meer energie gestopt in dit kansloze exemplaar. Vaak is in de wijde omgeving wel bekend dat de persoon in kwestie meer neemt dan geeft, en er geen echte winst te behalen is, maar in jouw geval zal dat toch echt wel anders zijn? Jij bent toch speciaal? Voor jou zit er toch wel een jackpot in?

Voor je het weet verdwijnt alles wat je kan missen in jouw project. Wanneer al het kleingeld op is wordt er bijgepind. Nog een belletje, nog een keer afspreken, nog één keer moeite doen om te laten zien hoe bijzonder jij bent, en hoe erg jij het verdiend om eens te winnen. Op een gegeven moment besef je dat je meer energie of geld gestoken hebt in deze activiteit dan je van plan was. Maar de statistieken zeggen dat er toch ooit een keer gecashed gaat worden? En dat gaat niet gebeuren bij iemand anders! Je voelt het… nog een paar kwartjes en dan is de grote prijs voor jou!

Tot het geld echt op is. Je bent leeg, blut en voelt je bedrogen. Je wilt eigenlijk niet stoppen maar je moet wel, want je kan niet meer. Tenzij er tegen het einde van de maand een nieuw salaris gestort wordt. Tenzij na een aantal weken de pijn is wegge-ebt, en je denkt dat het dit keer echt anders gaat zijn. Tenzij er ineens een nieuwe gokautomaat in de stad geplaatst wordt. Dit keer is het geluk aan jou kant! Je moet alleen nog maar even iets meer je best doen.

Wanneer men eindelijk door heeft dat jij altijd de grote verliezer zult blijven, schijnen sommige mensen het briljante idee te hebben om ermee ‘bevriend’ te blijven. Een verslaving ontdekken is lastig. Er vanaf komen is moeilijker. Er vanaf blijven is het moeilijkst. Iemand die van zijn gokverslaving af wil komen gaat toch ook niet boven Holland Casino wonen? Wegwezen! Cold Turkey! Nummer wissen! Hupsakee! Licht al je vrienden in. Laat zij je methadon zijn en voorkomen dat jij weer aan je DOC gaat.

Het belangrijkste is erkennen dat je een probleem hebt. Licht je omgeving in. Laat ze weten dat je niet in staat bent om rationele beslissingen te nemen als het om jouw verslaving gaat. Door het voor jezelf te houden loop je namelijk de kans er helemaal alleen voor te komen te staan. Zoals bij iedere verslaving zul je nare dingen doen om je behoefte te bevredigen. Wat te denken van het stelen van kleingeld van je vrienden om maar te kunnen blijven gokken? Of zoveel tijd achter de machine doorbrengen dat je geen tijd meer hebt voor vriendinnen activiteiten? Of jouw salaris gebruiken om te gaan wedden op de gokkast/scharrel van één van je vrienden, alleen omdat je denkt dat daar wel winst voor jou te behalen valt. Een paar van dit soort geintjes en je blijft helemaal alleen achter.

Dus hierbij: Erken je probleem. Zoek hulp. En besef dat je er nooit helemaal vanaf zult komen. Je blijft een zwakke plek houden. De enige oplossing is pure onthouding van de personen in kwestie en alle hulp aanvaarden die je kunt krijgen. Ooit zul je op een gezonde en eerlijke manier je geld en liefde verdienen.

© Tanya Kangur

15-07-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Oxxio klacht

Beste heer/mevrouw Oxxio klachtenservice,

Ondanks het feit dat ik een sticker op mijn deur heb geplakt waarop staat "Geen colportage", krijg ik alsnog verkopers van uw bedrijf aan mijn deur.

Ik zou u vriendelijk willen verzoeken om uw werknemers het begrip colportage uit te leggen, zodat zij de boodschap van deze sticker begrijpen, en snappen dat dit werkwoord de omschrijving van hun baan is.


Alvast bedankt voor de moeite,

Met vriendelijke groet,
Tanya Kangur

colportage col - por - ta - ge[ -´ taazj ´ ]( Frans)de -woord (vrouwelijk)het colporteren

colportage is het aanbieden van goederen en diensten aan de deur of op straat. Deze verkoopmethode is krachtens de Colportagewet aan strenge regels gebonden. Gevonden op http://www.xs4all.nl/~mkalk/begrip07.htm

Oxxio Klachten? Klik hier of : Klachten over colporteurs kunnen schriftelijk ingediend worden bij de Economische Controledienst (FIOD-ECD).

© Tanya Kangur

24-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Plekken op aarde waar het altijd regent

Men zegt dat er plekken op aarde zijn waar het bijna continue regent. De Amazone is zo’n gebied. Door verdamping, hoge- en lage druk gebieden, en nog meer van die, voor mij zeer onbekende, geografische informatie, komt het water daar regelmatig met bakken uit de hemel.

Sinds kort lijkt de wereld daar zo’n vochtige plek bij te hebben gekregen:
Mijn keuken.

Met in 6 maanden 2 enorme lekkages, beiden afkomstig vanuit de appartementen van de bovenburen, en daarnaast een uit zichzelf exploderende wijnfles, werd het tijd om mijn weblog aan te passen.
Het volgende stukje stond bovenaan deze pagina:

Mijn leven zit vaak mee, maar soms ook tegen.
Dan schrijf ik het op,
lach ik er om,
en is de bui snel over.

Ik heb het maar verwijderd.

© Tanya Kangur

19-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Fragment van de avond -Vrijdag 12 juni 2009

Ineens hoor ik een vent met een ademhaling die klinkt als een defecte astma-inhalator in mijn oor ratelen. “Ik denk: ik kom effe bij je staan!” schreeuwt hij, terwijl ik spuugspetters mijn rechteroor in voel vliegen. Spettertje’s vriend heeft betere manieren. “Liet jij nou net een scheet?” vraagt hij aan vriendinnetje E. Spettertje springt op de rug van zijn vriend, waardoor zijn achterwerk zich ineens op slechts dertig centimeter van E’s gezicht bevindt. “Wat een figuur!” zegt ze terwijl we onze drankjes afrekenen en weggaan.

Achter de bar staat God’s Gift to Women in een blauwe zwembroek bier te tappen. Ik schreeuw mijn bestelling boven de muziek uit. Godenzoon maakt een handgebaar alsof hij het niet begrijpt, en met twee handen maak ik duidelijk dat ik 2 glazen droge witte wijn wil. Ik krijg een redelijk obsceen gebaar terug en herinner me ineens weer waar ik hem van ken. Dit was de hoofdpersoon uit een escapade van studiegenootje. De titel van het verhaal? “The guy that never called back”. Ik reken mijn bestelling af, en meneer maakt nog een mooie move om aandacht te trekken: “Sorry dat ik niets tegen je zeg, ik ben mijn stem kwijt”. “Niet alleen dat, of wel?” zeg ik met een lach en ik knik naar zijn zwembroekje. Wat een figuur.

Woest uitziende kerel wil met me dansen op een Latin muziekje. Vanachter mijn strawberry daiquiri schud ik woest mijn hoofd. “Salsa kanniknie!” roep ik angstig boven de muziek uit. Woeste kerel blijkt een Italiaan en verstaat me niet. Hij grijpt me bij mijn middel. 5 Minuten later ben ik meester in de basis passen van het salsa fenomeen. Ik word dorstig en Italiaan vult mijn cocktail bij. Volgens hem ben ik klaar voor een side-step. Tijdens liedje nummer 7 waan ik me Gloria Estefan. Hoezo basispassen? Dansen is toch een kunst? Lang leve de vrije expressie! Ik huppel wat naar voor en naar achter, terwijl Italiaan mijn grootse bewegingen probeert bij te sturen. Geheel in lijn met mijn dominante karakter begin ik de leiding over te nemen. “Woeste armgebaren passen prima bij salsa!” hoor ik mezelf nog denken, vlak voordat ik een sliding maak die lijkt op een schwalbe van Suarez. De Italiaan begeleid me vriendelijk terug naar de rand van de dansvloer. “Wat een figuur...” zie ik hem denken.

© Tanya Kangur

13-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

10 Momenten om je te realiseren dat hardlopen niet jouw ding is.

1. Je ziet jezelf aan komen lopen in een etalageruit en vraagt je af waarom er een klein hondje achter je aan aan het rennen is. Je realiseert je dat dit je zwabberende rechtervoet is.

2. Je komt er na weken achter, dat de pijn, die vrijdagavond tijdens het rennen onder je linkerborstbeen ten hoogte van je lever vandaan komt, niet veroorzaakt wordt door stress, maar door de vrijdagmiddagborrel.

3. Je bedenkt dat het best een goed plan is om 5 km naar het huis van je ex te rennen om daar je laatste spullen op te halen. Bij aankomst wijs je je sportbuddy op het ontzettend lelijke, knalrode mokkel, die je door het raam in zijn woonkamer ziet staan, en merkt dat je in de spiegel boven zijn schouw aan het turen bent.

4. Je besluit weer terug naar huis te rennen, vergeet dat de straten in Amsterdam in een cirkel lopen, en staat 20 minuten later wéér voor het huis van je ex.

5. Je kan de juiste combinatie tussen teveel en te weinig water drinken niet vaststellen, en bent iedere keer óf uitgedroogd, óf aan het plassen achter een bouwvakkerskeet halverwege de Amstel.

6. Je begint de smaak in je mond van uitlopende mascara als prettig te ervaren

7. Je bevindt je voor de tweede keer bij de bouwvakkerskeet omdat er de eerste keer niet met je geflirt werd. Nu je erover nadenkt: de tweede keer ook niet. Eigenlijk nooit wanneer je met hartslag 200 langs holt.

8. Een hond haalt je in. Een konijn haalt je in. Een springende kraai haalt je in.

9. Je begint je af te vragen waarom niemand anders stilstaat bij al die bijzondere zilveren vliegjes die overal om je heen fladderen.

10. Je voelt nattigheid op je gezicht en constateert dat je ogen uit protest aan het huilen zijn

11. Bij thuiskomt surf je naar knmi.nl om uit te vinden waar die plaatselijke zonsverduistering vandaan kwam

© Tanya Kangur

10-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Tanya's servicelijn

Ik schijn iets te hebben met telefonische verkopers. Eigenlijk met vrijwel alle telefonisten. Zowel degenen die op de meest wonderlijke wijzen mijn jaarlijks veranderende telefoonnummer weten te vinden, als diegenen waar ik 90ct per minuut voor betaal als ik in hoge nood een service nummer bel.

In de afgelopen twee weken heb ik er vier gesproken. Ik zal ze eens doornemen, in toenemende mate van leukheid.

Allereerst was er Paulien. Paulien werkte bij mijn energieleverancier en ik had haar nodig voor een controle van mijn geiser en verwarming. Na haar gebeld te hebben op haar 0900 nummer kreeg ik de melding dat het nummer geen winstoogmerk had en voor slechts 10 cent per minuut mocht ik met haar kletsen. Paulien had op school erg goed leren articuleren, en omdat te bewijzen voerde ze een fijne show voor mij op. “Goe-den-mor-gun mevrouw. Wat ont-zè-tund fijn dat u belt naar on-zuh warm-tuh-ser-vies”. Tussen de lettergrepen in haar zinnen zaten net zulke lange pauzes als tussen de woorden, waardoor ik sterk begon te twijfelen of Paulien geen cassettebandje was. Toen ze na ieder van mijn 4 vragen riep: “Wat een goede vraag mevrouw!” besloot ik om terug te praten alsof Paulien een belspelletje bij Veronica presenteerde, waarna het gesprek uitstekend verliep. Ik denk dat het bedrijf inderdaad geen winst maakte op Paulien.

Erna was de tweede die ik sprak. Terwijl ik op de tram stond te wachten belde zij op om eens de voorwaarden van een uitvaartverzekering door te spreken. Niet dat ik er nu één nodig zou hebben, maar Erna verkocht die dingen nou eenmaal. Dat dit geen droevig gesprek hoefde te zijn bewees ze in een gesprek dat tot aan station Duivendrecht duurde. Na flink wat gegiebel over mijn visie op rouwadvertenties en een notitie dat ik al mijn 375 hyves vrienden op de uitvaart verwachte, wist Erna mij te vertellen dat zij op begrafenissen altijd rondkeek welke persoon er het slechtst uitzag, en dus waarschijnlijk de volgende zou zijn. Daarna informeerde ik nog naar haar muzieksmaak tijdens de rouwdienst, vernam ik dat zij altijd met haar collega naar het werk reed en dat ze onlangs overgeplaatst was naar een andere afdeling. Ik besloot dat ik Erna een toppertje in haar werk vond en sloot gelijk een verzekering bij haar af.

De week daarop belde Gijs mij. Gijs was weer van de energieleverancier, maar dit keer van de afdeling onderhoudscontracten. Ik gaf aan dat ik graag een servicecontract voor mijn moederhaard wilde afsluiten en ook maar meteen één voor mijn geiser. Of het lag aan Gijs, aan ruis op de lijn of het feit dat ik niet zo goed articuleerde als zijn collega Paulien weet ik niet. Maar de volgende vraag die Gijs stelde was wat de naam was van mijn moeder, en wat voor een haard mijn mams had. Ok, ik geef het toe, het is niet heel aardig maar ik heb Gijs ongeveer een minuut lang uitgelachen. Mijn excuus is dat ik erbij moest huilen en echt niet uit mezelf kon ophouden. Lieve Gijs zei zeker 5 keer sorry, en dat sierde hem. Ik deed dat namelijk niet.

Mijn laatste belmaat was Rob. Hij belde om de opgestuurde polis van mijn uitvaartverzekering door te nemen. In een grandioze belmarathon van 1 uur en 7 minuten heb ik met Rob zijn en mijn hele hebben-en-houwen doorgesproken. Het was zaterdagochtend, slecht weer, en we hadden allebei niets beters te doen. In dit dagdeel kwam ik erachter dat Rob halverwege de 30 was, ook in Amsterdam woonde, morgen naar een festival in Almere ging en met mij wel een bedrijfje in bakfietsbegrafenissen wilde opzetten. Bij Rob heb ik uiteindelijk mijn verzekering afgesloten. Hij was het eens met mijn besluit om alleen vieze tofu broodjes te serveren tijdens de uitvaart, een witte kist met roze bloemen te bestellen, slechts een minimale rouwadvertentie op te nemen (That’s why!) en om maar 1 kistdrager te bestellen. Dit laatste is gebaseerd op mijn theorie dat mijn hulpvaardige vrienden vast wel bijspringen wanneer ze die ene arme man aan de kist zien sjorren.

Gisteren realiseerde ik me dat ik minstens 2,5 uur aan deze gesprekken besteed had, waarbij ik het grootste deel van de tijd over andermans koetjes en kalfjes heb gekletst. Een korte berekening en babbelboxen check op internet leert dat ik hier goud geld mee kan verdienen! Ik denk dat ik Telfort eens ga bellen voor een aanpassing van mijn telefoonlijn. Wanneer u mij vanaf volgende week belt kost ik 90 ct per minuut.

© Tanya Kangur

08-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Politie mededeling

Ik las vandaag in de krant dat surveillerende agenten standaard 20 km/uur te hard rijden, omdat ze wanneer ze de maximum snelheid rijden, de hele dag maar 2 auto's zien; die voor hen en die achter hen.

Dat vond ik een fijne gedachte.

Fijne dinsdag!

Luie jager, stiekeme verzamelaar

Lieve vriend E. is verliefd. Hij vindt nog van niet, maar ik vind van wel. Ik heb hem namelijk niet meer zo enthousiast over iets gezien sinds het moment dat hij erachter kwam dat hij z’n Bacardi-Cola ook vóór 10 uur ’s ochtends binnen kon houden. E. is verliefd op grietje nr. 523 en ik moet zeggen: ik vind dit een leuke. Ze mag blijven.

Helaas is E.’s relatieaanpak in mijn ogen he-le-maal fout. E. is namelijk van mening dat grietje 523, de liefde van zijn leven, maar achter hem aan moet gaan vangen. “Laat haar maar moeite doen, ik ben het waard.” aldus E.

Dat hoort in mijn ogen niet, dat is tegendraads. E. is namelijk het mannetje van de twee, E. moet dus op jacht. Uit eigen ervaring kan ik namelijk alleen maar zeggen dat het andersom niet werkt.

Misschien is een Jip-en-Janneke uitleg hier op zijn plaats.
Mannen zijn van oudsher jagers. Een goede jager weet het beoogde stuk vlees, zowel voedsel als vrouwelijk schoon, te vangen. Mannen zorgen, na de jacht op de vrouw, voor de everzwijnen en bergleeuwen en maken het daarmee mogelijk dat vrouwlief zich kan bezighouden met nuttige dingen als thee drinken bij buuf in de naburige grot en etentjes organiseren voor de Neanderthalers in het dorp verderop.

Dan moet er alleen wel eten op de plank komen. Een vrouw die zelf op jacht gaat en een man weet af te schieten, heeft impliciet een zwakkere jager dan zijzelf te pakken. Een slechte jager zorgt voor minder voedsel dan zij zelf zou kunnen verzorgen, weinig voedsel zorgt voor een hongerige vrouw, en zoals bekend mag zijn: hongerige vrouwen zijn nare vrouwen. Thee drinken bij de buren wordt roddelen over de buurvrouw en etentjes voor het naburige dorp resulteren in complete stammenoorlogen.

Vrouwlief zal op den duur toch echt een sterke jager in huis wil hebben om haar kroost te voeden en heeft twee keuzes: Opnieuw op jacht gaan of overgaan op tactiek 2: de oerkracht van iedere vrouw: Verzamelen.

Het verzamelen van voedsel is een optie. Maar zoals het oude microkrediet gezegde luidt: “Een vis voedt 1 dag, een hengel een heel leven”. Waarom bessen gaan plukken wanneer sterke Bosman van de buren ook eens per week een extra groot stuk stieren-been kan afleveren om haar honger te stillen? En waarom het houden bij slechts één Bosman als er ook een tweede Bosman, die een nog grotere voorraad vlees in de kuip heeft, beschikbaar is voor de verzameling?

Nee, dat is helemaal fout. Een echte man zorgt dat hij zijn vak verstaat en jaagt voor zijn vrouw zolang als zij honger heeft. Hoe meer bevredigd de vouw, hoe minder ze de behoefte zal hebben om te gaan verzamelen.

Dus hierbij: E., pak die telefoon en ga alsjeblieft jagen. Geef het goede voorbeeld, red onze mensheid, zorg dat ik na al die Jip en Janneke boekjes niet opnieuw aan een verzameling hoef te beginnen.

© Tanya Kangur

12-04-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Gratis toekomstvoorspelling

Voorspelling 1: Via google.com zult u vandaag de leukste weblog ooit vinden. Klik niet meteen weg, ik voorspel veel geluk in uw toekomst wanneer u een vaste lezer wordt ;)

10 momenten om je te realiseren dat ....

Datinghulp

"Voordat het denken opkomt..."

Voorspelling 2:

Zie hier:

1 januari 2009:
Albert Hein World Domination Laatste alinea

&

7 maart 2009:
AH waarschuwt voor melamine in zoutje


Nieuw:
!!Ma tm wo van 09.00 tot 12.00 beschikbaar voor handlezingen!!

23 going on 10

‘Goedemiddag, zijn je vader en moeder ook thuis meisje?’ Verbluft kijk ik de kerel aan die in mijn portiek staat. Ik val stil en wacht op de clou van deze goede grap, maar de man kijkt me met een zoetsappig lachje aan. Er ten volste van overtuigt dat er in mijn huis niemand aanwezig is dan ik besef ik me dat hij het dan toch echt tegen mij moet hebben. ‘Ik ben alleen thuis’ antwoord ik, terwijl ik me realiseer dat dit niet het slimste moment is om een vreemde die mij voor kleuter aanneemt te overtuigen dat er naast mijn één-meter-achtenzestig niemand in het huis is om het fort te bewaken.

Ik maak hem duidelijk dat ik geen interesse heb in een bijdrage aan scholing voor kansarme straathonden in Bolivia, en de man druipt af richting zijn collega op straat. ‘Maar je lijkt zo jong’ zegt hij voordat hij wegloopt. ‘Ik ben verdorie 23! Ik word zelfs nog 24 dit jaar!’ roep ik hem na en ik hoor hoe puberaal dit moet klinken.

De deur trek ik achter mij dicht en het eerste wat ik doe is make-up op smeren. Dat scheelt toch al snel een paar jaar en ik wil van mijn minderjarige hoofd af. Gooi het op een grote vergissing van de collectant in kwestie, want zo jong lijk ik echt niet, maar het overkomt me ook in kroegen wel eens. En dan schiet ik meteen in de verdediging.

Waar komt deze oerdrift vandaan om ouder te lijken? Hoelang nog voordat ik de drempel nader waarop jong lijken een must is? Afgelopen week op de huishoudbeurs, ja daar was ik, ik heb een huishouden, deed ik volop moeite om zonder ID bij de likeurstands te komen, terwijl er voor mij een groep 40+ers al giebelend de portier vroeg of hij toch echt geen legitimatie wilde zien.

Ben ik pas echt volwassen wanneer ik dit niet meer wil lijken? Wanneer ik besluit om dan toch maar eens dagcrème te gaan kopen, me ga bezighouden met sport om een goed figuur te houden en ik het liefst jongere mannen date om mijn eigen jeugdigheid te bewijzen?

Zijn de eigenschappen ‘te laks om te smeren’, ‘te lui om te bewegen’ en de voorkeur voor mannen van een paar jaar ouder echt overblijfsels uit mijn tienerjaren?

Zondag zit ik op de bank. In dezelfde verschijning als ik de collectant liet zien en met een pizza, bier en een man wiens paspoort volwassenheid laat zien maar wiens grappen toch duidelijk uit Jochem van Gelders moppentrommel kunnen komen. Het gesprek van de dag is bedrijfsplannen en het schijnt dat ik informatie over financiën kan uitkramen die toch echt boven het niveau basisschool-rekenen uitstijgt.

Waar maak ik me druk om? Wat maakt het uit wanneer mensen mij om welke reden dan ook te jong achten? Is volwassen zijn niet iemand op inhoud beoordelen in plaats van op uiterlijk?

Dan maar onbevangen. Ik heb geen zorgen aan mijn hoofd, ik ben gelukkig.

© Tanya Kangur

06-03-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages