Social-media-baby’s

“Wat is dat?” Ik wijs met mijn vinger op een beentje met een paar grote rode vlekken.

“Dat is Lars vorige maand. Hij had overal vlekjes dus ik hoopte dat iemand zijn kwaaltje zou herkennen als ik een foto zou nemen.”

“Hm… en wat zie ik hier dan?” Een beetje verwrongen gezichtje staart de camera in.

“Ja, je ziet het misschien niet zo goed maar dat is Vief! Ik had haar net een nieuwe luier gegeven en toen begon ze me toch een portie te drukken. Zo schattig! Ik dacht: ik maak meteen een foto!”

Ik klik nog een paar keer verder. Lars die een teen in zijn mond stopt. Vief die een met een rood aangelopen hoofd het op een krijsen heeft gezet in het pierenbadje. Lars en Vief samen in de tuin terwijl Vief zichzelf met man en macht van haar luier probeert te ontdoen…

Snel klik in het schermpje dicht. Ik draai me om naar vriendin L. Alles in mij wil aan haar vragen: “Waarom? Wáár-óm? Moet ik dit nu echt zo zien?” Dan zie ik L’s trotse gezicht. Vriendin L. heeft zojuist iets intiems met mij gedeeld. Een kijkje in haar privé leven. Momma Is Proud! En niet zo’n beetje ook. Ik slik mijn woorden in.

Kijk, het is niet zo dat ik de foto’s op zichzelf niet leuk vind. Vief & Lars, hartstikke schattig. Teen in de mond: ooooh! Vlekjes: ah gut! Kind aan het poepen: giechel giebel…

Het is de manier waarop ik deze beelden te zien krijg. Op Facebook.

Vriendin L. heeft namelijk niet alleen met mij deze foto’s gedeeld. Nee nee, met al haar 314 vrienden. Foto’s van schattige baby’s en peuters die met één klik op de knop het web op zijn gestuurd en daar wel eens voor-eeuwig-en-altijd zouden kunnen blijven staan.

Onze ouders hebben onze beschamende jeugd momenten ook vastgelegd. Wie heeft er niet ooit een vriendje of vriendinnetje mee naar huis genomen al waarna mams het grote foto album op tafel legde en de foto’s van jou met buitenboordbeugel tentoonstelde? Waarbij oma aan kwam zetten met een stapeltje dia’s waarop jouw oude peuter foto’s stonden? Waarbij paps een video uit de kast haalde waarop jij te zien was als Tina Turner op de bonte avond? Weet je nog? Die avonden waarna je besloot het komende jaar geen enkele vreemde meer toe te laten bij je familie thuis?

Gelukkig lag het bewijsmateriaal van jouw jeugd veilig opgeborgen op een paar schuilplekken in het ouderlijk nest. Iedereen zou ernaar kunnen zoeken maar zonder huisvredebreuk te plegen zou niemand deze overblijfselen uit jouw verleden ooit nog te zien krijgen.

Helaas voor Lars en Vief. Over een jaar of 15 zullen ook zij met kriebels in hun buik hun eerste verkering thuis gaan voorstellen. Maar hoe hard zij ook hun best zullen doen om te voorkomen dat hun moeder, mijn vriendin L, de fotoboeken voor hun verkering op tafel legt, het kwaad is dan toch al geschied.

De Google-resultaten met daarop Vief’s roodaangelopen-pers-gezicht en Lars’ wijdverspreide luieruitslag staan dan vast allang in het geheugen van hun dates gegrift.

© Tanya Kangur

21-06-2011

Ook te vinden op de Telegraaf Hyves: vrouw.hyves.nl

Babytalk

Ik kom de laatste tijd veel op kraamvisites van vriendinnen en collega's. Dan moet je voorstellen: je bent daar met een groep meiden en iedereen zit daar dan in zo’n kring. In het midden staat de nieuwe diaper genie die de schoonzus van de zwangere dame in kwestie gekocht heeft. Daarnaast nog een handjevol fopspenen en dan heb ik ook nog een lading luiers met eens strik eromheen aangeleverd, die toekomstige baby Zwanenberg door een uur of 10 'drukken' heen zal helpen. Het leukste aan dat soort middagen vind ik dat iedereen verhalen met elkaar deelt. Zo weet ik echt alles over de kleur van de poepluier van baby Emma, en ook het volume van Sem's nachtelijke huilaanvallen heb ik al vaak in dolby surround nagebootst gekregen. Maar het mooiste aan die dagen vind ik toch wel dat ik merk dat iedereen open staat voor elkaars verhalen. Je deelt toch een passie met elkaar voor die kleintjes. In welke fase ze zich ook bevinden. Ik wacht altijd geduldig tot het mijn beurt is, tot ik ook wat kan inbrengen...

"Zo schattig! Toen ik gisteren wakker werd toen lag mijn meisje net te ontwaken in haar bedje. Ze rekte zich uit en keek me een beetje duf aan. Ik liep naar haar toe en zat een beetje aan haar teentjes te frunniken. Ze krijgt al zulke lange nageltjes! Ik vind het altijd zo lief als ze wakker wordt en er zit een beetje slaap in haar oogjes, dus ik pakte haar op om met een tissue dat prutje weg te vegen. Dan heeft ze altijd zo'n blik in haar ogen alsof ze heel druk bezig is met begrijpen wat ik doe. Nadat ik haar terug in haar bedje gelegd had heb ik even wat melk voor haar klaargemaakt. Echt, zodra ik naar de keuken loop dan zíe ik haar glunderen. Ze heeft altijd zo'n honger in de ochtend. Die gezonde eetlust heb ik ook. Toen ik me had aangekleed, zette ik haar op de grond in de woonkamer. En lopen dat ze deed! Ik vind echt dat ze veel sneller is dan anderen van haar leeftijd. Dat zal ze ook wel van mij hebben, ik stimuleer gewoon dat ze veel beweegt! Maar goed, ze spurtte dus meteen naar linksachter in de kamer en toen door naar het raam. Nee wacht. Eerst naar het raam! Ik herinner me het nog want dat is raar. Normaal doet ze dat nooit want daar links in de woonkamer bewaar ik zo'n klein pluchen popje waar ze dol op is. Naja, toen zag ik dus dat het al half 9 was en dat ik weg moest om te werken. Ik zocht m’n jas en sleutels en toen zag ik haar nergens meer. Ik keek nog even of ze toch bij haar popje was maar die lag nog op zijn plek. Ik begon een beetje in paniek te raken, want ze is pas 19 maanden en ik weet dat je ze dan niet uit het oog mag verliezen. Gelukkig had ik haar al snel gevonden. Dicht bij de open haard zat ze in spreidstand haar bips af te likken. Ze was net naar de kattenbak geweest."

Ik kijk de kamer rond. "Wie volgt?" vraag ik, terwijl ik nog een hap beschuit met muisjes neem.

© Tanya Kangur

18-01-2011

Daten - Deal or no deal?

Wel eens gehoord? “Ik date niet meer. Alle mannen waar ik mee uit ben geweest waren horken.” “Mijn hart is zó erg gebroken door mijn ex, voor mij hoeft het even niet meer hoor!” of “Als ze allemaal zo zijn, dan blijf ik wel vrijgezel!” Onlogische uitspraken! Benader het eens vanuit een andere optiek. Zie daten eens als een combinatie van een kansberekening en een zakelijke transactie. In mijn ogen is daten namelijk net als een ietwat gecompliceerde versie van Deal or no Deal. Hoe meer horken gedate; hoe meer leuke mannen er overblijven.

Stel, er zijn 20 mannen beschikbaar in jouw wereld. Deze hebben in jouw ogen allen een verschillende waarde die kan variëren van 1 tot 250 duizend. Hoe hoger het getal, hoe witter het paard waarop de desbetreffende heer rijdt. 250 duizend is mijn Prins William, zeg maar.

Het daten met één van deze mannen is als het kiezen uit één van de 20 dozen. Er van uitgaande dat er een béétje monogaam gedate wordt, verdwijnt er tijdens deze date-periode de kans om met een aantal anderen uit te gaan. Deze loop je mis, vinden in een andere vrouw hun soulmate en worden dus weggestreept. Na een paar weken daten wordt de balans opgemaakt. Goed om je heen kijkend wordt de gemiddelde waarde van alle nog overgebleven mannen gegokt op een 300.

Nu komt het. Hoe vergelijk je je huidige date hiermee? Is deze in jouw ogen minder leuk dan een 300? En; hoe groot is de kans dat je in jouw volgende date een 400 of hoger ziet? Wat als deze minder leuk, en in jouw ogen slechts een 100 blijkt te zijn?

Waag je de gok dan wordt er uitgegaan met een nieuwe man. Opnieuw vallen er in deze geweldig spannende periode een aantal kerels af. Je wereldvreemde buurjongen (waarde 10) blijkt ineens een vriendinnetje te hebben, de baristi van de Coffee Company (50.000) verlooft zich, je kent het wel.

De prijs van je huidige date wordt na zorgvuldige afweging vastgesteld op een 1000. Bravo! Je hebt goed gegokt. Door verder te daten heb je een beter exemplaar gevonden dan hiervoor. Hulde aan jou!

De grote valkuil is hebberigheid. Meer, meer, meer willen. Niets goed genoeg vinden en altijd denken dat wat er nog rondloopt beter is dan wat je nu hebt. Als je realistisch bent dan is de kans op de maximale bonus vrij klein. Wat als je oog in oog met meneer de prins komt te staan en hij besluit dat er voor hem ook meer uit te halen moet zijn dan de waarde die hij aan jou toekent?

Ik hoor je denken; “Maar ik ben hartstikke realistisch! Ik schat mijzelf prima op waarde en zet écht niet te hoog in. Mijn laatste dates zijn gewoon allemaal randdebielen geweest waar ik echt met geen mogelijkheid mee samen kon leven!”

Aha! Dat is mooi! Wanneer je al een lange periode zeker weet dat je met alle prutsers in jouw leefomgeving uit bent geweest, dan heb ik hierbij uitgelegd dat de kans groot is dat wat je hierna tegen gaat komen alleen maar beter wordt. Op een gegeven moment is de vijver vol met 1-en en 2-en en al het andere gespuis onder jouw eigenwaarde namelijk leeg.

Dus vraag jezelf hierbij af; ben ik realistisch? Met wie ben ik samen? Wat loopt er nog rond? En als het nodig blijkt: trek die stoute schoenen aan en waag eens een gok!

Wanneer je er nuchter in blijft staan, er de subjectiviteit van blijft inzien en weet dat ‘beauty in the eye of the beholder’ ligt, zou dit wel eens een heel erg leuk spelletje met kunnen worden. Winst gegarandeerd!

© Tanya Kangur

02-06-2010

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Als we de dingen niet kunnen...

Als we de dingen niet kunnen veranderen,
veranderen we de woorden.

~Susan Smit - uit boek 'Vloed' ~



http://www.dagelijksegedachte.net/

Een gezellig gesprek over affaires en dierenmishandeling

Vrienden zouden overal over moeten kunnen praten. Zegt men. En alhoewel er, denk ik, weinig onderwerpen zijn die ik in mijn leven nog nooit besproken heb met vriendinnen, vind ik toch dat er ook een grens moet zijn. Onderwerpen waarbij je bewust besluit er niet over te praten. Omdat de één dat een pijnlijk onderwerp vindt, of onsmakelijk, of er gewoonweg een standpunt over heeft waardoor het gespreksonderwerp waarschijnlijk uitdraait op een onaangename discussie.

Affaires zijn voor mij zo’n onderwerp. Alhoewel ik zelf ook het nodige geklier heb uitgehaald op ‘relatie-gebied’ is er toch één ding waar ik een sterke afkeer van heb: een affaire met een bezet object. Gezin met kind, pas getrouwd, samenwonend, net aan de verkering: het valt er allemaal onder. Ik vind het gewoon nogal sneu.

Dat het gebeuren kan, ontken ik niet. Eén op de zoveel mensen gaat vreemd. Het ontkennen hiervan naïef noemen is zelfs een eufemisme. Maar dat houdt niet in dat ik op vrijdagavond onder het genot van een glas wijn eens even lekker wil bespreken welke spannende dates mijn vriendinnen met project ‘no-go’ hebben gehad.

Onlangs werden deze avontuurtjes eens lekker gedetailleerd geanalyseerd tijdens een theeleut dagje. Subtiel als ik kan zijn gaf ik aan dat ik de acties van de persoon in kwestie goor vond. Om vervolgens te horen te krijgen dat iedereen zijn leven zo moet leiden als hij wil, en dat ik mijn commentaar maar in mijn eigen hoofd moest afdraaien. Hardop was zo bemoeierig.

Thuis aangekomen dacht ik hierover na. Waarom mag ik er niets van zeggen als het onderwerp ter sprake komt? Waarom is ja-knikken zo’n gewaardeerde eigenschap van vriendinnen?

Maar… ik ben de slechtste niet. Ik weet het goed gemaakt. Ik snijd voortaan op feesten en partijen na het onderwerp ‘Neuken met de papa van Sten’ of ‘Wezen vozen met de vriend van mijn collega Margot’ het onderwerp ‘Puppies doodknuppelen’ aan.

Op zaterdag sta ik namelijk super vroeg op, en terwijl ik stiekem wel weet dat het fout is, en maatschappelijk niet geaccepteerd, en dat ik er mensen mee kwets, haal ik een nieuwe Labrador Pup in de dierenspeciaalzaak, en daar doe ik dan álles mee waar ik op dat moment zin in heb…

Dat moet toch kunnen?
Nee?
Maar je laat me er toch zeker wel lekker in detail over vertellen onder het genot van een Cosmopolitan?
En dan knik je toch begrijpend ‘Ja!’?
Veroordelen van mensen doe je namelijk toch alleen in je eigen hoofd?

Hardop is zo bemoeierig.

© Tanya Kangur

30-11-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Foute mannen zijn net fruitautomaten

Verslavingen zijn hip. Tegenwoordig heeft iedereen er wel één. Drank-verslaving, pil- verslaving, sportverslaving, nagelbijt-verslaving, shop-verslaving, poets-verslaving, Grey’s Anatomy-verslaving en seks-verslaving. Ik heb ze allemaal voorbij zien komen.

Zeer recent merkte ik op dat het gedrag van één van mijn kennissen ook obsessieve vormen begon aan te nemen. De vele tragedies met haar en foute mannen deden mij denken aan een gouwe-ouwe-gokverslaving.

Daten met foute mannen (lees: vrouwen; whatever your Drug-Of-Choice is) is net als het verslingerd zijn aan een fruitautomaat.

In den beginne speelt en date men er rustig op los. De eerste kwartjes worden in de machine gegooid en het verlies is miniem. Wellicht dat er na een paar worpen zelfs een euro of 5 wordt uitgehaald, in de trant van een lieve sms of andere bevestiging dat jij echt leuk bent. Aangemoedigd door deze winst wordt er meer energie gestopt in dit kansloze exemplaar. Vaak is in de wijde omgeving wel bekend dat de persoon in kwestie meer neemt dan geeft, en er geen echte winst te behalen is, maar in jouw geval zal dat toch echt wel anders zijn? Jij bent toch speciaal? Voor jou zit er toch wel een jackpot in?

Voor je het weet verdwijnt alles wat je kan missen in jouw project. Wanneer al het kleingeld op is wordt er bijgepind. Nog een belletje, nog een keer afspreken, nog één keer moeite doen om te laten zien hoe bijzonder jij bent, en hoe erg jij het verdiend om eens te winnen. Op een gegeven moment besef je dat je meer energie of geld gestoken hebt in deze activiteit dan je van plan was. Maar de statistieken zeggen dat er toch ooit een keer gecashed gaat worden? En dat gaat niet gebeuren bij iemand anders! Je voelt het… nog een paar kwartjes en dan is de grote prijs voor jou!

Tot het geld echt op is. Je bent leeg, blut en voelt je bedrogen. Je wilt eigenlijk niet stoppen maar je moet wel, want je kan niet meer. Tenzij er tegen het einde van de maand een nieuw salaris gestort wordt. Tenzij na een aantal weken de pijn is wegge-ebt, en je denkt dat het dit keer echt anders gaat zijn. Tenzij er ineens een nieuwe gokautomaat in de stad geplaatst wordt. Dit keer is het geluk aan jou kant! Je moet alleen nog maar even iets meer je best doen.

Wanneer men eindelijk door heeft dat jij altijd de grote verliezer zult blijven, schijnen sommige mensen het briljante idee te hebben om ermee ‘bevriend’ te blijven. Een verslaving ontdekken is lastig. Er vanaf komen is moeilijker. Er vanaf blijven is het moeilijkst. Iemand die van zijn gokverslaving af wil komen gaat toch ook niet boven Holland Casino wonen? Wegwezen! Cold Turkey! Nummer wissen! Hupsakee! Licht al je vrienden in. Laat zij je methadon zijn en voorkomen dat jij weer aan je DOC gaat.

Het belangrijkste is erkennen dat je een probleem hebt. Licht je omgeving in. Laat ze weten dat je niet in staat bent om rationele beslissingen te nemen als het om jouw verslaving gaat. Door het voor jezelf te houden loop je namelijk de kans er helemaal alleen voor te komen te staan. Zoals bij iedere verslaving zul je nare dingen doen om je behoefte te bevredigen. Wat te denken van het stelen van kleingeld van je vrienden om maar te kunnen blijven gokken? Of zoveel tijd achter de machine doorbrengen dat je geen tijd meer hebt voor vriendinnen activiteiten? Of jouw salaris gebruiken om te gaan wedden op de gokkast/scharrel van één van je vrienden, alleen omdat je denkt dat daar wel winst voor jou te behalen valt. Een paar van dit soort geintjes en je blijft helemaal alleen achter.

Dus hierbij: Erken je probleem. Zoek hulp. En besef dat je er nooit helemaal vanaf zult komen. Je blijft een zwakke plek houden. De enige oplossing is pure onthouding van de personen in kwestie en alle hulp aanvaarden die je kunt krijgen. Ooit zul je op een gezonde en eerlijke manier je geld en liefde verdienen.

© Tanya Kangur

15-07-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Oxxio klacht

Beste heer/mevrouw Oxxio klachtenservice,

Ondanks het feit dat ik een sticker op mijn deur heb geplakt waarop staat "Geen colportage", krijg ik alsnog verkopers van uw bedrijf aan mijn deur.

Ik zou u vriendelijk willen verzoeken om uw werknemers het begrip colportage uit te leggen, zodat zij de boodschap van deze sticker begrijpen, en snappen dat dit werkwoord de omschrijving van hun baan is.


Alvast bedankt voor de moeite,

Met vriendelijke groet,
Tanya Kangur

colportage col - por - ta - ge[ -´ taazj ´ ]( Frans)de -woord (vrouwelijk)het colporteren

colportage is het aanbieden van goederen en diensten aan de deur of op straat. Deze verkoopmethode is krachtens de Colportagewet aan strenge regels gebonden. Gevonden op http://www.xs4all.nl/~mkalk/begrip07.htm

Oxxio Klachten? Klik hier of : Klachten over colporteurs kunnen schriftelijk ingediend worden bij de Economische Controledienst (FIOD-ECD).

© Tanya Kangur

24-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Plekken op aarde waar het altijd regent

Men zegt dat er plekken op aarde zijn waar het bijna continue regent. De Amazone is zo’n gebied. Door verdamping, hoge- en lage druk gebieden, en nog meer van die, voor mij zeer onbekende, geografische informatie, komt het water daar regelmatig met bakken uit de hemel.

Sinds kort lijkt de wereld daar zo’n vochtige plek bij te hebben gekregen:
Mijn keuken.

Met in 6 maanden 2 enorme lekkages, beiden afkomstig vanuit de appartementen van de bovenburen, en daarnaast een uit zichzelf exploderende wijnfles, werd het tijd om mijn weblog aan te passen.
Het volgende stukje stond bovenaan deze pagina:

Mijn leven zit vaak mee, maar soms ook tegen.
Dan schrijf ik het op,
lach ik er om,
en is de bui snel over.

Ik heb het maar verwijderd.

© Tanya Kangur

19-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Fragment van de avond -Vrijdag 12 juni 2009

Ineens hoor ik een vent met een ademhaling die klinkt als een defecte astma-inhalator in mijn oor ratelen. “Ik denk: ik kom effe bij je staan!” schreeuwt hij, terwijl ik spuugspetters mijn rechteroor in voel vliegen. Spettertje’s vriend heeft betere manieren. “Liet jij nou net een scheet?” vraagt hij aan vriendinnetje E. Spettertje springt op de rug van zijn vriend, waardoor zijn achterwerk zich ineens op slechts dertig centimeter van E’s gezicht bevindt. “Wat een figuur!” zegt ze terwijl we onze drankjes afrekenen en weggaan.

Achter de bar staat God’s Gift to Women in een blauwe zwembroek bier te tappen. Ik schreeuw mijn bestelling boven de muziek uit. Godenzoon maakt een handgebaar alsof hij het niet begrijpt, en met twee handen maak ik duidelijk dat ik 2 glazen droge witte wijn wil. Ik krijg een redelijk obsceen gebaar terug en herinner me ineens weer waar ik hem van ken. Dit was de hoofdpersoon uit een escapade van studiegenootje. De titel van het verhaal? “The guy that never called back”. Ik reken mijn bestelling af, en meneer maakt nog een mooie move om aandacht te trekken: “Sorry dat ik niets tegen je zeg, ik ben mijn stem kwijt”. “Niet alleen dat, of wel?” zeg ik met een lach en ik knik naar zijn zwembroekje. Wat een figuur.

Woest uitziende kerel wil met me dansen op een Latin muziekje. Vanachter mijn strawberry daiquiri schud ik woest mijn hoofd. “Salsa kanniknie!” roep ik angstig boven de muziek uit. Woeste kerel blijkt een Italiaan en verstaat me niet. Hij grijpt me bij mijn middel. 5 Minuten later ben ik meester in de basis passen van het salsa fenomeen. Ik word dorstig en Italiaan vult mijn cocktail bij. Volgens hem ben ik klaar voor een side-step. Tijdens liedje nummer 7 waan ik me Gloria Estefan. Hoezo basispassen? Dansen is toch een kunst? Lang leve de vrije expressie! Ik huppel wat naar voor en naar achter, terwijl Italiaan mijn grootse bewegingen probeert bij te sturen. Geheel in lijn met mijn dominante karakter begin ik de leiding over te nemen. “Woeste armgebaren passen prima bij salsa!” hoor ik mezelf nog denken, vlak voordat ik een sliding maak die lijkt op een schwalbe van Suarez. De Italiaan begeleid me vriendelijk terug naar de rand van de dansvloer. “Wat een figuur...” zie ik hem denken.

© Tanya Kangur

13-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

10 Momenten om je te realiseren dat hardlopen niet jouw ding is.

1. Je ziet jezelf aan komen lopen in een etalageruit en vraagt je af waarom er een klein hondje achter je aan aan het rennen is. Je realiseert je dat dit je zwabberende rechtervoet is.

2. Je komt er na weken achter, dat de pijn, die vrijdagavond tijdens het rennen onder je linkerborstbeen ten hoogte van je lever vandaan komt, niet veroorzaakt wordt door stress, maar door de vrijdagmiddagborrel.

3. Je bedenkt dat het best een goed plan is om 5 km naar het huis van je ex te rennen om daar je laatste spullen op te halen. Bij aankomst wijs je je sportbuddy op het ontzettend lelijke, knalrode mokkel, die je door het raam in zijn woonkamer ziet staan, en merkt dat je in de spiegel boven zijn schouw aan het turen bent.

4. Je besluit weer terug naar huis te rennen, vergeet dat de straten in Amsterdam in een cirkel lopen, en staat 20 minuten later wéér voor het huis van je ex.

5. Je kan de juiste combinatie tussen teveel en te weinig water drinken niet vaststellen, en bent iedere keer óf uitgedroogd, óf aan het plassen achter een bouwvakkerskeet halverwege de Amstel.

6. Je begint de smaak in je mond van uitlopende mascara als prettig te ervaren

7. Je bevindt je voor de tweede keer bij de bouwvakkerskeet omdat er de eerste keer niet met je geflirt werd. Nu je erover nadenkt: de tweede keer ook niet. Eigenlijk nooit wanneer je met hartslag 200 langs holt.

8. Een hond haalt je in. Een konijn haalt je in. Een springende kraai haalt je in.

9. Je begint je af te vragen waarom niemand anders stilstaat bij al die bijzondere zilveren vliegjes die overal om je heen fladderen.

10. Je voelt nattigheid op je gezicht en constateert dat je ogen uit protest aan het huilen zijn

11. Bij thuiskomt surf je naar knmi.nl om uit te vinden waar die plaatselijke zonsverduistering vandaan kwam

© Tanya Kangur

10-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages