Geschrijfsels en de typtyfus

Social-media-baby’s

2011-06-23T23:46:00.001+02:00

“Wat is dat?” Ik wijs met mijn vinger op een beentje met een paar grote rode vlekken.

“Dat is Lars vorige maand. Hij had overal vlekjes dus ik hoopte dat iemand zijn kwaaltje zou herkennen als ik een foto zou nemen.”

“Hm… en wat zie ik hier dan?” Een beetje verwrongen gezichtje staart de camera in.

“Ja, je ziet het misschien niet zo goed maar dat is Vief! Ik had haar net een nieuwe luier gegeven en toen begon ze me toch een portie te drukken. Zo schattig! Ik dacht: ik maak meteen een foto!”

Ik klik nog een paar keer verder. Lars die een teen in zijn mond stopt. Vief die een met een rood aangelopen hoofd het op een krijsen heeft gezet in het pierenbadje. Lars en Vief samen in de tuin terwijl Vief zichzelf met man en macht van haar luier probeert te ontdoen…

Snel klik in het schermpje dicht. Ik draai me om naar vriendin L. Alles in mij wil aan haar vragen: “Waarom? Wáár-óm? Moet ik dit nu echt zo zien?” Dan zie ik L’s trotse gezicht. Vriendin L. heeft zojuist iets intiems met mij gedeeld. Een kijkje in haar privé leven. Momma Is Proud! En niet zo’n beetje ook. Ik slik mijn woorden in.

Kijk, het is niet zo dat ik de foto’s op zichzelf niet leuk vind. Vief & Lars, hartstikke schattig. Teen in de mond: ooooh! Vlekjes: ah gut! Kind aan het poepen: giechel giebel…

Het is de manier waarop ik deze beelden te zien krijg. Op Facebook.

Vriendin L. heeft namelijk niet alleen met mij deze foto’s gedeeld. Nee nee, met al haar 314 vrienden. Foto’s van schattige baby’s en peuters die met één klik op de knop het web op zijn gestuurd en daar wel eens voor-eeuwig-en-altijd zouden kunnen blijven staan.

Onze ouders hebben onze beschamende jeugd momenten ook vastgelegd. Wie heeft er niet ooit een vriendje of vriendinnetje mee naar huis genomen al waarna mams het grote foto album op tafel legde en de foto’s van jou met buitenboordbeugel tentoonstelde? Waarbij oma aan kwam zetten met een stapeltje dia’s waarop jouw oude peuter foto’s stonden? Waarbij paps een video uit de kast haalde waarop jij te zien was als Tina Turner op de bonte avond? Weet je nog? Die avonden waarna je besloot het komende jaar geen enkele vreemde meer toe te laten bij je familie thuis?

Gelukkig lag het bewijsmateriaal van jouw jeugd veilig opgeborgen op een paar schuilplekken in het ouderlijk nest. Iedereen zou ernaar kunnen zoeken maar zonder huisvredebreuk te plegen zou niemand deze overblijfselen uit jouw verleden ooit nog te zien krijgen.

Helaas voor Lars en Vief. Over een jaar of 15 zullen ook zij met kriebels in hun buik hun eerste verkering thuis gaan voorstellen. Maar hoe hard zij ook hun best zullen doen om te voorkomen dat hun moeder, mijn vriendin L, de fotoboeken voor hun verkering op tafel legt, het kwaad is dan toch al geschied.

De Google-resultaten met daarop Vief’s roodaangelopen-pers-gezicht en Lars’ wijdverspreide luieruitslag staan dan vast allang in het geheugen van hun dates gegrift.

21-06-2011

Ook te vinden op de Telegraaf Hyves: vrouw.hyves.nl

Babytalk

2011-01-18T23:00:00.007+01:00

Ik kom de laatste tijd veel op kraamvisites van vriendinnen en collega's. Dan moet je voorstellen: je bent daar met een groep meiden en iedereen zit daar dan in zo’n kring. In het midden staat de nieuwe diaper genie die de schoonzus van de zwangere dame in kwestie gekocht heeft. Daarnaast nog een handjevol fopspenen en dan heb ik ook nog een lading luiers met eens strik eromheen aangeleverd, die toekomstige baby Zwanenberg door een uur of 10 'drukken' heen zal helpen. Het leukste aan dat soort middagen vind ik dat iedereen verhalen met elkaar deelt. Zo weet ik echt alles over de kleur van de poepluier van baby Emma, en ook het volume van Sem's nachtelijke huilaanvallen heb ik al vaak in dolby surround nagebootst gekregen. Maar het mooiste aan die dagen vind ik toch wel dat ik merk dat iedereen open staat voor elkaars verhalen. Je deelt toch een passie met elkaar voor die kleintjes. In welke fase ze zich ook bevinden. Ik wacht altijd geduldig tot het mijn beurt is, tot ik ook wat kan inbrengen...

"Zo schattig! Toen ik gisteren wakker werd toen lag mijn meisje net te ontwaken in haar bedje. Ze rekte zich uit en keek me een beetje duf aan. Ik liep naar haar toe en zat een beetje aan haar teentjes te frunniken. Ze krijgt al zulke lange nageltjes! Ik vind het altijd zo lief als ze wakker wordt en er zit een beetje slaap in haar oogjes, dus ik pakte haar op om met een tissue dat prutje weg te vegen. Dan heeft ze altijd zo'n blik in haar ogen alsof ze heel druk bezig is met begrijpen wat ik doe. Nadat ik haar terug in haar bedje gelegd had heb ik even wat melk voor haar klaargemaakt. Echt, zodra ik naar de keuken loop dan zíe ik haar glunderen. Ze heeft altijd zo'n honger in de ochtend. Die gezonde eetlust heb ik ook. Toen ik me had aangekleed, zette ik haar op de grond in de woonkamer. En lopen dat ze deed! Ik vind echt dat ze veel sneller is dan anderen van haar leeftijd. Dat zal ze ook wel van mij hebben, ik stimuleer gewoon dat ze veel beweegt! Maar goed, ze spurtte dus meteen naar linksachter in de kamer en toen door naar het raam. Nee wacht. Eerst naar het raam! Ik herinner me het nog want dat is raar. Normaal doet ze dat nooit want daar links in de woonkamer bewaar ik zo'n klein pluchen popje waar ze dol op is. Naja, toen zag ik dus dat het al half 9 was en dat ik weg moest om te werken. Ik zocht m’n jas en sleutels en toen zag ik haar nergens meer. Ik keek nog even of ze toch bij haar popje was maar die lag nog op zijn plek. Ik begon een beetje in paniek te raken, want ze is pas 19 maanden en ik weet dat je ze dan niet uit het oog mag verliezen. Gelukkig had ik haar al snel gevonden. Dicht bij de open haard zat ze in spreidstand haar bips af te likken. Ze was net naar de kattenbak geweest."

Ik kijk de kamer rond. "Wie volgt?" vraag ik, terwijl ik nog een hap beschuit met muisjes neem.

18-01-2011

Daten - Deal or no deal?

2010-06-02T21:37:00.001+02:00

Wel eens gehoord? “Ik date niet meer. Alle mannen waar ik mee uit ben geweest waren horken.” “Mijn hart is zó erg gebroken door mijn ex, voor mij hoeft het even niet meer hoor!” of “Als ze allemaal zo zijn, dan blijf ik wel vrijgezel!” Onlogische uitspraken! Benader het eens vanuit een andere optiek. Zie daten eens als een combinatie van een kansberekening en een zakelijke transactie. In mijn ogen is daten namelijk net als een ietwat gecompliceerde versie van Deal or no Deal. Hoe meer horken gedate; hoe meer leuke mannen er overblijven.

Stel, er zijn 20 mannen beschikbaar in jouw wereld. Deze hebben in jouw ogen allen een verschillende waarde die kan variëren van 1 tot 250 duizend. Hoe hoger het getal, hoe witter het paard waarop de desbetreffende heer rijdt. 250 duizend is mijn Prins William, zeg maar.

Het daten met één van deze mannen is als het kiezen uit één van de 20 dozen. Er van uitgaande dat er een béétje monogaam gedate wordt, verdwijnt er tijdens deze date-periode de kans om met een aantal anderen uit te gaan. Deze loop je mis, vinden in een andere vrouw hun soulmate en worden dus weggestreept. Na een paar weken daten wordt de balans opgemaakt. Goed om je heen kijkend wordt de gemiddelde waarde van alle nog overgebleven mannen gegokt op een 300.

Nu komt het. Hoe vergelijk je je huidige date hiermee? Is deze in jouw ogen minder leuk dan een 300? En; hoe groot is de kans dat je in jouw volgende date een 400 of hoger ziet? Wat als deze minder leuk, en in jouw ogen slechts een 100 blijkt te zijn?

Waag je de gok dan wordt er uitgegaan met een nieuwe man. Opnieuw vallen er in deze geweldig spannende periode een aantal kerels af. Je wereldvreemde buurjongen (waarde 10) blijkt ineens een vriendinnetje te hebben, de baristi van de Coffee Company (50.000) verlooft zich, je kent het wel.

De prijs van je huidige date wordt na zorgvuldige afweging vastgesteld op een 1000. Bravo! Je hebt goed gegokt. Door verder te daten heb je een beter exemplaar gevonden dan hiervoor. Hulde aan jou!

De grote valkuil is hebberigheid. Meer, meer, meer willen. Niets goed genoeg vinden en altijd denken dat wat er nog rondloopt beter is dan wat je nu hebt. Als je realistisch bent dan is de kans op de maximale bonus vrij klein. Wat als je oog in oog met meneer de prins komt te staan en hij besluit dat er voor hem ook meer uit te halen moet zijn dan de waarde die hij aan jou toekent?

Ik hoor je denken; “Maar ik ben hartstikke realistisch! Ik schat mijzelf prima op waarde en zet écht niet te hoog in. Mijn laatste dates zijn gewoon allemaal randdebielen geweest waar ik echt met geen mogelijkheid mee samen kon leven!”

Aha! Dat is mooi! Wanneer je al een lange periode zeker weet dat je met alle prutsers in jouw leefomgeving uit bent geweest, dan heb ik hierbij uitgelegd dat de kans groot is dat wat je hierna tegen gaat komen alleen maar beter wordt. Op een gegeven moment is de vijver vol met 1-en en 2-en en al het andere gespuis onder jouw eigenwaarde namelijk leeg.

Dus vraag jezelf hierbij af; ben ik realistisch? Met wie ben ik samen? Wat loopt er nog rond? En als het nodig blijkt: trek die stoute schoenen aan en waag eens een gok!

Wanneer je er nuchter in blijft staan, er de subjectiviteit van blijft inzien en weet dat ‘beauty in the eye of the beholder’ ligt, zou dit wel eens een heel erg leuk spelletje met kunnen worden. Winst gegarandeerd!

02-06-2010

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Als we de dingen niet kunnen...

2010-05-02T22:58:00.000+02:00

Als we de dingen niet kunnen veranderen,
veranderen we de woorden.

~Susan Smit - uit boek 'Vloed' ~

http://www.dagelijksegedachte.net/

Een gezellig gesprek over affaires en dierenmishandeling

2009-11-30T15:44:00.000+01:00

Vrienden zouden overal over moeten kunnen praten. Zegt men. En alhoewel er, denk ik, weinig onderwerpen zijn die ik in mijn leven nog nooit besproken heb met vriendinnen, vind ik toch dat er ook een grens moet zijn. Onderwerpen waarbij je bewust besluit er niet over te praten. Omdat de één dat een pijnlijk onderwerp vindt, of onsmakelijk, of er gewoonweg een standpunt over heeft waardoor het gespreksonderwerp waarschijnlijk uitdraait op een onaangename discussie.

Affaires zijn voor mij zo’n onderwerp. Alhoewel ik zelf ook het nodige geklier heb uitgehaald op ‘relatie-gebied’ is er toch één ding waar ik een sterke afkeer van heb: een affaire met een bezet object. Gezin met kind, pas getrouwd, samenwonend, net aan de verkering: het valt er allemaal onder. Ik vind het gewoon nogal sneu.

Dat het gebeuren kan, ontken ik niet. Eén op de zoveel mensen gaat vreemd. Het ontkennen hiervan naïef noemen is zelfs een eufemisme. Maar dat houdt niet in dat ik op vrijdagavond onder het genot van een glas wijn eens even lekker wil bespreken welke spannende dates mijn vriendinnen met project ‘no-go’ hebben gehad.

Onlangs werden deze avontuurtjes eens lekker gedetailleerd geanalyseerd tijdens een theeleut dagje. Subtiel als ik kan zijn gaf ik aan dat ik de acties van de persoon in kwestie goor vond. Om vervolgens te horen te krijgen dat iedereen zijn leven zo moet leiden als hij wil, en dat ik mijn commentaar maar in mijn eigen hoofd moest afdraaien. Hardop was zo bemoeierig.

Thuis aangekomen dacht ik hierover na. Waarom mag ik er niets van zeggen als het onderwerp ter sprake komt? Waarom is ja-knikken zo’n gewaardeerde eigenschap van vriendinnen?

Maar… ik ben de slechtste niet. Ik weet het goed gemaakt. Ik snijd voortaan op feesten en partijen na het onderwerp ‘Neuken met de papa van Sten’ of ‘Wezen vozen met de vriend van mijn collega Margot’ het onderwerp ‘Puppies doodknuppelen’ aan.

Op zaterdag sta ik namelijk super vroeg op, en terwijl ik stiekem wel weet dat het fout is, en maatschappelijk niet geaccepteerd, en dat ik er mensen mee kwets, haal ik een nieuwe Labrador Pup in de dierenspeciaalzaak, en daar doe ik dan álles mee waar ik op dat moment zin in heb…

Dat moet toch kunnen?
Nee?
Maar je laat me er toch zeker wel lekker in detail over vertellen onder het genot van een Cosmopolitan?
En dan knik je toch begrijpend ‘Ja!’?
Veroordelen van mensen doe je namelijk toch alleen in je eigen hoofd?

Hardop is zo bemoeierig.

30-11-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Foute mannen zijn net fruitautomaten

2009-07-15T22:39:00.002+02:00

Verslavingen zijn hip. Tegenwoordig heeft iedereen er wel één. Drank-verslaving, pil- verslaving, sportverslaving, nagelbijt-verslaving, shop-verslaving, poets-verslaving, Grey’s Anatomy-verslaving en seks-verslaving. Ik heb ze allemaal voorbij zien komen.

Zeer recent merkte ik op dat het gedrag van één van mijn kennissen ook obsessieve vormen begon aan te nemen. De vele tragedies met haar en foute mannen deden mij denken aan een gouwe-ouwe-gokverslaving.

Daten met foute mannen (lees: vrouwen; whatever your Drug-Of-Choice is) is net als het verslingerd zijn aan een fruitautomaat.

In den beginne speelt en date men er rustig op los. De eerste kwartjes worden in de machine gegooid en het verlies is miniem. Wellicht dat er na een paar worpen zelfs een euro of 5 wordt uitgehaald, in de trant van een lieve sms of andere bevestiging dat jij echt leuk bent. Aangemoedigd door deze winst wordt er meer energie gestopt in dit kansloze exemplaar. Vaak is in de wijde omgeving wel bekend dat de persoon in kwestie meer neemt dan geeft, en er geen echte winst te behalen is, maar in jouw geval zal dat toch echt wel anders zijn? Jij bent toch speciaal? Voor jou zit er toch wel een jackpot in?

Voor je het weet verdwijnt alles wat je kan missen in jouw project. Wanneer al het kleingeld op is wordt er bijgepind. Nog een belletje, nog een keer afspreken, nog één keer moeite doen om te laten zien hoe bijzonder jij bent, en hoe erg jij het verdiend om eens te winnen. Op een gegeven moment besef je dat je meer energie of geld gestoken hebt in deze activiteit dan je van plan was. Maar de statistieken zeggen dat er toch ooit een keer gecashed gaat worden? En dat gaat niet gebeuren bij iemand anders! Je voelt het… nog een paar kwartjes en dan is de grote prijs voor jou!

Tot het geld echt op is. Je bent leeg, blut en voelt je bedrogen. Je wilt eigenlijk niet stoppen maar je moet wel, want je kan niet meer. Tenzij er tegen het einde van de maand een nieuw salaris gestort wordt. Tenzij na een aantal weken de pijn is wegge-ebt, en je denkt dat het dit keer echt anders gaat zijn. Tenzij er ineens een nieuwe gokautomaat in de stad geplaatst wordt. Dit keer is het geluk aan jou kant! Je moet alleen nog maar even iets meer je best doen.

Wanneer men eindelijk door heeft dat jij altijd de grote verliezer zult blijven, schijnen sommige mensen het briljante idee te hebben om ermee ‘bevriend’ te blijven. Een verslaving ontdekken is lastig. Er vanaf komen is moeilijker. Er vanaf blijven is het moeilijkst. Iemand die van zijn gokverslaving af wil komen gaat toch ook niet boven Holland Casino wonen? Wegwezen! Cold Turkey! Nummer wissen! Hupsakee! Licht al je vrienden in. Laat zij je methadon zijn en voorkomen dat jij weer aan je DOC gaat.

Het belangrijkste is erkennen dat je een probleem hebt. Licht je omgeving in. Laat ze weten dat je niet in staat bent om rationele beslissingen te nemen als het om jouw verslaving gaat. Door het voor jezelf te houden loop je namelijk de kans er helemaal alleen voor te komen te staan. Zoals bij iedere verslaving zul je nare dingen doen om je behoefte te bevredigen. Wat te denken van het stelen van kleingeld van je vrienden om maar te kunnen blijven gokken? Of zoveel tijd achter de machine doorbrengen dat je geen tijd meer hebt voor vriendinnen activiteiten? Of jouw salaris gebruiken om te gaan wedden op de gokkast/scharrel van één van je vrienden, alleen omdat je denkt dat daar wel winst voor jou te behalen valt. Een paar van dit soort geintjes en je blijft helemaal alleen achter.

Dus hierbij: Erken je probleem. Zoek hulp. En besef dat je er nooit helemaal vanaf zult komen. Je blijft een zwakke plek houden. De enige oplossing is pure onthouding van de personen in kwestie en alle hulp aanvaarden die je kunt krijgen. Ooit zul je op een gezonde en eerlijke manier je geld en liefde verdienen.

15-07-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Oxxio klacht

2009-06-24T20:58:00.005+02:00

Beste heer/mevrouw Oxxio klachtenservice,

Ondanks het feit dat ik een sticker op mijn deur heb geplakt waarop staat "Geen colportage", krijg ik alsnog verkopers van uw bedrijf aan mijn deur.

Ik zou u vriendelijk willen verzoeken om uw werknemers het begrip colportage uit te leggen, zodat zij de boodschap van deze sticker begrijpen, en snappen dat dit werkwoord de omschrijving van hun baan is.

Alvast bedankt voor de moeite,

Met vriendelijke groet,
Tanya Kangur

colportage col - por - ta - ge[ -´ taazj ´ ]( Frans)de -woord (vrouwelijk)het colporteren

colportage is het aanbieden van goederen en diensten aan de deur of op straat. Deze verkoopmethode is krachtens de Colportagewet aan strenge regels gebonden. Gevonden op http://www.xs4all.nl/~mkalk/begrip07.htm

Oxxio Klachten? Klik hier of : Klachten over colporteurs kunnen schriftelijk ingediend worden bij de Economische Controledienst (FIOD-ECD).

24-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Plekken op aarde waar het altijd regent

2009-06-19T20:01:00.006+02:00

Men zegt dat er plekken op aarde zijn waar het bijna continue regent. De Amazone is zo’n gebied. Door verdamping, hoge- en lage druk gebieden, en nog meer van die, voor mij zeer onbekende, geografische informatie, komt het water daar regelmatig met bakken uit de hemel.

Sinds kort lijkt de wereld daar zo’n vochtige plek bij te hebben gekregen:
Mijn keuken.

Met in 6 maanden 2 enorme lekkages, beiden afkomstig vanuit de appartementen van de bovenburen, en daarnaast een uit zichzelf exploderende wijnfles, werd het tijd om mijn weblog aan te passen.
Het volgende stukje stond bovenaan deze pagina:

Mijn leven zit vaak mee, maar soms ook tegen.
Dan schrijf ik het op,
lach ik er om,
en is de bui snel over.

Ik heb het maar verwijderd.

19-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Fragment van de avond -Vrijdag 12 juni 2009

2009-06-13T14:03:00.002+02:00

Ineens hoor ik een vent met een ademhaling die klinkt als een defecte astma-inhalator in mijn oor ratelen. “Ik denk: ik kom effe bij je staan!” schreeuwt hij, terwijl ik spuugspetters mijn rechteroor in voel vliegen. Spettertje’s vriend heeft betere manieren. “Liet jij nou net een scheet?” vraagt hij aan vriendinnetje E. Spettertje springt op de rug van zijn vriend, waardoor zijn achterwerk zich ineens op slechts dertig centimeter van E’s gezicht bevindt. “Wat een figuur!” zegt ze terwijl we onze drankjes afrekenen en weggaan.

Achter de bar staat God’s Gift to Women in een blauwe zwembroek bier te tappen. Ik schreeuw mijn bestelling boven de muziek uit. Godenzoon maakt een handgebaar alsof hij het niet begrijpt, en met twee handen maak ik duidelijk dat ik 2 glazen droge witte wijn wil. Ik krijg een redelijk obsceen gebaar terug en herinner me ineens weer waar ik hem van ken. Dit was de hoofdpersoon uit een escapade van studiegenootje. De titel van het verhaal? “The guy that never called back”. Ik reken mijn bestelling af, en meneer maakt nog een mooie move om aandacht te trekken: “Sorry dat ik niets tegen je zeg, ik ben mijn stem kwijt”. “Niet alleen dat, of wel?” zeg ik met een lach en ik knik naar zijn zwembroekje. Wat een figuur.

Woest uitziende kerel wil met me dansen op een Latin muziekje. Vanachter mijn strawberry daiquiri schud ik woest mijn hoofd. “Salsa kanniknie!” roep ik angstig boven de muziek uit. Woeste kerel blijkt een Italiaan en verstaat me niet. Hij grijpt me bij mijn middel. 5 Minuten later ben ik meester in de basis passen van het salsa fenomeen. Ik word dorstig en Italiaan vult mijn cocktail bij. Volgens hem ben ik klaar voor een side-step. Tijdens liedje nummer 7 waan ik me Gloria Estefan. Hoezo basispassen? Dansen is toch een kunst? Lang leve de vrije expressie! Ik huppel wat naar voor en naar achter, terwijl Italiaan mijn grootse bewegingen probeert bij te sturen. Geheel in lijn met mijn dominante karakter begin ik de leiding over te nemen. “Woeste armgebaren passen prima bij salsa!” hoor ik mezelf nog denken, vlak voordat ik een sliding maak die lijkt op een schwalbe van Suarez. De Italiaan begeleid me vriendelijk terug naar de rand van de dansvloer. “Wat een figuur...” zie ik hem denken.

13-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

10 Momenten om je te realiseren dat hardlopen niet jouw ding is.

2009-06-10T23:26:00.002+02:00

1. Je ziet jezelf aan komen lopen in een etalageruit en vraagt je af waarom er een klein hondje achter je aan aan het rennen is. Je realiseert je dat dit je zwabberende rechtervoet is.

2. Je komt er na weken achter, dat de pijn, die vrijdagavond tijdens het rennen onder je linkerborstbeen ten hoogte van je lever vandaan komt, niet veroorzaakt wordt door stress, maar door de vrijdagmiddagborrel.

3. Je bedenkt dat het best een goed plan is om 5 km naar het huis van je ex te rennen om daar je laatste spullen op te halen. Bij aankomst wijs je je sportbuddy op het ontzettend lelijke, knalrode mokkel, die je door het raam in zijn woonkamer ziet staan, en merkt dat je in de spiegel boven zijn schouw aan het turen bent.

4. Je besluit weer terug naar huis te rennen, vergeet dat de straten in Amsterdam in een cirkel lopen, en staat 20 minuten later wéér voor het huis van je ex.

5. Je kan de juiste combinatie tussen teveel en te weinig water drinken niet vaststellen, en bent iedere keer óf uitgedroogd, óf aan het plassen achter een bouwvakkerskeet halverwege de Amstel.

6. Je begint de smaak in je mond van uitlopende mascara als prettig te ervaren

7. Je bevindt je voor de tweede keer bij de bouwvakkerskeet omdat er de eerste keer niet met je geflirt werd. Nu je erover nadenkt: de tweede keer ook niet. Eigenlijk nooit wanneer je met hartslag 200 langs holt.

8. Een hond haalt je in. Een konijn haalt je in. Een springende kraai haalt je in.

9. Je begint je af te vragen waarom niemand anders stilstaat bij al die bijzondere zilveren vliegjes die overal om je heen fladderen.

10. Je voelt nattigheid op je gezicht en constateert dat je ogen uit protest aan het huilen zijn

11. Bij thuiskomt surf je naar knmi.nl om uit te vinden waar die plaatselijke zonsverduistering vandaan kwam

10-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Tanya's servicelijn

2009-06-08T10:37:00.002+02:00

Ik schijn iets te hebben met telefonische verkopers. Eigenlijk met vrijwel alle telefonisten. Zowel degenen die op de meest wonderlijke wijzen mijn jaarlijks veranderende telefoonnummer weten te vinden, als diegenen waar ik 90ct per minuut voor betaal als ik in hoge nood een service nummer bel.

In de afgelopen twee weken heb ik er vier gesproken. Ik zal ze eens doornemen, in toenemende mate van leukheid.

Allereerst was er Paulien. Paulien werkte bij mijn energieleverancier en ik had haar nodig voor een controle van mijn geiser en verwarming. Na haar gebeld te hebben op haar 0900 nummer kreeg ik de melding dat het nummer geen winstoogmerk had en voor slechts 10 cent per minuut mocht ik met haar kletsen. Paulien had op school erg goed leren articuleren, en omdat te bewijzen voerde ze een fijne show voor mij op. “Goe-den-mor-gun mevrouw. Wat ont-zè-tund fijn dat u belt naar on-zuh warm-tuh-ser-vies”. Tussen de lettergrepen in haar zinnen zaten net zulke lange pauzes als tussen de woorden, waardoor ik sterk begon te twijfelen of Paulien geen cassettebandje was. Toen ze na ieder van mijn 4 vragen riep: “Wat een goede vraag mevrouw!” besloot ik om terug te praten alsof Paulien een belspelletje bij Veronica presenteerde, waarna het gesprek uitstekend verliep. Ik denk dat het bedrijf inderdaad geen winst maakte op Paulien.

Erna was de tweede die ik sprak. Terwijl ik op de tram stond te wachten belde zij op om eens de voorwaarden van een uitvaartverzekering door te spreken. Niet dat ik er nu één nodig zou hebben, maar Erna verkocht die dingen nou eenmaal. Dat dit geen droevig gesprek hoefde te zijn bewees ze in een gesprek dat tot aan station Duivendrecht duurde. Na flink wat gegiebel over mijn visie op rouwadvertenties en een notitie dat ik al mijn 375 hyves vrienden op de uitvaart verwachte, wist Erna mij te vertellen dat zij op begrafenissen altijd rondkeek welke persoon er het slechtst uitzag, en dus waarschijnlijk de volgende zou zijn. Daarna informeerde ik nog naar haar muzieksmaak tijdens de rouwdienst, vernam ik dat zij altijd met haar collega naar het werk reed en dat ze onlangs overgeplaatst was naar een andere afdeling. Ik besloot dat ik Erna een toppertje in haar werk vond en sloot gelijk een verzekering bij haar af.

De week daarop belde Gijs mij. Gijs was weer van de energieleverancier, maar dit keer van de afdeling onderhoudscontracten. Ik gaf aan dat ik graag een servicecontract voor mijn moederhaard wilde afsluiten en ook maar meteen één voor mijn geiser. Of het lag aan Gijs, aan ruis op de lijn of het feit dat ik niet zo goed articuleerde als zijn collega Paulien weet ik niet. Maar de volgende vraag die Gijs stelde was wat de naam was van mijn moeder, en wat voor een haard mijn mams had. Ok, ik geef het toe, het is niet heel aardig maar ik heb Gijs ongeveer een minuut lang uitgelachen. Mijn excuus is dat ik erbij moest huilen en echt niet uit mezelf kon ophouden. Lieve Gijs zei zeker 5 keer sorry, en dat sierde hem. Ik deed dat namelijk niet.

Mijn laatste belmaat was Rob. Hij belde om de opgestuurde polis van mijn uitvaartverzekering door te nemen. In een grandioze belmarathon van 1 uur en 7 minuten heb ik met Rob zijn en mijn hele hebben-en-houwen doorgesproken. Het was zaterdagochtend, slecht weer, en we hadden allebei niets beters te doen. In dit dagdeel kwam ik erachter dat Rob halverwege de 30 was, ook in Amsterdam woonde, morgen naar een festival in Almere ging en met mij wel een bedrijfje in bakfietsbegrafenissen wilde opzetten. Bij Rob heb ik uiteindelijk mijn verzekering afgesloten. Hij was het eens met mijn besluit om alleen vieze tofu broodjes te serveren tijdens de uitvaart, een witte kist met roze bloemen te bestellen, slechts een minimale rouwadvertentie op te nemen (That’s why!) en om maar 1 kistdrager te bestellen. Dit laatste is gebaseerd op mijn theorie dat mijn hulpvaardige vrienden vast wel bijspringen wanneer ze die ene arme man aan de kist zien sjorren.

Gisteren realiseerde ik me dat ik minstens 2,5 uur aan deze gesprekken besteed had, waarbij ik het grootste deel van de tijd over andermans koetjes en kalfjes heb gekletst. Een korte berekening en babbelboxen check op internet leert dat ik hier goud geld mee kan verdienen! Ik denk dat ik Telfort eens ga bellen voor een aanpassing van mijn telefoonlijn. Wanneer u mij vanaf volgende week belt kost ik 90 ct per minuut.

08-06-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Politie mededeling

2009-05-12T17:38:00.003+02:00

Ik las vandaag in de krant dat surveillerende agenten standaard 20 km/uur te hard rijden, omdat ze wanneer ze de maximum snelheid rijden, de hele dag maar 2 auto's zien; die voor hen en die achter hen.

Dat vond ik een fijne gedachte.

Fijne dinsdag!

Luie jager, stiekeme verzamelaar

2009-04-12T19:21:00.005+02:00

Lieve vriend E. is verliefd. Hij vindt nog van niet, maar ik vind van wel. Ik heb hem namelijk niet meer zo enthousiast over iets gezien sinds het moment dat hij erachter kwam dat hij z’n Bacardi-Cola ook vóór 10 uur ’s ochtends binnen kon houden. E. is verliefd op grietje nr. 523 en ik moet zeggen: ik vind dit een leuke. Ze mag blijven.

Helaas is E.’s relatieaanpak in mijn ogen he-le-maal fout. E. is namelijk van mening dat grietje 523, de liefde van zijn leven, maar achter hem aan moet gaan vangen. “Laat haar maar moeite doen, ik ben het waard.” aldus E.

Dat hoort in mijn ogen niet, dat is tegendraads. E. is namelijk het mannetje van de twee, E. moet dus op jacht. Uit eigen ervaring kan ik namelijk alleen maar zeggen dat het andersom niet werkt.

Misschien is een Jip-en-Janneke uitleg hier op zijn plaats.
Mannen zijn van oudsher jagers. Een goede jager weet het beoogde stuk vlees, zowel voedsel als vrouwelijk schoon, te vangen. Mannen zorgen, na de jacht op de vrouw, voor de everzwijnen en bergleeuwen en maken het daarmee mogelijk dat vrouwlief zich kan bezighouden met nuttige dingen als thee drinken bij buuf in de naburige grot en etentjes organiseren voor de Neanderthalers in het dorp verderop.

Dan moet er alleen wel eten op de plank komen. Een vrouw die zelf op jacht gaat en een man weet af te schieten, heeft impliciet een zwakkere jager dan zijzelf te pakken. Een slechte jager zorgt voor minder voedsel dan zij zelf zou kunnen verzorgen, weinig voedsel zorgt voor een hongerige vrouw, en zoals bekend mag zijn: hongerige vrouwen zijn nare vrouwen. Thee drinken bij de buren wordt roddelen over de buurvrouw en etentjes voor het naburige dorp resulteren in complete stammenoorlogen.

Vrouwlief zal op den duur toch echt een sterke jager in huis wil hebben om haar kroost te voeden en heeft twee keuzes: Opnieuw op jacht gaan of overgaan op tactiek 2: de oerkracht van iedere vrouw: Verzamelen.

Het verzamelen van voedsel is een optie. Maar zoals het oude microkrediet gezegde luidt: “Een vis voedt 1 dag, een hengel een heel leven”. Waarom bessen gaan plukken wanneer sterke Bosman van de buren ook eens per week een extra groot stuk stieren-been kan afleveren om haar honger te stillen? En waarom het houden bij slechts één Bosman als er ook een tweede Bosman, die een nog grotere voorraad vlees in de kuip heeft, beschikbaar is voor de verzameling?

Nee, dat is helemaal fout. Een echte man zorgt dat hij zijn vak verstaat en jaagt voor zijn vrouw zolang als zij honger heeft. Hoe meer bevredigd de vouw, hoe minder ze de behoefte zal hebben om te gaan verzamelen.

Dus hierbij: E., pak die telefoon en ga alsjeblieft jagen. Geef het goede voorbeeld, red onze mensheid, zorg dat ik na al die Jip en Janneke boekjes niet opnieuw aan een verzameling hoef te beginnen.

12-04-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Gratis toekomstvoorspelling

2009-04-11T17:53:00.007+02:00

Voorspelling 1: Via google.com zult u vandaag de leukste weblog ooit vinden. Klik niet meteen weg, ik voorspel veel geluk in uw toekomst wanneer u een vaste lezer wordt ;)

10 momenten om je te realiseren dat ....

Datinghulp

"Voordat het denken opkomt..."

Voorspelling 2:

Zie hier:

1 januari 2009:
Albert Hein World Domination Laatste alinea

&

7 maart 2009:
AH waarschuwt voor melamine in zoutje

Nieuw:
!!Ma tm wo van 09.00 tot 12.00 beschikbaar voor handlezingen!!

23 going on 10

2009-03-16T07:32:00.001+01:00

‘Goedemiddag, zijn je vader en moeder ook thuis meisje?’ Verbluft kijk ik de kerel aan die in mijn portiek staat. Ik val stil en wacht op de clou van deze goede grap, maar de man kijkt me met een zoetsappig lachje aan. Er ten volste van overtuigt dat er in mijn huis niemand aanwezig is dan ik besef ik me dat hij het dan toch echt tegen mij moet hebben. ‘Ik ben alleen thuis’ antwoord ik, terwijl ik me realiseer dat dit niet het slimste moment is om een vreemde die mij voor kleuter aanneemt te overtuigen dat er naast mijn één-meter-achtenzestig niemand in het huis is om het fort te bewaken.

Ik maak hem duidelijk dat ik geen interesse heb in een bijdrage aan scholing voor kansarme straathonden in Bolivia, en de man druipt af richting zijn collega op straat. ‘Maar je lijkt zo jong’ zegt hij voordat hij wegloopt. ‘Ik ben verdorie 23! Ik word zelfs nog 24 dit jaar!’ roep ik hem na en ik hoor hoe puberaal dit moet klinken.

De deur trek ik achter mij dicht en het eerste wat ik doe is make-up op smeren. Dat scheelt toch al snel een paar jaar en ik wil van mijn minderjarige hoofd af. Gooi het op een grote vergissing van de collectant in kwestie, want zo jong lijk ik echt niet, maar het overkomt me ook in kroegen wel eens. En dan schiet ik meteen in de verdediging.

Waar komt deze oerdrift vandaan om ouder te lijken? Hoelang nog voordat ik de drempel nader waarop jong lijken een must is? Afgelopen week op de huishoudbeurs, ja daar was ik, ik heb een huishouden, deed ik volop moeite om zonder ID bij de likeurstands te komen, terwijl er voor mij een groep 40+ers al giebelend de portier vroeg of hij toch echt geen legitimatie wilde zien.

Ben ik pas echt volwassen wanneer ik dit niet meer wil lijken? Wanneer ik besluit om dan toch maar eens dagcrème te gaan kopen, me ga bezighouden met sport om een goed figuur te houden en ik het liefst jongere mannen date om mijn eigen jeugdigheid te bewijzen?

Zijn de eigenschappen ‘te laks om te smeren’, ‘te lui om te bewegen’ en de voorkeur voor mannen van een paar jaar ouder echt overblijfsels uit mijn tienerjaren?

Zondag zit ik op de bank. In dezelfde verschijning als ik de collectant liet zien en met een pizza, bier en een man wiens paspoort volwassenheid laat zien maar wiens grappen toch duidelijk uit Jochem van Gelders moppentrommel kunnen komen. Het gesprek van de dag is bedrijfsplannen en het schijnt dat ik informatie over financiën kan uitkramen die toch echt boven het niveau basisschool-rekenen uitstijgt.

Waar maak ik me druk om? Wat maakt het uit wanneer mensen mij om welke reden dan ook te jong achten? Is volwassen zijn niet iemand op inhoud beoordelen in plaats van op uiterlijk?

Dan maar onbevangen. Ik heb geen zorgen aan mijn hoofd, ik ben gelukkig.

06-03-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Women on top

2009-03-04T10:52:00.004+01:00

Als er ergens blijk wordt gegeven van Nederlands ondernemerschap is het de Huishoudbeurs in de Rai wel. 11 hallen, 450 exposanten en in totaal ruim 230.000 bezoekers doen een week lang Hollandse huisvrouwen uit hun dak gaan. Overal is aan gedacht en voor de vier mannen die plompverloren ronddwalen is er ter promotie van het volgende event zelfs een AutoRaikraampje in een hoek neergezet.

Mijn excuus om aanwezig te zijn was dat ik vrijkaarten had, dat van de andere bezoekers dat ze gemiddeld bijna €100 per persoon besteden aan het beoordelen van de nieuwste snufjes op woninggebied, het testen van schoonheidsproducten en het aanschaffen van de beste huishoudassets.

Meneer van de vrijkaartjes had mij voorzien van een looproute: langs de roltrappen, hal 11 en dan voorbij de Kinderbueno-stand. Daar waren de proefstandjes van nieuwe chocolade, bamiproducten en likeur. Daar moest ik wezen.

Het leek een goed plan, een makkelijk uitvoerbaar plan ook. Binnen 5 minuutjes zou ik kunnen snacken, dacht ik. Ik had het fout.

Toen ik mij door hal 2 worstelde, werd ik bijna gevloerd door een horde rennende vrouwen op weg naar de mode workshops. Achterin de hal ontstond een opstootje toen een stel vriendinnen probeerde voor te dringen bij een vrouw met buggy. In paniek en in de hoop de menigte te ontwijken vluchtte ik hal 3 in, maar werd door een dozijn mensen uitgejoeld toen ik ‘in hun zicht’ stond bij de fashion show. Via een zijweg belandde ik in hal 6, maar kwam vast te staan tussen zeven vrouwen die de verkoper van de witte tanden-stand stonden te ondervragen over hoe deugdelijk zijn product was.

Eindelijk aangekomen in de voedselhal zag ik dat ook het bemachtigen van iets eetbaars niet makkelijk ging worden. Geen enkele vrouw verliet een standje voordat zij zelf vond dat zij genoeg gehad had en maakte dit met ellebogenwerk duidelijk.

Rond 6 uur sloot de beurs. Ik realiseerde mij dat de mensen die hier rondliepen óf een dag vrij hadden genomen om hier te zijn óf toch echt huisvrouw waren en overdag niet werkten.

Ik zag een gemiste kans voor stands van venture capitalists op zoek naar investeringsmogelijkheden. Met een dergelijke besluitvaardigheid, energie, mondigheid en kritische blik zouden deze vrouwen niet thuis moeten zitten maar wat durfkapitaal moeten krijgen voor hun eigen bedrijf. Geen vrouw hier die zich zou laten foppen, intimideren of aan ‘ bad investments’ zou doen.

230.000 vrouwen het bedrijfsleven in. Eens kijken hoelang deze recessie dan nog zal duren

04-03-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Supermarktpersoneel

2009-02-19T18:48:00.000+01:00

Nu Albert Heijn toch echt een monopoliepositie heeft bemachtigd in mijn dagelijkse boodschappen routine beginnen ineens zaken op te vallen die ik eerder niet opmerkte. Ik begin, zeg maar, de fijne details van deze wondere blauwe wereld op te merken.

Wanneer ik de winkel binnenschoot zag ik wel eens een man in bruine jas bij de ingang staan maar sinds een paar weken merk ik op dat hij er echt iedere dag staat. Met een krantje en een bakje voor geld begroet hij iedere klant in de hoop hun eerste of laatste uitgave te zijn. Ik neem nooit de moeite kleingeld op zak te hebben dus naast een glimlach ontvangt de man niet veel van me.

Daarnaast is me duidelijk geworden dat de beginnerscursus ‘Goedemiddag, heeft u een bonuskaart, spaart u zegels, wilt u voetbalplaatjes?’en ‘ Tot ziens, fijne avond!’ er hier niet is ingeramd. Terwijl ik dit als 15-jarige nog een middag achter een computer heb moeten oefenen voordat ik mijn blauwe kassasjaaltje kreeg is de beleefdheid hier ver te zoeken. Bellen met collega’s, 180graden gedraaid achter de kassa zitten en uitroepen als ‘F*ck haar! Beter dat ze morgen op tijd komt’ lijken hier meer protocol.

Ook de regel ‘Drie in de rij, kassa erbij’ geldt hier niet. Regelmatig sta ik tot ver in het gangpad te wachten om af te rekenen. Het is niet helemaal eerlijk om het zo uit te drukken. De winkel is zo klein en de kassa’s zo kort dat je al snel impulsaankopen uit het diepvriesvak achterin de zaak gaat doen wanneer je staat te wachten, maar toch. Geen extra kassa’s.

Vorige week was het weer zo ver. De rijen werden langer en langer en de caissières scanden voor het vaderland. Toen ik aan de beurt kwam scande een meisje mijn boodschappen zo snel dat mijn broccoli tussen de winterpenen van de man voor mij verdween. Wanhopig probeerde ik oogcontact te maken met de caissière, maar zij was te druk haar weekendplannen te bespreken met het grietje achter haar.

Ik pinde mijn boodschappen, probeerde met handen en voeten duidelijk te maken dat ik een bon wilde en begon mijn spullen uit de berg van mijn voorganger te vissen. Na mij probeerde een jongen zijn bonuskaart onder de aandacht te brengen van de caissière en ik zag met lede ogen aan dat ook zijn boodschappen in onze chaos verdwenen. Ik pakte een pizzadoos die mijn kant op vloog en schoof hem ruw terug richting het scanapparaat. Even keek het meisje op maar al snel ging ze, zonder een woord te zeggen, ritmisch door met haar werk.

Geïrriteerd liep ik richting uitgang. Buiten, vlak na de schuifdeuren stond de man in bruine jas weer. Hij keek me aan, lachte en wenste me een fijne avond. Ik voelde me schuldig dat ik geen kleingeld voor hem had.

Sinds wanneer is de enige beleefde persoon bij de AH degene die niet betaalt krijgt?

© Tanya Kangur
19-2-2009

Ik ben Kamasutra-beurs

2009-01-31T10:15:00.002+01:00

Hier gekomen via google.com? Klik niet meteen weg. Lees hieronder mijn kamasutra-beurs ervaring.

~
Vriendin E. moest voor haar opleiding journalistiek een verslag schrijven. Brede interesse die ze heeft, koos mevrouw voor de Kamasutra Beurs. Of ik dan wel even mee wilde op zaterdagavond, want ze was zo bang voor de mensen in ‘de friemelhoek’ daar.

Dat was het punt waarop er belletjes hadden moeten gaan rinkelen. Dat was het moment waarop ik had moeten afhaken. Helaas. Ik was nog slim genoeg om aan E. te vragen of er ook ergens foto’s te vinden waren van desbetreffende ‘hoek’, maar toen deze ontbraken besloot ik een goede vriendin te zijn en met haar mee te gaan.

Grote vergissing.

Bij aankomst liepen E. en ik langzaam door de roze entree poortjes om een beetje te acclimatiseren. Veel tijd was ons daarvoor niet gegund. Het stelletje dat voor ons liep waren net mijn grootouders, qua leeftijd dan, andere overeenkomsten waren er niet meer te vinden. Oma droeg een grote blonde pruik en een leren pakje. Opa had een zwarte string aan, om zijn nek een ijzeren riem die oma voorttrok en aan zijn naakte achterwerk te zien had hij net een portie billenkoek gekregen.
Acclimatiseren my-ass..

Onze volgende stop was de friemelhoek. Ook dit was niet wat ik verwachtte. Ik verwachtte iets als de Knuffelmuur in Center Parks maar deze activiteit was zonder de verwarmde stenen, kinderen en zwemkleding. Het enige Center Parks gevoel dat er hing was de potentie om aan gezinsuitbreiding te doen.

Na een stripshow waarbij een 18jarige puber in zijn Tweety boxershort op het podium belandde door toedoen van een vrouw slechts gekleed in een lange zweep, een bijna-lichamelijk-contact botsing met een iel, gemaskerd en praktisch naakt ventje en een wandeling onder de sliploze brug door, besloten we naar de Lady’s Only Bar te gaan.

Daar aangekomen werden Breezers tegen sterk gereduceerd tarief uitgedeeld. Met mijn hoofd nog in shock begon ik als een 12 jarige aan het flesje te lurken. Ladies Only, hoe erg kon dat nou zijn?
Halverwege mijn tweede flesje klom een grote donkere man op het podium. Na wat ontzettend sensuele moves ontdeed hij zich van zijn kleding, legde iemand uit het publiek op haar rug, ging erboven staan en binnen 5 seconden had zij zonder aarzeling wat anders in haar mond dan een Breezer.

Mijn mond viel open en na een knipoog van de man op het podium werd ik doodsbang dat hij mijn mondhouding als een uitnodiging zou zien. E. en ik pakten onze spullen bij elkaar en na het kopen van een paar ‘drop-fallussen’, onze stoutste activiteit van de avond, besloten we om maar naar huis te gaan.

Om half 12 was ik terug in Amsterdam. Een vriendinnetje smste of ik nog mee ging stappen om te dansen en sjansen. Helaas, in mijn lichaam was geen enkele vezel meer te vinden die nog seksueel ingesteld was.

“Nee’ smste ik haar, “Ik ben Kamasutra-beurs”.

31-01-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

Albert Heijn World Domination

2009-01-01T15:43:00.011+01:00

Sinds ik naar de Pijp verhuisd ben heb ik aan veel dingen moeten wennen. Mijn buren runnen een coffeeshop, volle afvalzakken worden regelmatig geplunderd door gepassioneerde recycleaars en tramrails kunnen niet genegeerd worden als je op de fiets zit.

Het went. De buren blijken über-attent en zwaaien altijd, de afvalzakken tillen na het plunderfestijn ineens een stuk makkelijker en ach, die tramrails, na een paar valpartijen zitten ook die in mijn systeem.

Iets waar ik veel meer moeite mee heb is het aanpassen van mijn boodschapgewoonten. Uit gemak ren ik altijd de deur uit naar de super op de hoek. Was dat in Groningen nog de Dirk van den Broek, en in Hengelo de C1000, hier in Amsterdam mag Albert Heijn mij als klant verwelkomen.

Helaas is de AH hier niet groot. Het assortiment gaat niet verder dan champignons, slavinken, boerenbruin en af en toe een bonusaanbieding of gratis Wuppie. Wanneer ik uitgebreid wil koken ben ik dus genoodzaakt iets verder te kijken en ook als mijn bankrekening weer eens heftig begint te slinken betaal ik liever geen €2.00 voor 1,5 maïskolf.

Op internet keek ik rond. Tot mijn schok kwam ik tot de conclusie dat in mijn buurt de drie dichtstbijzijnde supermarkten AH’s zijn. Een eind verderop heeft zich nog een eenzame Dirk gevestigd en wanneer ik echt op zwart zaad zit is er een Lidl op 10 minuten afstand. Maar daar blijft het dan ook bij. Super de Boer doet men hier niet aan in de buurt, van de Jumbo heeft nog niemand in Amsterdam gehoord en de eerstvolgende C1000 zit op een zelfmoordafstand in Buitenveldert. In heel Amsterdam blijken bijna 70 AH filialen te zitten, dit terwijl de zeven andere grote ketens samen nog niet eens aan 40 komen.

Gedesillusioneerd bevond ik mij deze oude en nieuw dus weer bij Meneer Heijn. Met een blauwe AH tas vol AH huismerk artikelen maakte ik voor mijn vriendinnen een AH maaltijd klaar en rond 10 voor 12 zat iedereen met een tevreden AH-huiswijn-glimlach op de bank. Vriendin K. deelde mijn ontzetting. De laatste C1000 in haar buurt was net overgenomen door een niet nader genoemde supermarkt en iedere keer als het gesprek stil viel neuriede zij de nieuwe AH reclame hardop.

In mijn hoofd borrelde een pittige brief op die in 2009 mar eens richting mevrouw Neelie Kroes gestuurd moest worden. Het marktaandeel van supermarkten in Nederland hing als een boze, donkere grafiek boven mijn hoofd. Even wist ik de boel nog te relativeren toen we het oudjaarnieuws keken. Waar maakte ik mij druk om? Wij hebben tenminste supermarkten en leven niet in armoede. Het laatste nieuwsitem brak aan. “Tian Wenhua, voormalig directrice van zuivelbedrijf Sanlu, bekend schuld in melamineschandaal waarbij 300.000 Chinese kinderen ziek werden.”

Want Ja, dat krijg je wanneer iedereen hetzelfde eet.

01-01-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages

"Voordat het denken opkomt..."

2008-12-22T10:51:00.002+01:00

Voordat het denken opkomt, zijn de dingen gewoon zoals ze zijn.

~Dennis Genpo Merzel ~

http://www.dagelijksegedachte.net/

"Als je van het leven houdt..."

2008-12-01T20:59:00.002+01:00

Als je van het leven houdt, kun je het niet op afstand houden.

~Christian Wagner~

"Mensen zouden eens..."

2008-11-09T13:35:00.003+01:00

Mensen zouden eens wat langzamer moeten luisteren.

~J. S. Ducey~

Bureaucratie

2008-11-08T16:18:00.007+01:00

Maandag 22 september: 11:45
“Goedemiddag, met P&O”
“Goedemiddag, met Tanya. Kan ik iemand spreken die mij inlichtingen kan geven over de geretourneerde brief over mijn loonheffingskorting?”
“Wat is uw personeelsnummer? Oh. Mijn collega die uw afdeling doet is net met lunchpauze. Kunt u over een uur terug bellen?”

Maandag: 12:50
“Goedemiddag, met P&O”
“Goedemiddag. Ik zoek de persoon die mijn loonheffingkortingsbrief van 24 augustus terug heeft gestuurd”
“Ik zoek uw gegevens er even bij.”……”Wat bedoeld u met terug gestuurd?”
“Nou, gewoon, teruggestuurd. Er staat een groot zwart kruis door het door mij ingevulde formulier, en daaraan toegevoegd een nieuw formulier en een lege retour envelop.”
“Oh. Wat raar. Wat moet u daarmee doen dan?”
“Daarom bel ik u. Het kruis door het formulier is niet echt een duidelijke instructie”
“Oh. Dat heb ik niet gedaan hoor”
“En nu dan?”
“Oh. Tja. Misschien moet u de salarisadministratie eens bellen”
“Wat is het doorkiesnummer?”
“Oh maar u kunt nu niet bellen hoor. Zij zijn open tot half één.”

Dinsdag: 11:05
“Goedemiddag, u spreekt met de salarisadministratie”
“Goede middag, met Tanya. Kan ik iemand spreken die mij inlichtingen kan geven over de geretourneerde brief over mijn loonheffingskorting”
“Wat is uw personeelsnummer? Oh. Mijn collega die uw afdeling doet is net koffie halen. Kunt u over een kwartier terug bellen?”

Dinsdag 11:25
“Goedemiddag, u spreekt met de salarisadministratie”
“Goedemiddag. Ik zoek de persoon die mijn loonheffingskorting-brief van 24 augustus terug heeft gestuurd”
“Ik zoek uw gegevens er even bij.”……”Wat bedoelt u met teruggestuurd?”
“Nou, gewoon, teruggestuurd. Er staat een groot zwart kruis door het door mij ingevulde formulier, en daaraan toegevoegd een nieuw formulier en een lege retour-envelop.”
“Oh. Wat raar. Wat moet u daarmee doen dan?”
“Daarom bel ik u. Het kruis door het formulier is niet echt een duidelijke instructie”
“Misschien moet u P&O even bellen”
“Ho ho! Niet zo hé. Daar kom ik net vandaan. En trouwens, de persoon die mijn afdeling doet is op dit tijdstip altijd met lunchpauze”
“Mag ik u hierover terugbellen?”

Dinsdag 12:25
“Goedemiddag, u spreekt met de salarisadministratie. We hebben uw probleem opgelost. Het formulier dat u retourgezonden heeft gekregen is voor scholieren. U bent geen scholier. U heeft ons dus het verkeerde formulier toegestuurd.”
“Maar dat is het formulier dat ik van U gekregen heb om in te vullen”
“Dat is van mijn collega. Nee, hij is niet beschikbaar, hij is met vakantie”
“Was hij dat ook vanaf 24 augustus tot en met afgelopen maandag?”
“Pardon?”
“Ik ben niet zo blij met de gang van zaken”
“Begrijpelijk mevrouw. Mijn collega had zoveel verkeerde formulieren dat hij ze allemaal heeft doorgestreept en teruggezonden zodat hij van de hele stapel post af was.”
“Ik denk dat de afdelingen P&O en salarisadministratie reuze blij kunnen zijn met zo’n efficiënt werkende collega, het heeft hem en daarmee uw afdeling vast een paar minuten werk bespaard. Hopelijk komt hij uitgerust terug van vakantie”

Sneeuwwitje

2008-11-06T21:45:00.002+01:00

En
als jij wakker wordt
ben ik dan nog
sneeuwwitje

met haar
haren
zo zwart
als ebbenhout

en haar
lippen
zo rood
als bloed

zeg mij
hoe perfect
wit
mijn huid is

zeg het dan
mijn prins
met je kleine
dwergje

© Tanya Kangur

Pimp je begrafenis

2008-10-25T21:15:00.003+02:00

Het is vrijdagochtend. 7 uur. Veel te vroeg, en ik sta op Station Rai. Mijn vaste koerier overhandigt me de Metro en ik lees:

‘Nederlanders niet tevreden over uitvaart – Veel Nederlanders zijn ontevreden over de kwaliteit van uitvaarten .. blabla… Een kwart van de mensen meent te weinig invloed op de ceremonie te kunnen uitoefenen.’

Voor ik begin te lachen weet ik nog net mijn slok koffie door te slikken. Jaja, we hebben het hier over een serieus onderwerp en grappen over begrafenissen zijn nou niet echt iedereen zijn ding. Maar toch.

Wat wil de overige drie-kwart van de bevolking dan doen op zijn of haar begrafenis? Het verkeer regelen? De muziekinstallatie bedienen? De catering aansturen? Afgezien van de ongelukkige bewoording: hoeveel invloed wil een mens nog hebben als hij koud en klaar in de kist ligt, typeert het de individualisering die al jaren door onze maatschappij gaat. Het standaard riedeltje pimp je auto, ipod en koffiebeker wordt zelfs uitgebreid tot na de dood.

Hoe ver wil je gaan? In mijn meisjesblad van vorige maand stond een artikel over een vrouw die grafkisten schilderde om ze persoonlijker te maken. Kon ik nog inkomen, vooral omdat ze ook roze bloemetjes kisten maakte, maar het deed me meteen denken aan een redelijk persoonlijk stokpaardje van me op overlijdensgebied:

Ik ben vervent tegenstander van gepimpte rouwadvertenties. In mijn ogen is iedereen gelijk en is het een grote stoorzender dat er de optie bestaat om een formaat kader en lettergrootte te kiezen zodra je er een plaatst.

Waar hebben we het nog over wanneer buurman A een 10 bij 10 krijgt met daarin een lief gedichtje en de namen van familie, en buurman B de volledige onderste helft van de pagina inneemt met één enorme, in lettergrootte 72 gedrukte advertentie?

Als er iets is wat ik niet zou willen bij mijn, hopelijk nog ver in de toekomst, overlijden, is het wel met mijn kop boven het maaiveld uitsteken. Verdriet valt niet te meten en niet te vergelijken.

Ook in mijn omgeving vind ik niemand die aan het Metro onderzoek heeft meegedaan. Afgezien van een “Wil je dan mijn benen en bikinilijn scheren, anders lig ik er zo behaard bij” (ja echt..) zijn er weinig verzoekjes wanneer het op begrafenisrepertoires aankomt.

Ik hoef mijn eigen begrafenis zelf niet persoonlijk te maken. Mijn enige eis is dat er maximaal een 10 bij 10 geplaatst wordt. Als mijn familie daarnaast nog meer wil, dan is dat aan hen, het is hun verwerkingsproces, maar ík hoef het niet. Ik hoef geen invloed uit te oefenen.
Laat me dat maar doen in mijn individualistische persoonlijke leven.

Vrouw in de bankencrisis

2008-10-23T22:52:00.004+02:00

Ik word een beetje panisch van de kredietcrisis. Daar ben ik redelijk vatbaar voor. Al Gore heeft me ook al jaren in zijn greep met de opwarming van de aarde, en ik neem altijd een extra vitaminepilletje in tegen SARS. Doemgedachten van lange rijen voor pinautomaten en miljoenen Nederlanders die in bakken staan te graaien om de laatste boter, kaas en eieren te bemachtigen zwerven al een paar dagen rond in mijn hoofd.

Bang gemaakt door Wouter B. log ik iedere dag in op ABN Amro internetbankieren om te kijken of Fortis niet stiekem mijn centjes aan het gebruiken is om hun financieringsgat te dichten.

Na een dag lang werken met andermans geld ga ik naar huis. Terwijl ik een boterham smeer, in tijden van crisis doen we zuinig, surf ik toch maar weer naar financiële sites. “IJsland failliet”, “Overheid dekt spaartegoed maar tot €100.000 "en “Psychologische grens van 300 punten overschreden op AEX” lees ik. Welke psychologische grens? Heb ik een grens? Krijg ik van de overheid nog €100.000? En als IJsland failliet gaat, heeft dat dan invloed op het smelten van de poolkappen?

Ik verslik me in mijn boterham en begin te hoesten. In paniek grijp ik naar de pot multivitaminen en neem een extra dosis. Just in case.

Langzaam maar zeker voel ik mijn geld aan me ontglippen.
Ik moet wat doen.

De volgende dag maak ik haastig afspraken bij de SNS, Rabo en ING. Na een halve middag ben ik erachter dat ik niet in aanmerking kom voor een nieuwe rekening. Mijn zakcentjes zijn net genoeg als eerste inleg op een spaarrekening maar ik bezit onvoldoende inkomsten voor een lopende rekening, een absolute must voor iemand die meer waarde hecht aan haar pinpas dan aan welk ander huishoudelijk artikel dan ook.

Ik ben niet kredietwaardig.

Radeloos sta ik op straat. Ik neem de tram naar huis. Op de elektronische nieuwskrant lees ik: “Wall Street zakt weg.” . Het vliegt me naar de keel. Ik stap uit de tram en hol naar de dichtstbijzijnde pinautomaat en trek mijn rekening leeg. Glunderend bekijk ik het kleine kapitaaltje dat in mijn portemonnee verdwijnt. Het voelt wat onwennig.

Opeens krijg ik een geniale ingeving. Ik spring op de metro en stap 5 haltes verder weer uit. In de verte doemt een groot blauw gebouw op en ik loop steeds sneller richting de ingang. Binnen ren ik de roltrap op, zoef langs alle klanten en klamp een medewerker aan.

Binnen de kortste keren sta ik buiten. Het eerste wat ik ga doen als ik thuiskom is klant af worden bij mijn bank.
Mijn kredietcrisis is opgelost, voortaan berg ik al mijn inkomsten op onder mijn nieuwe Kramfors Myrby Donkergrijze IKEA 3-zitter.

© Tanya Kangur

‘Boerin zoekt man’

2008-10-16T13:10:00.000+02:00

Als vier idioten staan we, verlept door de regen, te zoeken naar de deurbel. De deur zelf is versierd met zeker honderd naambordjes. Het is de enige aanwijzing dat er in dit gebouw, in een vies steegje aan de Kalverstraat, een bar zit. Het is woensdagavond en mijn vriendinnetjes stelden voor om te gaan kijken bij een vriendin van de zus van de nicht van een collega, die een liedje zou gaan zingen in een kroeg. Prima. Can’t buy me love op RTL was al afgelopen; iets beters hadden we toch niet te doen.

Een vrouw met een dozijn piercings en evenveel witte stickers op haar gezicht doet de deur open. Beneden is de garderobe en de toiletten. Ik kan kiezen uit ‘hetero’ of ‘homo’. Ik schijn de enige te zijn die nog niet uit de kast is want eerstgenoemde is, in tegenstelling tot de homo-wc, helemaal leeg. Op de man na die schijnbaar vergeten is de deur op slot te doen tijdens het ledigen van zijn blaas.

Binnen is alles wit. Mensen hebben massaal hun schoenen uit gedaan en liggen over elkaar heen op witte bedden die tegen de zijkant opgesteld staan. We bemachtigen een plekje wit en ik besteed een compleet uurloon aan een glas witte wijn.

Op het bed tegenover me zit een figuur die ik vaag herken als jurylid uit Hollands Next Topmodel. Ernaast iemand die zich zo erg tegen hem aanvlijt dat ik er wel op durf te gokken dat hij een positieve jurybeoordeling krijgt vannacht.

Een jongen van ergens achter in de twintig zit ineens naast me. Ik lig ‘in zijn bed’. Op mijn allercharmanst schuif ik, zonder schoenen en enig gevoel van waardigheid, richting het voeteneind.

Dit is geen kroeg. Dit is niet waar ik op voorbereid was. Ik ben compleet misplaatst. Ik ben geboren in Twente. Terwijl ik zat te denken aan een huiswijn en daarna een euro maaltijd bij de FEBO zitten mensen hier aan de Moët en eten hun 4-gangen-diner uit groot uitgevallen hondenbakken. Ik vaag me in stilte af of mijn huisdier hier zijn brokken op Wedgewood servies geserveerd zou krijgen.

De minuten kruipen voorbij en ik denk terug aan afgelopen vrijdag toen ik op zijn Twents nog een allerlompst voorstel om ‘Brommers te goan kiek’n’heb afgewezen omdat ik mij uitstekend vermaakte met een glas Grolsch en wat borrelnootjes. Ik voel me hier zo’n lelijk eendje, met mijn slordige haar en kleding waarin ik vanmiddag nog mijn huis stond te dweilen.

Er drukt een voet in mijn rug. De jongen achter mij begint een nogal glad-praatje. Ik kan het niet laten en vraag hem of hij er ooit aan heeft gedacht om mee te doen aan Can’t buy me Love. Terwijl ik het vraag realiseer ik me dat ik zelf op mijn beurt hier niet zou misstaan in Yvon Jaspers’ ‘Boer zoekt vrouw’. Alleen dan de vrouwelijke versie.

De jongen schijnt de linkerhand te zijn van een BN-er. Zijn PersonalAssistant. De vraag of hij dan ook echt álles doet wat de linkerhand van deze BN-er in het dagelijks leven uitvoert levert me een uitwisseling van telefoonnummer op. Vies taalgebruik wordt beloond in deze klinisch schone omgeving.

Vlak voor 12 uur vertrek ik, net nadat de tweede helft van het gezang begint. Dit schijnt hip te zijn want het grootste deel van de zaal verdwijnt op dat moment ook. Degene die het hardst joelden en klapten na ieder nummer staan vooraan in de rij om zo snel mogelijk hun jas te krijgen.

Voor mij is het pure noodzaak. ’s Ochtends gaat de wekker om 5 uur. Op mijn telefoon staat een nieuw smsje. ‘Gaan we daten?’ Gekregen 2 uur geleden toen Linkerhand net ging slapen. Dit gaat nooit wat worden.
Ik moet vroeg op, de koeien moeten van stal.

Ingeruild voor een Pool

2008-10-02T10:37:00.001+02:00

Mijn vriend heeft me verlaten. Niet eens verlaten eigenlijk, hij is me ontnomen. Door een Poolse. We waren nog maar 5 maand samen, en ook al hadden mijn meeste vriendinnen hem nog niet ontmoet, mijn liefde voor hem ging dieper dan welke eerdere relatie dan ook.

De nacht ervoor sliepen we nog samen in een eenpersoonsbed in de trein naar Warschau. Terwijl ik me ’s nachts omdraaide en de krapte van het bed me akelig duidelijk werd toen zijn achterkant lag op de plek waar ik mijn been wilde neerleggen, kon ik me niet indenken dat dit onze laatste nacht samen zou zijn.

We waren samen op vakantie. Reden temeer om te verwachten dat alles goed zat tussen ons. Gedurende de reis zat Lief wat liedjes te neuriën en keken we samen een filmpje, zoals we zo vaak deden als we samen waren. ’s Avonds werkten we nog aan een presentatie voor mijn studie en toen we probeerden te slapen hoorde hij gewillig al mijn frustraties aan over de man die in het bed tegenover ons lag te snurken.

Normaal gesproken hadden we samen zoveel lol dat ik al snel niets meer van mijn omgeving merkte, maar niet deze nacht. Toen Lief overduidelijk maakte dat hij ook geen energie meer had om naar mijn gezeik te luisteren liet ik mij van mijn slechtste kant zien en schreeuwde net zo lang tegen de conducteur tot we een nieuwe coupé voor ons tweeën kregen. Zonder snurkende medereizigers.

Onze nieuwe slaapplaats was groot. Ruim genoeg voor een gezellige nacht samen maar met onze batterijen op 0 had ik er geen zin meer in. Ik stapte in het bed onder dat van hem, negeerde hoe zielig hij er alleen uitzag en snauwde hem toe dat ik het zat was om bij iedere beweging hem in mijn bed te voelen.

Tijdens het ontbijt had ik de bui kunnen zien hangen. Met slechts 4 uur slaap was ik geïrriteerd en als ik de moeite nam iets te vragen kwam er van Lief sowieso al geen respons meer. Vanuit een hoek lachte een schone Poolse zijn kant op en toen we terug naar de coupé liepen en ik merkte dat ze verlekkerend naar hem keek beet ik haar een “Oprotten. Deze is van mij!” toe.

Met 111 minuten vertraging kwamen we in Warschau aan. In de chaos van het uitstappen verloor ik Lief uit het oog maar ik verwachtte dat hij wel zou volgen want ik droeg zijn tas nog.

In het hotel aangekomen begon me echter te dagen dat ik hem wel eens voorgoed kwijt kon zijn. Toen ik mijn bagage uitpakte zag ik het: mijn Vriend, mijn grote Liefde, mijn Laptop was met de noorderzon vertrokken.

Slapen met een topatleet

2008-09-22T22:15:00.004+02:00

Tot mijn grote vreugde bevond ik mij afgelopen maandag op de tribune van ‘het vogelnest’ in Beijing. De zaterdag ervoor waren we aangekomen en met slechts 6 uur slaap in 2 dagen gierde het Olympisch gevoel door mijn lichaam.

De massiviteit van het stadion maakte een enorme indruk op me maar zorgde er ook voor dat de atleten in het veld playmobil poppetjes leken die hun kunstjes uitvoerden op vrijwel onzichtbare atletiektoestellen.

Onze reisleidster had ons voorzien van de nodige Chinese woordjes en terwijl ik naar 1,3 miljard Chinezen ‘ Ni Hao, Ma ma hu hu en Wo ai ni!’ riep holde ik in mijn oranje outfit de tribunes af totdat ik op een lege plaatst achter de hardloop coaches uit Cuba belandde. Geen Aziaat die ernaar kraaide dat ik eigenlijk 10 meter hoger hoorde te zitten.

Vlak nadat 3 Amerikanen de medailles op de 400 meter horden hadden binnengesleept stootte mijn reisgenoot me aan en zei: “Moet je eens achter je kijken, daar zit P., wereldrecordhouder op atletiekonderdeel X.” Achter mij zat een grote kerel die met een zware stem Yelena Isinbayeva aanmoedigde terwijl zij op weg was eveneens een wereldrecord te vestigen op haar onderdeel, polstokhoogspringen.

Ik draaide me om naar P., keek op zijn gele atletenkaartje en vroeg hem of hij ook meedeed aan de dubbele brug. Uit zijn enorme lichaam kwam een nog grotere lach en hij zei dat hij fan was van onze Hollandse kostuums. Gretig nam hij een Oranje muts aan en liet vlaggetjes op zijn wangen tekenen. Toen wij duidelijk maakten dat onze volgende stop het Holland Heineken House was bedacht hij zich geen moment en besloot om mee te reizen in onze bus zodat hij de hele avond ‘echt bier’ kon drinken.

Bij Dongsanhuan Bei Road stapten we allemaal uit en half half verwachtte ik om grote man P. niet weer te zien. Niets was minder waar. Tijdens de huldiging van Marinne Vos voelde ik twee grote handen op mijn heupen en hoorde ik vanachter wat moest doorgaan voor de buitenlandse karaoke versie van Wolter Kroes’ Viva Hollandia: ‘wuzain urwubei eindatiespriiiihiiiiiiiiiwaaa’.

Op het moment dat Edwin Evers Liberté inzette zag ik mijn kans schoon en sprong net zo lang totdat ik los was. Twee nummers later zat ik echter alweer in de houdgreep. Nadat mij tien keer verteld was dat meneer de atleet mij ‘very beautiful’ vond was ik het zat en zei ik hem geen interesse te hebben. P. was erg verbaasd en schreeuwde iets boven de muziek uit dat erop neerkwam dat hij niet snapte hoe ik hem en al zijn geweldigheid kon weerstaan.

Ik maakte hem duidelijk dat ik bezig was het Olympisch record droogstaan te verbreken en dat hij toch echter beter zijn geluk kon beproeven op een stel Chinezen die in een hoekje knetterlam uit hun bol stonden te gaan.

Helaas wilde P. geen nee horen. Toen hij mij aan het eind van de avond buiten in de tuin terugvond nam hij me apart en begon een betoog af te steken over hoe zijn succes hem al jaren in de weg stond. Iedereen scheen te denken dat hij een enorme slettebak was, dat hij het nooit serieus bedoelde met vrouwen en dat hij met iedereen naar bed heen ging. Dat was echt niet waar en of hij nu met me mee naar het hotel mocht?

Gelukkig ben ik voorzien van de belangrijkste eigenschappen bij het onderdeel droogstaan; vastberaden zijn en een flinke dosis koppigheid. Terwijl P. weer in onze bus ging zitten in de vooronderstelling dat ik wel zou volgen zag ik vanuit mijn ooghoek een vriendinnetje van thuis thuis en huppelde terug het Holland Huis in.

De volgende ochtend hoorde ik van onze reisleidster dat ze P. bij de balie van ons hotel gevonden had. Pislink was hij geweest over het feit dat hij na een hele avond met ons door te brengen alsnog alleen moest slapen. “They only want to hang out with me because I’m f*ing famous and then don’t even sleep with me!” had hij uitgeroepen, waarna hij en al zijn arrogantie waren afgedropen en naar hun eigen hotel waren gegaan.

Ik stond die dag op met een grote glimlach. Topsporter die ik ben was ik nog steeds in de race voor mijn Olympisch onderdeel. Gelukkig voor P. dat hij medaillewinnaar bij atletiek was, op sociaal vlak was hij namelijk een zure verliezer.

© Tanya Kangur

Statement: Niet boos op de man

2008-08-27T11:26:00.001+02:00

Laatst vroeg iemand mij waarom ik de neiging schijn te hebben om boze verhaaltjes over het mannelijk geslacht te schrijven. Dat greep me nogal aan want ik ben helemaal niet boos. In tegendeel zelfs. Daar waar ik vroeger helemaal gek kon zijn op één specifiek exemplaar vind ik ze tegenwoordig bijna allemaal leuk. Alleen niet als ‘mijn man’.

Terwijl ik geen grote vriend ben van meneer Freud geloof ik toch dat aan veel gedragingen een ervaring uit het verleden ten grondslag ligt. Ook bij mij dus.

Afgezien van enorme drama’s in de brugklas, die overigens nu allemaal erg lollig lijken, heb ik hele lieve vriendjes gehad. Met als klapper op de vuurpijl mijn grote ware tienerliefde toen ik 18 was. Ik denk dat ik nog nooit iemand zo verliefd heb gezien als mijzelf op die leeftijd. Twee-en-een-half jaar lang heb ik op een roze wolk gezeten van lieve smsjes, fijne weekenden en vakanties, zelfverzonnen liedjes en gekke dansjes totdat we allebei buikpijn van het lachen hadden.

En toen was de koek op. Geen ruzie, geen verwijten maar gewoon een dikke knuffel op een zaterdagochtend en aju-paraplu.

Achteraf denk ik dat ik in die paar jaar zo ontzettend veel verliefdheid heb gekregen dat ik wel vol zit tot aan mijn dertigste. Het was zo’n overdaad aan leukigheid dat zelfontwikkeling overstemd werd door de band die tussen ons steeds hechter werd.

Dit is mijn inhaalslag. Al ruim twee jaar kan ik intens genieten van alle uren in de week die ineens alleen van mij zijn. Ik zit iedere week vol van de koekjes die ik bij vriendinnetjes eet, werk me het apelazerus bij de meest geweldige werkgevers en heb in een jaar tijd bijna de hele wereld rondgereisd.

Ware liefde nummer 1 heeft mij laten zien dat perfecte exemplaren echt wel rondlopen op deze aarde, en dat ze echt niet beperkt blijven tot maar 1 per persoon. Ze vergen alleen veel tijd en liefde die ik op dit moment nog in andere passies wil steken. Voor mij is de enige manier om dat vol te houden door in al deze personen de kleine foutjes te zien waardoor ik liever ‘alleen’ blijf.

Dus nee, ik ben niet boos op de man. Ik houd heel veel van hem. Ik houd alleen meer van mijn vrijheid.

© Tanya Kangur ~ 26-8-2008

Bush vs. John

2008-06-18T17:26:00.002+02:00

Gehaast typ ik mijn gegevens in op ebookers.com. Zal er dan eindelijk een goedkoop ticket beschikbaar zijn? Ik doe alsof ik geduldig wacht terwijl de site alle maatschappijen nagaat maar ondertussen wiebel ik op de bank van ongeduld.

Ik wil naar Amerika. Naar San Francisco om precies te zijn.

Na mijn uitwisselingsjaar is mijn liefde voor Amerikanen in het zelfde tempo gekelderd als de wereldopinie over hun huidige president. Eens in de zoveel tijd realiseer ik echter mij dat je een miljoenen volk niet naar 1 persoon kan beoordelen.

Bush en zijn republikeinen nemen het in mijn hoofd niet op tegen Obama maar hebben een hele andere verpersoonlijking: John.

John was op mijn high school de zoon van de directeur, de homecoming-king en de hunk van het football team in één. Ik was het kneusje, de rare uitwisselingsstudent die maandelijks een paar kilo dikker werd en iedere dag met de gele bus naar school moest rijden. John vond mij zielig. Na afloop van atletiek training of toneel repetities nam hij het op zich om mij naar huis te brengen.

Een aantal weken voordat ik weet naar huis zou gaan vroeg hij me zelfs mee uit. Ik realiseerde mij dat dit ook uit medelijden was toen hij de desbetreffende avond aan kwam zetten met 2 van zijn beste vrienden en we met zijn 4en naar de drive-in gingen. Ik bevestigde mijn status als Foreign Exchange Student nog maar eens door tijdens de film in slaap te vallen, en vanaf dat moment voelde ik mij non stop Fes uit de ‘ That 70’s show.’

John en ik werden geen stelletje. Hij had net zijn hart gebroken gehad en zag in mij gewoon een grappig vriendinnetje. Ik had niet verwacht ooit nog van hem te horen toen ik weer naar huis ging.

Een jaar geleden mailde John ineens. Hij zat in Amsterdam, hij liep er stage en hij wou me komen opzoeken. Ik was ondertussen geen 16 meer en mijn FES-status ontgroeid. We mailden een paar weken heen en terug en ik had het gevoel dat we eindelijk op gelijke voet met elkaar stonden, Nederland was mijn territorium.

Toen ik John ophaalde van het station veranderde perron 3b in Groningen ter plekke weer in de kantine van Smithville High, Missouri. Ik wist me geen houding te geven, werd verlegen en maakte rare opmerkingen. Ik nam John mee en liet hem Nederlandse dingen zeggen tegen voorbijgangers, we hingen de toerist uit in de stad en daarna wou hij mee naar mijn ouders om Sinterklaas te vieren. Voor hij wegging gaf hij me als afscheidscadeau 3 eendjes. Ze kregen alle drie Amerikaanse namen, zodat ik aan hem en zijn homeland zou blijven denken.

Het laatste jaar heb ik niet veel meer aan John gedacht. Totdat ik tijdens het verhuizen zijn drie eendjes weer tegenkwam. Ik ging naar myspace, liet een berichtje voor hem achter en hoopte dat hij nog wist wie ik was.

Vandaag mailde hij weer. Hij vond dat we elkaar maar snel weer moesten gaan zien.

Mijn 4-1

2008-06-14T20:15:00.001+02:00

Gisterenavond was ik Frankrijk. Net als de Fransen kon ik aan het eind van de avond verslagen en afgerost naar huis.

Om in de kroeg een EK wedstrijd te overleven zijn een paar stevige en watervaste schoenen nodig. Jammer genoeg heeft mijn rechter kleine teen vorige week op een haastige ochtend besloten te blijven staan toen de rest van mijn voet doorliep. Met dank aan deze mooie breuk loop ik nu al dagen op slippers maar gisterenavond moesten mijn voeten eraan geloven en werden ze in een paar oversized instappers geschoven. Thuis op de bank zitten was namelijk geen optie.

Bij ieder goal van Oranje werd de stemming in de kroeg enthousiaster. Er werd gejuicht, geschreeuwd, gefloten en gesprongen. Helaas, al vrij snel ook snoeihard op mijn voet: 1-0.

De rest van de wedstrijd werd al hinkelend op links doorgebracht. Het kloppende gevoel in mijn teen werd gelukkig minder naar mate het bier bleef stromen maar comfortabel was anders.

Na afloop van de wedstrijd moest er gedanst worden. Mijn enthousiasme werd nogal getemperd door de angst om opnieuw het slachtoffer van iemands gestamp te worden en dit bleef niet onopgemerkt. Iemand met lichte voeten tilde me op en draaide me in het rond. Net toen ik me realiseerde er nu niemand op me zou kunnen gaan staan maakte mijn hoofd contact met een houten steunbalk aan het plafond: 2-0

Het voordeel was dat alle pijn in mijn teen verdwenen was, of eigenlijk overschreeuwd werd door de bult op mijn hoofd. Naast mij was het voorval niet onopgemerkt gebleven en een ontzettend goed uitziende jongen sloeg een arm om me heen als troost. Hij stelde zich voor en bood aan, waarschijnlijk uit medelijden, het volgende rondje bier op zich te nemen. Mijn eerste triomf van de avond: 2-1.

60 seconden later begon echter het tegenoffensief en belandde zijn complete rondje op mijn haar, shirt en broek: 3-1.

Ik besloot dat ik mijn nederlaag moest accepteren en dat het feest voorbij was. Mijn avond had zijn 90 minuten bereikt en ik dacht dat de wedstrijd afgelopen was. Bij de deur kreeg ik mijn jas aangereikt van een vriendinnetje. Toen ik hem aantrok bleek de binnenkant bedekt met de maaginhoud en liters bier van een verdwaalde oranje supporter.

Zo scoorde Nederland nogmaals in de verlenging. 4-1.

© Tanya Kangur

Datinghulp

2008-06-02T19:20:00.003+02:00

Ik denk dat ik een gat in de markt heb gevonden. Ik begin een eenmans-relatiebureau. Datingsites zijn al eeuwen in de lucht maar hoe hard ze ook claimen dat ze de perfecte match voor je gaan vinden, uiteindelijk werkt er niets zo goed als face to face contact. Hierbij heb ik dus een nieuw voorstel: Treindaten.

Men neme een OV jaarkaart, een mooie zomerse dag en iets teveel vrije tijd.
Het concept is vrij simpel. Vorige week maandag was mijn eerste werkdag.
In de trein naar Zwolle zat ik tegenover een man van zo halverwege de twintig. Hij was netjes in pak, had een aktetas bij zich en een duur horloge om zijn pols. Aan zijn hand was geen ring te bekennen. Vrijgezel dus.
Zo ten hoogte van Almelo besloot ik dat ik deze man niet langer vrijgezel kon laten zijn. In mijn hoofd ging ik alle vriendinnen langs aan wie ik hem kon koppelen maar aangezien zij vrij kieskeurig zijn besloot ik door te gaan met mijn observatie. Bij Wierden haalde desbetreffende cliënt zijn mobiele telefoon uit zijn tas en begon met bellen.

“Goedenmiddag! U spreekt met Joris K.” Ik pakte mijn notitieblok
“Ik wil graag een afspraak maken voor maandagmorgen” Joris was toch niet ziek?
“13 juni 1981” Schrijf, schrijf.
“Nee niets speciaals. Het is een half jaar geleden.” Aha. Tandarts.
“Nee, maandag. Niet dinsdag, dat zei ik toch net!” Hm. Dominant typetje.
“Heb ik hiervoor een aanvullende verzekering? Ik zeg toch maandag, is dat niet duidelijk?” Ik schrapte al mijn vriendinnen van mijn lijst en schreef de naam op van een ex-schoonzusje .
“Wat? Ja, op 06-blabla, Hoezo als er iets tussenkomt? Nou, echt héél erg bedankt voor alle moeite. Tot dinsdag!” Joris hing op.

Ik beschouwde dit object als een proefdraai. Ik wist nu in ieder geval zeker dat hij vrijgezel moest zijn.
In Zwolle wisselde ik van trein.

Een half uur later ging er tegenover mij een ietwat oudere vrouw zitten. Ze had een trouwring om, maar ook dat zegt niet alles tegenwoordig. Te zien aan haar uiterlijk zou ze het erg goed doen bij de groep vrijgezelle 60-ers. Watergolfjes, plooirok, handtasje op schoot maar nog niet echt seniel; mevrouw was in bezit van een mobiele telefoon.

Bij Hoogeveen begon ook deze vrouw te bellen.
“Irma, dit raad je nooit! Wat me dit weekend nu toch weer is overkomen. Komen onze Ans en Gerard langs met de kleinkinderen, heeft hij wéér die vale spijkerbroek aan. Ans had hem nog zo gezegd zich fatsoenlijk aan te kleden. Gelukkig had ze nog een andere broek voor hem achter in de auto liggen.” Generatie X had zo te horen het mobiele tijdperk bereikt maar had nog niet helemaal begrepen dat het ontbreken van een snoer niet inhield dat men in het toestel moest gaan schreeuwen.
“Deze week was het zijn beurt om de kinderen op te halen. Moet hij ineens naar de huisarts en verwacht hij dat onze Ans haar high-tea afzegt! Ze heeft hem mooi de les gelezen bij ons thuis en een nieuwe afspraak voor hem geregeld!” De vrouw streek wat kreukels uit haar rok glad en verhoogde haar spraakvolume nog eens met een paar octaven.
“God mag weten hoe lang ze het nog met hem uithoudt. Als het aan mij had gelegen was ze nóóóit met deze minkukel getrouwd.” Driftig zat ze nu aan haar rok te trekken.

Bij Beilen piepte de vrouw tegenover mij zo hard dat alleen de hond in het zitje naast mij haar nog kon horen en jankend onder een bank ging liggen. Ik besloot dat ik mijn nieuwe bedrijf misschien beter een dagje later kon gaan beginnen en deed mijn Ipod in. Het briefje met notities over de vrouw scheurde ik van het kladblok en het verdween in de prullenbak.

Toen kreeg ik een idee. Ik besloot in al mijn barmhartigheid deze dag pro-bono af te sluiten. Toen ik de trein uit liep legde ik het briefje met daarop de gegevens en het telefoonnummer van Joris K. op de stoel naast haar.

Erboven stond in grote letters: Voor Ans.

© Tanya Kangur

Aanloop

2008-05-22T12:48:00.001+02:00

Tish rekte zich uit. Haar mond voelde droog en ze moest haar keel schrapen voordat er een fatsoenlijk woord uitkwam.
‘Babe, slaap je nog?’
Vanaf de andere kant van het bed kwam een vertrouwd gekreun en Michaëls hoofd verdween onder het laken.
Poging twee van haar kant resulteerde altijd in irritatie en zo kalm mogelijk schoof ze de dekens van haar af. Ze liet haar voeten in Michaëls pantoffels glijden en slofte de slaapkamer uit.
‘Deur dicht!’ hoorde ze terwijl ze de deur langzaam probeerde de sluiten.

Beneden stonk het naar ei. Tish zette een raam open en liet heet water in een afwasteil lopen. De bloemen die ze gisterenavond had meegenomen lagen onuitgepakt te verpieteren op het aanrecht. Snel leunde ze uit het keukenraam en smeet de bos met een boogje in de tuin van de onderburen. Compost voor de rimboe aan onkruid die daar toch al maanden groeide.

Ze goot genoeg water in het koffiezetapparaat om de ochtend door te kunnen komen en draaide de hete kraan uit toen de teil in de gootsteen vol was. De afwas van afgelopen week kwam maar met moeite los van de borden. Zo te zien had Michaël de hele week slechts twee keer thuis gegeten. Of maar twee keer de moeite genomen om schoon bestek te pakken.
Een paar restjes omelet schraapte ze in de afvalbak bovenop een lege patatzak. Terwijl ze de overvolle vuilniszak bij de voordeur zette herinnerde ze de discussie van vorige week over de sluitstrips weer. Met twee handen in de keukenla ritste ze er één af en rolde de rest van de sliertjes weer netjes om de rol lege zakken.

Toen de zak dichtzat haalde ze de sleutels van het haakje bij de voordeur en holde snel het plein voor hun appartement over naar de ondergrondse vuilniscontainer.
Weer binnen was de stank van afval verdwenen. Tish liep de woonkamer in en zette de sloffen onder de tafel. Snel pakte ze haar zwarte pumps op die ze daar gisterenavond had laten staan. In de gang zette ze ze netjes naast het rijtje schoenen die daar al stonden.
Alles was nu netjes. Er zouden geen discussies volgen. Geen geklaag over twee paar schoenen die onder de tafel stonden te slingeren dankzij haar, ook al was één paar daarvan van Michaël zelf. De afwas was weg en als ze zo zouden gaan ontbijten dan zou er geen klacht over de staat van de keuken komen.

Ze liep naar de grote eettafel en dekte haar zoals iedere zaterdagmorgen. Het bestek, gekregen van Michaëls moeder, haalde ze uit de keuken en legde ze uitgelijnd met de placemets neer.

´Morgen.´ Michaël stond in de deuropening. Onder zijn arm stak de krant van die ochtend. Hij liep naar haar toe en gaf een kus op haar warrige haar. Met zijn vrije hand verschoof hij een mes een paar millimeter naar rechts. Uit de keuken haalde hij een kop koffie en terwijl hij de krant probeerde open te wapperen vertrok hij weer naar boven.

Tish nam ook een kop koffie en ging op de bank zitten. Ze boog voorover om de afstandsbediening te pakken en pakte tegelgelijk een viltje om haar mok op te plaatsen. Behoedzaam zette ze de koffie voor zich neer op tafel. De ramen moesten gelapt worden. Michaël had het te druk door de week. Zijn werk leek iedere dag weer een nieuwe lastige opgave voor hem en ieder weekend was hij afgemat en te moe om nog enig werk in huis te verzetten. In zijn ogen voerde zij gedurende de week weinig uit en was zijn huishouden runnen een kleine extra taak voor haar.

Ze legde de afstandsbediening weer weg en liep naar de trap. Op de eerste traptrede lagen een paar pluisjes welke ze oppakte en in haar hand meenam. Ze liep naar boven maar stond stil toen ze op de laatste trede stond. Michaël lag weer in bed. Hij snurkte. Hij zag er lief uit met de slaap nog in zijn ogen.
Ze ging bij hem op bed zitten en Michaël werd wakker. Hij keek haar aan.
´Ik ga bij je weg´ zei ze.
Ze streek door zijn haar
´Het is goed zo´ fluisterde ze hem toe en liep de kamer uit.

Treinliefde

2008-05-12T00:46:00.003+02:00

De Nederlandse Spoorwegen en ik hebben een haat liefde verhouding met elkaar. En niet alleen in figuurlijke zin. Diepgewortelde haat gevoelens koester ik nog steeds richting de hoofdconducteur die grote tranen over mijn gezicht liet rollen met een boete van ruim €65. Dit als gevolg van een niet geldig kortingskaartje door urenlange vertraging van mijn vliegtuig. Maar gelukkig is Nederlands geelste koekblik ook een plaats waar heimelijke liefdesgevoelens de kop op steken.

Ergens in de herfst van vorig jaar stapte ik, samen met mijn kat Prins Pieter, in een overvolle intercity van Zwolle naar Groningen. Zwaar bepakt en bezakt plofte ik in een tweetje ergens halverwege de coupé. Prins Pieter zat in een tas op mijn schoot en toen ik naast mij keek of er een plek was om hem neer te zetten keek in recht in de ogen van een jongen van mijn leeftijd.

Vol verwachting zat hij te kijken naar de blauwe tas op mijn schoot en hij vroeg hoe mijn groot uitgevallen cavia heette. “Prins Pieter” zei ik. De jongen naast mij schoot in de lach. Hij gaf me een hand, “Pieter. Aangenaam!” stelde hij zich voor, en ook ik schoot in de lach.

Pieter miste het gêne wat mensen soms hebben wanneer het doodstil is in een coupe en iedereen hooguit fluistert. Pieter vertelde in geuren en kleuren verhalen alsof zijn leven ervan afhing en voor ik het wist waren Prins Pieter, ik en een buik vol baby vlindertjes in Groningen.

Koppig en niet geëmancipeerd als ik ben begon ik mijn spullen bij elkaar te pakken en weigerde ik pertinent om Pieters nummer te vragen. Bij de stationsuitgang sloeg ik links maar ging hij rechtsaf en stilletjes realiseerde ik mij dat de interesse niet wederzijds was. Toen stond Pieter stil, draaide zich om en riep me na “Ik vond het erg gezellig… Hopelijk zien we elkaar nog eens”, maar de afstand was al dusdanig groot dat hierop inhaken of teruglopen voor ongemakkelijke situaties zou zorgen. Weg was Pieter.

De donderdag daarop begon ik aan mijn wekelijkse ritueel van dansjes in foute kroegen met halfzatte vriendinnetjes toen ik in kroeg nummer 2 ineens een hand op mijn schouder voelde. Ik draaide me om en keek weer in dezelfde ogen als in de trein. Pieter was voor de verandering eens in mijn favoriete kroeg en binnen een paar minuten stonden we te dansen en praten op de dansvloer. Tegen het eind van de avond maakte Pieters mond mij overduidelijk dat de aantrekkingskracht wel degelijk wederzijds was en buiten werd ik meteen voorgesteld aan zijn vrienden. Even later wisselden we nummers uit en erg tevreden vertrok ik naar huis.

Met het inzicht dat niet geëmancipeerd zijn voor geen meter opschoot stuurde ik hem enkele dagen later een sms. Geen reactie. Nog een paar dagen later belde ik het nummer dat ik gekregen had en ik was verbaasd dat er aan de andere kant een voicemail klonk met de stem van Pieter. Het feit dat ik het juiste nummer had betekende niet veel goeds in dit geval. Redelijk in de war van deze gemixte signalen wiste ik zijn nummer uit mijn telefoon.

Een paar donderdagen en maanden later bevond ik mij weer in dezelfde kroeg en zag ik halverwege de avond mijn treinliefde weer staan. Ik schrok en zag dat deze emotie in zijn ogen weerspiegeld werd. Toen volgde ik zijn hand en zag dat zijn schrik voortkwam uit het meisjes dat aan zijn arm vastzat. Hij trok haar weg richting garderobe maar ze zoende hem en liep bij hem vandaan terwijl hij nog probeerde haar mee naar buiten te krijgen.

Haastig volgde ik Pieter richting de uitgang. “Was zij er toen ook al?” vroeg ik hem en schoorvoetend gaf hij toe. “ Tanya, je bent er zo rustig onder geweest en ook nu zie ik je helemaal niet kwaad worden. Dat is zo relaxed in een meid. Kunnen we dit niet gewoon vergeten en doen alsof het een grapje was , dat zou echt zo tof van je zijn” had hij het lef nog om te zeggen.

“Je zult me inderdaad niet snel kwaad zien Pieter. Helaas zie ik hier ook de lol niet van in. Mijn gevoel voor humor bestaat meer uit het feit dat ik hier in deze kroeg achterblijf en weet waar jouw vriendinnetje staat. Deze nacht is het aan jou om af te wachten. Misschien raak ik wel aan de praat met haar.” en Pieter bleef staan toen ik weer richting dansvloer liep.

Op weg naar mijn vriendinnen passeerde ik ook echt Pieters tweede slachtoffer en ik kon het niet laten om haar mee te delen:

“Misschien is het tijd voor jou voor een NS-kortingskaart… Pieter reist het liefst met zo veel mogelijk mensen tegelijk”

© Tanya Kangur

Helleuw

2008-05-10T23:27:00.004+02:00

Ik ben redelijk vervelerig.. en druk.

Helaas is iedereen druk. In mijn ogen is het tegenovergestelde van druk verveling en aangezien ik geen mensen ken die zich vervelen is iedereen altijd iedere dag mega druk.

Misschien verwar ik druk wel met lui. Ik denk het wel.. ik verwar druk zijn met het fenomeen te lui zijn om naast dagelijkse idoite bezigheden jezelf bezig te houden met activiteiten die inspiratie tot schrijven tot stand brengen.

Ik denk dat ik in therapie moet.
Niet in een praatgroep hoor, daar heb ik geen tijd voor. Meer in een groep mensen die bijzonderheden meemaken die leiden tot lappen tekst.

Vrolijk kerstfeest

2008-04-02T23:41:00.000+02:00

Ik geloof dat de heiligheid van kerstmis al vrij vroeg in mijn leven verdwenen is. Echte jeugdtrauma’s hebben hier niets mee te maken. Er stond niet ineens een vreemde man het vlees thuis te snijden, ik heb nooit met een Leger des Heils collecte pot langs de huizen hoeven te gaan en ook mijn konijn is nooit op mijn bord beland.

Toch is mijn eerste echte herinnering aan kersmis geen vrolijke bedoening. Het betrof de Kerst mis om de Onze Lieve Vrouwe Kerk.
Vrolijk zong ik alle liederen uit het kerkboek mee en mijn moeder straalde als een troste kerstelf omdat haar dochter zo goed opgevoed was. Dit was totdat er van vooruit de kerk een Latijnse Psalm werd ingezet en ik ook op dat moment zat te neuriën. Kerst is nog nooit zo donker geweest als het moment waarop mijn moeder woedend met een ruk de disc-man onder mijn jas vandaan trok.

De jaren daarna werd het alleen maar erger. In Hengelo werd in de brugklas de vrijdagmiddag borrel ingevoerd. Tijdens de grote pauze zette heel de Openbare Scholengemeenschap het op een zuipen om zo de laatste lesuren door te komen, en zoals dat in Twente hoort moet iedere traditie met een knaller afgesloten worden.
Dit werd Kerstmiddag.

Voorafgaand aan kerstavond werden in de stad dezelfde drangrekken voor alle kroegen opgesteld als op vrijdag. Voor het Randstadgevoel was entree alleen mogelijk als er kaarten gekocht waren maar voor het Twentse gevoel kochten velen deze niet zodat iedereen op zijn Tukkers kon proberen om op een andere manier binnen te komen.

Ik geloof dat het idee was om onder het genot van een glühwein met een kerstmutsje de ellende van het kerstdiner te verzachten. Helaas kan ik me niet herinneren ooit een glas van deze ‘wijn’ in de kroeg te hebben gedronken. Dat zou wel eens kunnen komen omdat ik me van de afgelopen 8 jaar überhaupt vrij weinig herinner van heel kerstmiddag.

Kerstavond daarentegen werd een nog memorabeler gebeurtenis dan ooit tevoren. De kater die men kan krijgen zodra de feestdagen voorbij zijn sloeg al rond een uur of half 7 ’s avonds in.

Rond mijn 18e herinner ik mij nog een 24e waarbij ik tussen soep en zuurkool van praktisch van mijn stoel afgleed en mijn moeder, na uren in de keuken te hebben gestaan, zich radeloos afvroeg waarom ik me niet zo netjes stil kon houden als mijn toenmalige vriend. Zij was gelukkig niet wetende dat desbetreffende jongeman enkele uren daarvoor zijn maaginhoud bijna in een kroeg-wc had gedeponeerd en alleen maar zijn mond hield omdat ik hem verzocht had geen All I Want For Christmas met driedubbele tong te zingen voor mijn vader.

In 2006 liep alles uit de hand. Volgens mijn ouders dan.
Mijn kerst was machtig mooi tot aan het diner. Ik werd vriendelijk verzocht op te houden met het serveren van het nagerecht toen de inhoud van de eerste 4 schaaltjes over het tafelkleed vloeiden. Na een preek van een half uur, waarbij ik hard mijn best deed om vast te stellen hoeveel mensen er nou werkelijk in ons huis rondliepen, heb ik uitgeroepen “Volgend jaar doe ik alleen waar ík zin in heb!” waarna mijn moeder wanhopig antwoordde met “Volgend jaar gaan we dicht voor kersmiddag publiek”

Zo geschiede het in 2007.
Afgelopen kerst bestond mijn kerstdiner uit pizza, soep en bacardi razz samen met nichtje A., welke ook niet meer welkom was aan het familie diner. Eigenlijk was het meer een lunch aangezien de pizza er rond half 2 inging en fungeerde als bodem.

Natuurlijk hadden wij geen kaarten gekocht, bacardi is namelijk duur. Na mijn ouders telefonisch een Ho Ho Ho Merry Christmas te hebben toegeschreeuwd bracht mijn fiets ons naar het centrum alwaar wij plaats tussen naast een groep van 6 kersmannen en een dranghek. Helaas stonden wij boven wonder na 1,5 uur al in een propvolle kroeg, waarna het leukste gedeelte van mijn dag natuurlijk voorbij was. Doel bereikt.

Dit bleek niet alleen mijn mening maar ook die van A. Het lastige aan dit familielid is alleen dat zodra haar aandacht niet gericht is op drank, ze nog maar één andere hobby heeft: winkelen. Dit hoeft geen problemen op te leveren omdat doorgaans kroegtijden niet gelijkvallen met winkeltijden, maar wel met kerstmiddag. Om half 6 zag ik haar achter een half rendier aan de kroeg uitrennen, rechtstreeks de Duthler in.

Het personeel probeerde haar nog te stoppen. Met 4 coltruien maat 44 en 2 dezelfde blauwe hoedjes stormde ze de kleedkamer in alwaar een medewerkster haar zittend en half in slaap op de vloer aantrof. Zachthandig werd haar buit haar afgenomen en werd ze richting uitgang geloosd.

Toen ik haar overnam bij deur hoorde ik de vrouw nog net zeggen “Volgend jaar gaan we dicht voor kerstmiddag publiek”.

© Tanya Kangur

Waarom ik als vrouw geen auto kan rijden

2008-01-30T09:48:00.000+01:00

Het schijnt dat ik nogal belabberd auto rijd. True, inparkeren kan ik niet, ik zet de auto liever 100 meter verder dan dat ik een poging waag, ik rijd regelmatig een paar blokken met de handrem erop en ik weet na al die jaren nog steeds niet hoe de raamverwarming werkt zodat ik wel eens 5 minuten aan de kant van de weg sta totdat de ruit vanzelf weer doorzichtig is.

Maar ik was altijd in de vooronderstelling dat ik daar niet de enige in was. Er begonnen bij mij belletjes te rinkelen toen mijn beste vriendin liever alleen op en neer naar Rotterdam reed dan mij achter het stuur te laten, mijn ouders me alleen in de lease bak lieten rijden en niet in hun eigen auto en toen zelfs mijn opa, die nog nooit van ‘voor, naast en over je schouder kijken’ heeft gehoord, zijn 20 jaar oude Mazda liever naar de sloop deed dan hem aan mij cadeau te doen.

Maar ik heb toch echt mijn rijbewijs gehaald, dus dan zou ik toch moeten kunnen autorijden? Om een probleem op te lossen moet je terug naar het begin van alle ellende gaan.
Mijn eerste ervaring in een auto was op mijn 16e. Ik woonde op dat moment in Amerika en kreeg op een gegeven moment de sleutels van onze oude jeep in handen met het commentaar “give it a try”. Ik luisterde goed naar de instructie en klom achter het stuur van de jeep, die geparkeerd stond op een weiland naast een cross-county weggetje in de buurt van Table Rock, Nebraska. Ik trapte de ‘clutch’ in, bestudeerde het bolletje op de versnellingspook, bewoog de stick richting de 1, ergens links onderin, en gaf langzaam aan gas.

Zachtjes begon de jeep te rollen. Maar niet richting het weiland waar ik naartoe wilde, maar achteruit richting de openbare weg. De weg was rustig maar vanuit de verte kwam er verkeer aan dat ongetwijfeld van plan was het zelfde stukje straat te nemen als waar ik overheen rolde. Van buiten de auto werd er nog geroepen dat de knop van de versnellingspook er verdraaid op zat en dat ik moest schakelen naar linksboven, maar de auto bleef maar doorrollen en in paniek wist ik niet meer wat voor of achter was. Net op tijd trok de eigenaar van de jeep de deur los, duwde mij van mijn plek en stuurde de auto weer richting weiland.

In Amerika heb ik nooit meer auto gereden. Zelfs niet in een automaat.

Terug in Nederland kreeg ik op mijn 18e rijlessen. Mijn ervaring van een aantal jaren ervoor stond me nog goed bij en ik was strontnerveus voor mijn eerste les. Het was een avond in januari en het sneeuwde buiten. De instructeur haalde me op bij huis en liet me meteen een stuk de stad uit rijden over een bosweg, waardoor ik als een bang konijn achter het stuur zat.

Toen ik aangaf dat dit nou niet bepaald was wat ik verwachtte van een eerste les kreeg ik de instructie om naar een afgelegen parkeerterrein te rijden. Ik mocht oefenen met het schakelen naar de 1 en van de 1 naar de 2. Dit was meer wat ik als beginneling graag deed maar na een half uur was ik er wel klaar mee. Mijn rij-instructeur niet. Ik deed het ‘met te weinig souplesse’ dus ik mocht het nog wel een half uurtje oefenen. En nog één. En nog één.

Zo ging mijn hele eerste les voorbij op een parkeerterrein.
De week daarop werd ik weer opgehaald. Mijn instructeur zat zelf achter het stuur en voor ik het wist zaten we weer op het parkeerterrein, en daar mocht ik weer oefenen.
Aan het eind van de twee uur liet ik doorschemeren dat ik het nu wel genoeg vond op zo’n parkeerplaats. Voor de variatie mocht ik daarna dus les 3 leren schakelen rondom een blok huizen.
Na afloop kreeg ik van hem te horen dat hij al enkele weken wist dat zijn contract niet verlengd werd en als ‘wraakactie’ had besloten niemand meer fatsoenlijk les te geven. “Succes met de rest van je lessen” kreeg ik nog mee.

Mijn tweede instructeur was niet veel beter. Tijdens het rijden, wat ik dit keer zelf mocht doen op de openbare weg, kreeg ik continue verhalen te horen over zijn affaire met de nieuwe instructrice. Soms belden ze tijdenlang met elkaar, soms mocht ik meeluisteren als ze op de hands-free stond en soms zat ze zelfs bij ons in de auto. “Zo kon ik leren rijden met passagiers” was wat hij letterlijk zei.
Toen hij erachter kwam dat zijn vriendin zwanger was, was de lol hiervan af.

Wanneer ik opgehaald werd van huis door degene die voor mij les had, maakte hij nog wel regelmatig een opmerking richting de achterbank als “Deze rooie en ik hebben een geheime romance in het weekend” of hij keek mij aan en zei zwoel “Vanavond weer gezellig saampjes, schat?”’. Dit zorgde voor veel gelach naast en achter mij en ikzelf die, met een rood hoofd, probeerde de wagen fatsoenlijk op de weg te houden.

De dag voor mijn afrijden kreeg ik nog een extra les. In plaats van het gebruikelijke rondje rijschool, CBR, autobaan, bosweggetje, gingen we dit keer langs een autowasserette en een tankstation. Bij deze eerste kreeg ik het voor elkaar de auto zeker 2x te laten afslaan en hij het winkeltje van het tankstation moest ik een broodje kopen omdat mijn instructeur vond dat ik het type was dat ‘hele McDonalds maaltijden naar binnen werkte achter het stuur’. Met in één hand een broodje moest ik richting het CBR rijden.

Die dag zakte ik.

Tijdens de evaluatie op de rijschool vertelde ik hoe mijn lessen verlopen waren. Vooral het gedeelte over de toespelingen van mijn instructeur deden het erg goed bij de rijschoolhouder maar ook bij mijn vader, degene die de lessen betaalde, die naast mij zat. De blik in zijn ogen was voldoende om de rijschoolhouder peentjes te laten zweten en terplekke kreeg ik zes gratis lessen, plus de garantie dat ik dit keer ging slagen. Anders zou hij de examenkosten op zich nemen.

Mijn oude rij-instructeur zou mij geen les meer geven. Ik kreeg een vrouw. En niet zomaar één, maar één die prima had volstaan als pits-poes alleen blijkbaar toch liever zelf achter het stuur zat. Rustig legde zij mij in zes lessen meer uit dan ik tot dan toe geleerd had maar echt goed rijden kon ik nog steeds niet.
Na een paar weken moest ik weer examen doen. De mannelijke examinator had vanaf het begin al meer oog voor mijn instructrice dan voor mij en ze vroeg hem dan ook of ze mee mocht rijden tijdens mijn examen. Geen probleem uiteraard.

Ze nam plaats op de achterbank recht achter mij waar ze net te zien was voor de examinator als hij zijn hoofd bijdraaide. Bij het wegrijden keek ik over mijn schouder. Mijn instructrice gaf me een dikke knipoog, trok haar jas uit en onthulde een decolleté waar iedereen, inclusief de examinator ‘U’ tegen zou zeggen.

Die dag slaagde ik.

© Tanya Kangur

“Wij zijn zwanger” ??

2008-01-22T14:16:00.001+01:00

Soms verbaas ik mij over kreten die mannen kunnen uitslaan. Ik heb het niet over het gemiddelde kroeggesprek, dat eerder op een grof geformuleerde juryrapportage uit Idols lijkt dan op de nuttige gesprekken die wij vrouwen voeren, of de poëtische uitspraken tijdens een heftige sportwedstrijd. Zelfs niet over de prachtig geformuleerde zinnen die het mannelijk geslacht kan produceren als je opbelt tijdens het tv kijken.
Nee, ik heb het over écht wereldvreemde uitspraken.

“Wij zijn zwanger” is er daar één van.

De bloemetjes-en-bijtjes-les hebben ze allemaal gehad en vrijuit in praktijk gebracht, daar twijfel ik niet aan. Maar waar waren zij tijdens het hoofdstuk ‘zwanger raken’?

Schijnbaar weet men toch hoe dit proces in gang gezet wordt en zolang het ongewenst is komt de vraag “Je bent toch niet zwanger?” regelmatig voorbij.

Let wel: “Jíj bent”, niet “Ik ben”. Als vraag komt deze uitspraak alleen zeer hysterisch en in de tweede persoon enkelvoud voorbij. Jij. Zwanger.

Hoe komt het dat bij gewenste baby’s het hele proces zich ineens afspeelt in de eerste persoon meervoud? Wij.

Zijn Wíj dan echt zwanger?

Als Wij echt zwanger zijn, waarom zijn Wij dan nooit in andere zaken Samen geweest?
Waar was de Wij toen Ik maandelijkse huilbuien had? Waar was de Wij bij alle lage buikpijn en Mirena plagen? En bovendien: Waar was Zijn portemonnee toen de pil uit het ziekenfonds geschrapt werd?

Mocht ik ooit zwanger raken, dan heb ik er geen probleem mee om voortaan in de Wij vorm te praten. Ik wil zelfs wel kaarten rondsturen met bovenstaande titel als aankondiging erop. Eerlijk is eerlijk, het wordt wel Ons kind en niet alleen het mijne.

Aangezien ik nu nog niet zwanger ben maar ik het wel graag al van het begin af aan écht eerlijk wil houden stel ik het volgende voor: De volgende keer dat iemand suggereert dat Wij eens de bloemetjes en bijtjes gaan toepassen, loop dan eens even naar de Kruidvat en vraag de vriendelijke caissière waar de OB staat. Je hoeft je er echt niet voor te schamen. Als ze je vragend aankijkt kan je nu zonder het schaamrood op je kaken aankondigen “Wij zijn aan het menstrueren”.

© Tanya Kangur

Road Trip naar 'Neukeln'

2008-01-22T09:49:00.001+01:00

Met een flinke sloot koffie op en een ipod die hard genoeg draait om het gesnurk van A. naast me uit te schakelen, is dit toch niet de meest vreselijke ochtend van het afgelopen jaar. Hooguit van de laatste paar maand. Alles gaat traag vanmorgen. Zelfs het aanzetten van mijn laptop duurde ruim een kwartier. Paswoorden zijn vreselijk zolang het in mijn hoofd nog net zo mistig is als het weer buiten.

Als ik iets heb geleerd op deze autoreis naar Berlijn is het wel dat om 5 uur ‘s ochtends niemand graag meezingt met ‘ Breakfast at Tiffany’s’. Schade Deutschland doet het ook niet veel beter. Misschien nog eens proberen rond een uur of 7.

“ And I said, what about, breakfast at Tiffany’s”.... Jaja, nu weet ik het wel. Ontbijt bij Tiffany’s... Als ik geluk heb stoppen we nog net ergens bij Osnabrück in een wegrestaurant voor een plaspauze.
Het broodje pindakaas van een uur terug danst een extra rondje in mijn maag en plonst in een badje senseo. Zou wagenziekte na jaren weer terug kunnen komen? Eens even vragen aan de passagier op de voorbank...

Hihaho! We gaan stoppen! Wat het woord ‘wagenziekte’ al niet teweeg kan brengen. Het was niet eens een leugen, hooguit een kleine insinuatie.
Als klein kind moet ik een ramp zijn geweest om mee te reizen. Mijn ouders hebben vroeger tijdens vakanties langer op de vluchtstrook gestaan dan in de file. Gelukkig groei je daar overheen. In ieder geval een aantal jaren. Vorige week nog had ik nog een terugval toen ik met de bus terug moest na een avond onbeperkt drinken. Altijd naar de slapende passagier naast je wijzen.

Mooi, tankstation. Voor slechts 50 cent kan je hier naar de wc. Te zien aan de rij die hier staat eet de toiletdame vanavond biefstuk. Helaas, voor extra efficiency is alle bruto marge gepompt in flitsende elektrische poortjes waar betalingsbewijzen uitkomen. Want wat zou je zonder moeten.
Hoeveel minuten zou je krijgen voor 50 cent? De vrouw voor mij maakt er voor mijn gevoel niet echt gebruik van. Mijn beurt. “Zullen we synchroon plassen?” roept A vanuit het hokje naast mij.
Het is het makkelijkst om aan te nemen ze hier toch geen Nederlands verstaan.

Om wel waar voor mijn geld te krijgen neem ik de tijd voor het vertalen van de reclame poster op de deur. “Wist je dat ze inbouw open haarden installeren in heel Duitsland?” roep ik naar A. “Ik zie het! Ik wil de Milano. Waarom heb ik nooit eerder gedacht aan zo’n mooie stevige paal in mijn woonkamer?” roept ze terug.

Ze hebben hier een automatische toiletbril reiniger. Ik word nu toch wel erg nieuwsgierig waar de toilet juffrouw voor is. Bij poging 3 lukt het ons om tegelijkertijd door te trekken en te reinigen. Buiten staat een nog langere rij dan voorheen. Toiletjuf kijkt niet gelukkig. Ik maak nog een schijnbeweging alsof ik nog een keer wil maar dit wordt afgestraft met een woeste blik. Daar is ze dus voor.

Terug in de auto zet ik nog een keer Schade Deutschland in, maar nog steeds geen deelnemers. “Denk je dat jij nog een inkak-momentje krijgt vandaag?” vraagt A. Ik schud wild met mijn hoofd van nee. Teleurgesteld zakt ze weer onderuit. Door de toiletbonnetjes in te leveren kreeg ik gratis koffie. Geheimpje.

Het is een gek idee dat we ons over een paar uur ons in onze mooiste jurken gaan hijsen voor de bruiloft van ons andere nichtje. Zonder make-up en met een grote wollen muts voel ik me niet bepaald sexy. A. heeft, om het af te maken, haar smerige barbie-trui en open schoentjes met witte sportsokken aan. Op het moment voel ik me als de morning after en ik huil bij het idee dat deze ochtend ook daadwerkelijk gaat komen als we morgenvroeg weer terug moeten rijden naar huis.

Zo single als wij zijn voelt het wel een beetje alsof ons slechts 3 jaar oudere nichtje een dead-line gesteld heeft wat betreft relaties. Ze is de eerste van ons die gaat trouwen en flikt het al jaren om bij dezelfde kerel te blijven. Ik ben benieuwd wat ze aanheeft en of er nog wat over is van de ranzige grappen die we normaal gesproken op familiefeestjes maken. Zou haar toekomstige man nog leuke vrienden hebben? Eigenlijk maakt dat niets uit. Het aanvalsplan voor het bruidsboeket ligt al klaar.

“Willkommen in Neuköln!” zie ik staan op het bord naast de weg.

“Neukeln!” roept A.

Onze toekomst is veilig gesteld.

© Tanya Kangur

Pilletjes slikken

2008-01-13T23:55:00.001+01:00

“Oxazepam is een direct werkend kalmeringsmiddel en helpt gevoelens van angst en spanning te verminderen. Vanwege de korte werkingstijd kan Oxazepam al snel verslavend werken. De piek in werkzaamheid wordt bereikt na circa 3 uur”

“Denk je dat we dit wel moeten slikken?” A. kijkt me vertwijfeld aan.
Ik knik. “Ik heb het niet voor niets voorgeschreven gekregen en bovendien, jij bent toch ook bang?”
A. hoeft niet eens te antwoorden, haar gezicht is wit weggetrokken, en dat na 8 dagen in Turkije.
“Ja, maar met die verslaving enzo..” A. is er duidelijk nog niet helemaal uit.
“Prima” zeg ik. “Ik neem er wel één, maar dit gaat niet zoals op de heenweg waarbij jij telkens naar mijn hand grijpt bij turbulentie. Dan slik je die pillen ook maar.”

Ergens halverwege ons hotel en het vliegveld graait A. naar het laatste beetje water in haar tas en met een grote slok neemt ze toch maar een anti-vliegangst-pil in.

Een uur later arriveert de bus waarin we zitten bij Milas airport. Onze vakantie is afgelopen en eindigt al net zo vreselijk als hij begonnen is: met een vliegpartij. Ikzelf heb al jaren last van zogeheten aviofobie en A. schijnbaar ook. Dat wisten we niet van elkaar, dus terwijl ik hoopte dat zij mij gerust kon stellen verwachtte ze hetzelfde van mij. Het resultaat was 2 doodnerveuze dames die elkaar in de trein al zaten op te jagen met verhalen over een vliegtuig dat de dag voor onze vakantie een noodlanding in Griekenland had gemaakt.

Gelukkig had ik wat nieuws gekregen van mijn huisarts. Oxazepam. Een pilletje 2,5 uur voor het vliegen en ik zou zo mak als een lammetje worden.
Dat was ook zo, totdat A. naast mij begon te gillen en doodsangsten uitstond waar zelfs ik zenuwachtig van werd.
Op de weg terug moest A. dus ook maar aan de pil.

“Ladies and gentleman, due to bad weather conditions flight xxx to Amsterdam has been delayed until further notice. Thank you for your attention.”

A. kijkt me paniekerig aan. “Onze pillen! De piek komt na 3 uur, straks werken ze niet meer! Ik moet een nieuwe!” ze grijpt weer naar mijn tas maar kijkt geschrokken op. “Zou ik al verslaafd zijn?”
Ik pak de tas af, geef haar een nieuw pilletje, neem er zelf ook één en ga zitten aan een vrijgekomen tafeltje in het propvolle kleine restaurantje. De strip pillen wil ik weggooien maar ik zie dat er nog één inzit. “Die dan ook maar voor de zekerheid?” vraag ik aan A. en we delen de laatste.

Vanuit mijn ooghoek zie ik aan het tafeltje naast ons een jongen zitten. Ik stoot A. aan. “Dat is die kerel die mij op straat ladderzat aansprak na het stappen!” sis ik naar haar.
A. kijkt op en ziet de jongen zitten. “Oh wacht maar!” zegt ze en ze staat op. “Joehoe!!” roept ze zijn kant op.
Ik duik weg. Hij heeft gelukkig niets gehoord, staat op om zijn eet afval weg te gooien en ziet ons dan zitten. Hij heet D., blijkt ook uit Twente te komen en zit dus ook vast in Bodrum.

Hij pakt een stoel en komt bij ons aan tafel zitten. Uit zijn tas haalt hij een spelletje Yahtzee. Na een kwartier kijk ik A. aan en rol met mijn ogen. “Ik vind dit toch wel zo’n achterlijk spel, wie neemt dit nu mee op vakantie?”.
Zei ik dat hard op?
De blik in A.’s ogen verraad van wel. Ook D. is ineens stil.

Om de ongemakkelijkheid te verdrijven grijpt A. naar mijn fotocamera. Achter haar langs loopt een man van een jaar of 40. Ze duwt de camera in zijn gezicht en vraagt in haar beste Engels "Can you make an ugly face?”. De man is te verbaasd om wat uit te brengen maar A. heeft zich alweer omgedraaid en kijkt verveelt voor zich uit. D. zegt nog steeds niets.

“Zo, jij bent ook niet de gezelligste thuis” mompel ik richting D.
“Niet aan je trekken gekomen in Bodrum?” vraagt A.
D. lacht wat schaapachtig en antwoord ontkennend.
“Ohja? Weet jij dan wel wat vrouwen willen?” hoor ik mezelf zeggen.
“Ja, leg dat eens uit.” zegt A.
“Heb jij wel eens vriendinnetjes?”
“Val jij op roodharigen?”
“Wil je het telefoonnummer van mijn zusje?”

D. doet een poging de vragen te beantwoorden maar kan het tempo niet bijhouden. “Zijn jullie altijd zo?” vraagt hij.
“Ja.” Zegt A.
“Alleen niet in het openbaar bij vreemden” voeg ik daaraan toe.
“Vind je ons spannend?” gaat A. weer verder.

D. pakt zijn spelletjes bij elkaar en loopt snel naar een ander, veilig tafeltje.
“Zo erg als dit zijn we nog nooit geweest.” zeg ik tegen A. en ik kijk haar aan.
“Taan! Je ogen zijn enorm rood!” hoeveel van die pillen mocht je eigenlijk innemen op een dag?
“Euh. 1?” antwoord ik haar.

Ze pakt voor de laatste keer het doosje Oxazepam uit mijn tas en leest het laatste stukje van de bijsluiter door:

Oxazepam:
“De meest voorkomende bijwerkingen zijn gewenning, afhankelijkheid en afname van emoties.
Uw betrokkenheid en inlevingsvermogen bij anderen kan ook verminderen.”

© Tanya Kangur

Baaldag

2008-01-06T21:24:00.000+01:00

Laatst had ik een baaldag. Op maandag-avond zou ik mijn jeugd liefde, Enrique Iglesias, gaan aanbidden in Ahoy Rotterdam. Een optie was om de zondag ervoor al richting thuis-thuis te gaan met mijn weekend-ov zodat ik met de auto mee kon rijden met een vriendin en ik het geld voor een treinkaartje kon besparen.
Het liep immers tegen de 24e van de maand, IB-studiefinanciering-feest-dag, en dan wilde mijn bankpas nog wel eens gaan schelden met ‘geen saldo’ berichten. Vooral op dit moment, nu ik net een NS boete van €62,90 had betaalt voor het reizen met korting vóór het heilige tijdstip van 9:00 ’s ochtends, was een extra treinkaartje een rib uit mijn lijf.

Maar nee, maandag had ik een college welke ik de week ervoor ook al gemist had, dus dit keer zou ik wel gaan, ookal zou het me €13 kosten. Warhoofd als ik ben maakte ik voor de zekerheid een nieuw puntje op mijn to-do lijst: Trein kaartje kopen.

Maandag ochtend werd ik bijtijds wakker. Na te hebben gedouched en te hebben ontbeten met mijn senseo apparaat, stond ik met de jas al aan bij mijn vaste sleutelplek. Een plastic Homer Simpson lacht mij normaal gesproken met een ietwat ranzige bouwvakkers inkijk toe, maar vanmorgen was Homer hem gesmeerd. Met mijn sleutels.

Ik keek zijn favoriete verstopplekken na. Nachtkastje: nope. Buro: nope. Koelkast: auch nicht.

Wat had ik dit weekend gedaan? Zaterdag nacht was ik na een afgekocht gala in mijn jurk naar huis gehobbeld en had ik mijn sleutels nog gehad. Op dit moment bevond ik mij ín mijn huis dus meneer Simpson had mij nog door de voordeur geholpen. De jurk had geen zakken, in mijn jas zaten ze niet en bij thuiskomst was ik toch direct gaan slapen?
Nee.. ik had ook nog een pizza klaargemaakt. Diepvries & oven controleren dan maar, maar ook hier lag niets anders dan een lege pizzadoor en wat verbrande kruimels.

Dit probleem begon grote proporties aan te nemen. Het academisch kwartiertje van mijn college was ondertussen al voorbij dus ik zou hooguit het tweede uur nog kunnen meepakken, mits mijn fietssleutels niet ook aan de bos hadden gezeten.

Na een uur zoeken en een kwartier zitten mokken was ik nog niets opgeschoten en werd het tijd voor drastische maatregelen. Ik pakte mijn telefoon: “Dag meneer, zagen jullie ook fietsen door?”

Kuipers ijzerwaren zat 5 minuten fietsen van mijn huis. Al duwend met mijn fiets werden dat er zeker 15. Opeens werd mij duidelijk waarom er in Groningen zoveel fietsen gestolen worden. Terwijl overduidelijk was dat mijn fiets nog vastzat aan een groot rood Axa slot, werd ik vrolijk gepasseerd door een agent te scooter en ook de collectant die voor de supermarkt lachend opmerkte dat ‘dit er niet zo comfortabel uitzag’ reageerde niet verbaasd toen ik zei dat dit één van de nadelen van het fietsen jatten was.

Bij Kuipers aangekomen werd ook zonder blikken of blozen mijn slot voorgoed vernietigd en zo was ik weer mobiel. Ik moest alleen nog wel een nieuw slot hebben. Een kleinere dit keer, want ik was immers zo goed als blut. Hierbij kwamen alleen zulke kleine sleuteltjes dat ik bang was binnen een paar dagen weer op de stoep te staan bij desbetreffende winkel.

Hippe sleutelhangers hadden ze niet. Wat ze wel hadden was een apparaatje, en dat was reuze handig ‘voor meisjes zoals ik’, grinnikte de man achter de toonbank, dat je aan je bos kon hangen en als jij zou fluiten zou het gaan knipperen en terug fluiten.

“Doe die er dan ook maar bij” zei ik en ik rekende nog eens €5 af. De man prutste het ding aan mijn nieuwe sleutelbos en gaf aan dat ik moest gaan fluiten. Ik tuitte mijn lippen, blies wat, maar afgezien van wat sputters bleef ik stil, en het apparaatje ook.

Op duim en wijsvinger fluit ik zo een heel voetbalstadion bij elkaar, ik had het nog geoefend voor het concert van die avond, maar daar reageerde dat ding niet op. Het moest op de kanarie-manier zo scheen, en de man deed het een keertje voor. Ja hoor, naar hem floot dat ding terug als een professionele bouwvakker. Ik begon Homer steeds meer te missen.

Ik had toch al afgerekend en moest me nu haasten om de trein te halen. Wat een geldverspilling. Op het station aangekomen holde ik richting de trein. De conducteur liep door dezelfde ingang de trein in en blies op zijn fluitje. Mijn tas begon als een idioot te piepen, ik trok hem open en zag naast mijn knipperende sleutels mijn to-do list:

‘Trein kaartje kopen’.

Nog net op tijd sprong ik de trein weer uit.

© Tanya Kangur

NRC Next

2007-12-30T15:37:00.000+01:00

Goedemiddag, spreek ik met de heer K?
Nee, u spreekt met mevrouw K
Is de heer K ook in de buurt?
Ik ga ervan uit dat u dan mijn vader bedoelt, dat is namelijk de heer K.
Kan ik hem spreken?
Wellicht is het handiger als u dan op zijn mobiel belt in plaats van op de mijne
Ik heb dit mobiele nummer doorgekregen voor de heer T. I. K.
Mijn vader is de heer J. P. K. Ik ben T. I. K., maar ik ben toch echt een vrouw
Oh, dan staat het fout in ons systeem
Of ik heb het fout
Euhm.. ja.. Heeft u tijd om een aantal vragen voor ons te beantwoorden?
Op dit moment sta ik met mijn broek op mijn enkels in een pashokje, dus nee. Ik kan wel even nakijken of ik toch niet de heer K. ben?
Tja.. Is het goed dat wij u later terugbellen?
Ja hoor, jullie mogen mij met zijn allen terugbellen later.
Tot ziens mevrouw K.
Dag meneer.

Goedemiddag, spreek ik met de heer K?
Nee, dit is mevrouw K. Maar u moet mij hebben, niet de heer.
In ons systeem staat de heer K.
Dat weet ik, maar ik heb het nagekeken toen ik me de laatste keer aan het omkleden was. Ik ben een vrouw. Het is misschien handiger om dat in jullie systeem aan te passen.
Ok. Heeft u tijd om een aantal vragen voor ons te beantwoorden?
Ja hoor, waar gaat het over?
U heeft een proefabonnement op NRC Next gehad, wij vroegen ons af of u interesse heeft om dit abonnement om te zetten in een permanent abonnement.
Mijn financiële mogelijkheden zijn beperkt. Ik ben student.
Daarvoor hebben wij speciale studentenkorting, voor slechts €8.50 per maand krijgt u 5 maal per week onze krant op tabloidformaat.
Nee bedankt, zo’n grote leesfan ben ik nu ook weer niet. Daarnaast heb ik al een abonnement op het Financieel Dagblad.
Bent u financieel geïnteresseerd? Wij bieden studenten ook de mogelijkheid om voor €15,50 per maand een abonnement op het NRC Handelsblad te nemen.
Nee bedankt meneer, daar gaat het mij niet om.
Waar gaat het u dan om als ik u mag vragen?
Het papier van het Fiancieel Dagblad is zalmroze.
Dan gaat het over.
Dat mag ik hopen
Nog een fijne middag mevrouw.
U ook.

Goedemiddag, spreek ik met de heer K?
Is dit een grapje? Klink ik als de heer K?
Nee mevrouw, maar ik bel voor meneer.
Meneer heeft geen interesse in uw krant. Of kan u meneer kort en bondig uitleggen waarom hij nu wèl een abonnement moet nemen op NRC next?
Nrc.next is een compacte krant voor de nieuwe generatie hoger opgeleide mediaconsument die zappend en scannend het nieuws tot zich neemt.
Lezen jullie deze krant zelf ook?
Ja mevrouw.
Dan moet ik u helaas weer meedelen dat meneer geen interesse heeft. Ik vraag mij nu toch echt af wat jullie dan onder hoogopgeleid verstaan alhoewel ik best geloof dat jullie zappend en scannend met jullie gegevens omgaan. Tot ziens meneer.

© Tanya Kangur

Hartezeer tijdens de dansles

2007-11-18T20:57:00.000+01:00

Op dansles heb ik veel over de wereld geleerd. Over mannen dan. Maarja zoals al vaker gezegd bestond mijn wereld op die leeftijd, ik was 12, ook voornamelijk uit die wezens.

Zo leerde ik op dansles onder andere dat er leuk uitzien niet altijd succes hebben bij het andere geslacht inhoudt, en dat de mate waarin een man op de maat kan dansen een indicatiefactor over het succes van andere lichamelijke activiteiten is.
Oh, en dat soms, heel soms, mannen vrouwen per ongeluk slaan.

Ik was nog best jong toen ik op stijldansles ging. Vanaf de kleuterschool deed ik iedere donderdag avond al balletsprongetjes en ik kon mijn vreugde niet op dat ik nu mijn passies voor dansen en brugklasjongens kon samenvoegen op de dansschool.

Tijdens de eerste les moesten paartjes gevormd worden. Hoopvol keek ik rond, op zoek naar een partner die mij wel even ten dans zou gaan vragen. Fout. Actief op jacht gaan had waarschijnlijk een stuk beter gewerkt dan aan de kant staan kijken, en zo was mijn eerste dans samen met een meisje die ook alleen over was gebleven. Gelukkig mocht ik als dame dansen. Dat dan weer wel.

Ik leerde snel. Halverwege de les, bij de eerste wissel van partner, ging ik op zoek naar een ‘echte man’. Haastig keek ik om mij heen en zag naast mij een jongen met springerig haar zijn pasjes oefenen. Die moest ik hebben! Lekker fanatiek!

S. was vanaf dat moment mijn vaste danspartner. Zijn heupen zaten zo los als de spaken in mijn toenmalige fiets, jiven vond hij geweldig en standaard zong hij mee met alle nummers.

Halverwege het jaar mochten S. en ik afdansen. S. foxtrotte me als een malle de dansvloer over, zorgde ervoor dat iedereen om ons heen een cha-cha lager ging dansen zodat wij er erlangs konden samba-en, en walste met mij zo hard over de jury heen dat we met allemaal 8-en weer naar huis gingen.

Ik was wel een beetje weg van S. Zodra het weer dansles avond was trok mijn leukste truitje aan, poetste ik mijn zelf benoemde dans schoenen op en droeg een extra lekker luchtje, want we stonden zo dicht bij elkaar. Als dit niet zou werken bij S. wat dan wel?

Helaas. 2 weken na ons afdansen nam S. me apart. “Tanya,” zei hij “het spijt me, maar ik wissel van partner”. Geschrokken stamelde ik nog wat over alle 8-en die we de komende jaren samen zouden halen maar S. schudde zijn hoofd. Zijn nieuwe danspartner had de afgelopen ronde glansrijk met 9-ens afgedanst, hij had dus vrij weinig keus. En weg liep hij, in de richting van een klein propje dat aan de andere kant van de dansvloer op hem stond te wachten, op échte dansschoenen nog wel.

Beteuterd keek ik naar mijn nieuwe hoge zwarte laarzen. Was ik dan niet mooi, leuk en knap genoeg? Jaren later begreep ik dat ik onmogelijk had kunnen voldoen aan de eisen van S. Dat hij uit de kast kwam heeft daar zeker aan bijgedragen.

’s Avonds belde vriendinnetje A, die een groep hoger danste. “Kom bij mij in de groep” zei ze. De achterstand zou ik zo wegwerken en bij haar zaten nog een paar erg mooie, alleen-dansende mannen.

De volgende week danste ik bij A. in de groep. Ze had twee mannen voor ons geregeld bij wie het helemaal geen zware opgave zou zijn om een knusse tango te dansen. Dacht ik.
2 passen met mijn nieuwe danspartner en ik wist waarom hij nog alleen was. Meneer stond op mijn tenen, wist waarschijnlijk niet eens hoe je ‘maat houden’ moest spellen en vloerde mij regelmatig waardoor we bovenop elkaar op de dansvloer belanden.

Achja. Hij zag er goed uit en met deze kunsten wist ik zeker dat geen andere vrouw met hem ervandoor zou gaan. Wellicht dat mijn vader nog ergens kisten met stalen neuzen had staan.

A.’s partner was al niet veel beter. Ook hij deed liever een boogie-woogie met veel gezwaai met zijn armen dan een weense wals en zodra hij de kans kreeg riep hij schunnige opmerkingen over en weer met mijn dansmaatje. De enige aanwijzing die ze opvolgden was “Rug recht, schouders naar achteren, ellebogen omhoog”, want dat konden ze zo lekker overdrijven. Waarom deze twee kerels nog steeds op dansles zaten met ons werd mij steeds onduidelijker, maar ook dit raadsel werd snel opgelost.

Ergens tegen het eind van het dansseizoen liep ik na de les richting mijn fiets toen mijn partner me staande hield. Hij keek me zwoel in de ogen, bood zijn excuses aan voor de driedubbele valpartij van die dag, legde zijn handen om mijn hoofd en boog naar voren om me te zoenen. Verbaasd dat deze man mij leuk vond stemde ik stilzwijgend in met zijn voorstel. De teleurstelling was enorm toen bleek dat zijn tong net zo ritmisch gestoord was als zijn voeten.
Bij thuiskomst zag ik op de kalender dat ik nog 1 week met hem samen moest tot het volgende afdansen.

De week daarop was ik strontnerveus. Niet alleen door het trauma van de week ervoor maar ook doordat deze week íedereen zou kunnen zien hoe onze danspartners A. en mijzelf voor gek zouden zetten.

De muziek ging aan. Mijn danspartner rechtte zijn rug, hield zijn ellebogen hoog, deed een poging tot dansen en zorgde er warempel voor dat we de hoek van de zaal bereikten. Toen ik hem aankeek zag ik dat hij ondertussen het hoofd van het jurylid aan het nadoen was. Ik keek over mijn schouder naar A. en haar danspartner, die helemaal in een scheur lag en iedere keer als de jury niet keek stopte met dansen en de vogeltjesdans voor het publiek ging doen.

Mijn heer deed er nog een schepje bovenop. Hij pakte mij bij mij middel vast en deed alsof hij mij opzettelijk ging vloeren. Om het drama compleet te maken deed A.’s danspartner nog één mislukte dance-move. Hij stapte naar achteren, hield haar rechterhand vast en wou een laatste buiging maken richting het publiek. Te laat kwam hij erachter dat A.’s gezicht met haar 1.65m net op de plek zat waar hij zijn linker elleboog in een rechte hoek wou neerzetten..

© Tanya Kangur

Wolkjes

2007-11-01T00:28:00.000+01:00

Tijdens mijn laatste stapavond mocht ik er weer aan geloven. Onder het genot van een drankje zat ik te luisteren naar de avonturen van één van mijn liefste vrienden. 9 van de 10 dingen die hij zegt zijn positief en optimistisch en met de minuut werd mijn hoop in het mannelijke geslacht hersteld en werd mijn wereld weer een beetje mooier.

Liefde voor vrolijke vrouwen, het geluk in kleine dingen, alleen maar en dan ook echt 100% gaan voor het ultieme, het kwam allemaal voorbij. Ik waande mij in Alice-in-lui-lekker-en-gelukkig-land, opeenvolgend veroorzaakt door het tijdstip, mijn glas bacardi en de persoon tegenover mij. Al met al zorgden deze dingen ervoor dat wij op een vriendschappelijk roze wolkje zaten.

Het leek te mooi voor woorden, en dat was het ook. Piet Paulusma voorspelt ook nooit alleen maar zonneschijn, en jawel, toen mijn roze wolk even richting de bar verdween voor nieuwe drankjes kwam er in de verte een donkere wolk aangedwarreld.
Hij nam plaats aan onze tafel.

Ik herkende de man van een oude foto waar ik samen met hem en zijn vriendin opstond. Een gelukkig stel, zo verliefd als maar kan. Maar zoals het ook met oude foto’s gaat; je herkent de mensen nog wel, maar de gele waas geeft aan dat tijd verstreken is en dat alles nu anders kan zijn.

Hij vroeg wat ik dronk. Spa blauw vanaf nu. Vraag nummer twee was, hoe verrassend, waarom ik water dronk. Het antwoord dat ik dat deed omdat híj al voor meer dan twee had gedronken zou niet goed gaan vallen dacht ik, gebaseerd op de loensende blik in zijn ogen, dus negeerde ik zijn vraag en begon over een ander onderwerp. Ik kwam ermee weg, hij wist zelf ook niet meer wat zijn vraag was.

Het gesprek verliep verder vlotjes en standaard; “Studie in orde? Ja? Ja, mijn werk ook. Nog feestjes bezocht de laatste tijd?”. Ik was al bijna positief verrast over de neuke-loosheid waarmee zijn conversatie-poging verliep, maar jawel, na 5 minuten werd het S-woord eindelijk door hem op tafel gegooid. Ik probeerde duidelijk te maken dat het bespreken van mijn sexleven van mij niet zo nodig hoeft midden in de nacht, maar hij vond van wel.

Zijn lichaam begon steeds meer naar links te hellen, richting de kruk waarop ik zat. Eventjes dacht ik nog dat hij voor de stabiele zijligging op de kroeg-vloer ging, maar het was een bewuste move mijn kant op, want na een paar seconden voelde ik de zwaarte van zijn lijf tegen mijn schouder aanhangen. Ik keek hem aan in de hoop dat hij gewoon fysieke ondersteuning zocht door zijn beschonken toestand maar ook dat was het niet. Deze houding was blijkbaar ter ondersteuning van ons gesprek.

Door de jaren heen heb ik geleerd dat het maken van lompe grapjes wat afstand creëert, maar niet hier. De afstand tussen zijn hand en mijn knie werd minimaal. Ik voelde gewrijf op half 7 en een dronken, hijgende lach te dicht bij mijn oor. Zelfs mijn altijd winnende opmerking “Heb jij wel gedouched vanmorgen?” miste zijn doel bij deze donderwolk.

Waar ik al bang voor was, gebeurde, het onweer barstte los. “Hypothetisch gezien hè” vroeg hij, “wat zou je doen als een bezette man je uitnodigde voor een vluggertje in het toilet?” en zijn linkerhand begon steeds harder mijn knie te boenen terwijl hij richting de mannen wc knikte.

Enorm opgelucht dat deze vraag slechts hypothetisch was boog ik naar hem toe. “Hypothetisch gezien” fluisterde ik in zijn oor, “maar dan bedoel ik ook echt hypothetisch en niet dat je de verkeerde indruk krijgt, zou ik op dat moment nog liever die asbak daar leeglikken dan op dat voorstel in te gaan”.

Ik verwachtte een botte opmerking terug, iets gemeens, wat dan ook, op zijn minst een frons van onbevredigdheid. Maar nee, een grote lach kreeg ik cadeau. Het leek wel kerstmis.

Ik geloof in het goede, ik geloof in het weerbericht; na regen komt altijd zonneschijn, desnoods zorg ik daar hoogstpersoonlijk voor en dus zwaaide ik richting mijn roze-wolk. Hij kwam aangewaaid vanaf de bar en schoof zichzelf voor de storm zodat ik me niet meer hoefde te verschuilen.

Nog even had ik de neiging om zelf voor een plaatselijke regenbui met mijn spa blauw in het schoot van onbetrouwbare man zeshonderd-en-zoveel te zorgen, maar hij moest nog naar buiten door de kou.

Ik kreeg medelijden met het zonnetje dat thuis op hem zat te wachten en hem weer zou gaan moeten opwarmen.

© Tanya Kangur

Sonja’s grootste fan

2007-10-27T09:57:00.000+02:00

Bijna iedere student om mij heen heeft tegenwoordig een hekel aan Sonja. Ik niet. Ik heb in de afgelopen maanden een grote liefde voor Sonja ontwikkeld. Sonja leert mij namelijk creatief en anders koken en dankzij Son ben ik al 3 kilo kwijt. Een voordeel is dat ik daarvoor niet eens zelf haar ‘levenswijze’ strikt hoef te volgen of haar boek te kopen.

Op woensdagavond eet ik samen met 8 van mijn vriendinnetjes. Dat doen we al een paar jaar en dat is hartstikke leuk. Wat niet zo leuk is is om iedere week weer te verzinnen wat we allemaal gaan eten. Één van ons eet namelijk gluten-vrij, ik doe niet aan vlees en sinds kort hebben dan ook nog een Sonja fan in de groep.

Woensdagmiddag liep ik met één van mijn vriendinnen, E. naar de supermarkt. Vlak voor de super kwamen we een vrouwelijke studiegenoot van haar tegen. De dame vroeg vol interesse wat wij als avondmaaltijd gingen eten. Ik antwoordde haar dat we daar nog niet uit waren, maar dat we anders wel enkel aan de wijn gingen, ‘want we moesten op onze lijn letten’. Fout. Fout. Fout. “Ja! Want jij moet écht op dieet!” was de sarcastische opmerking die ik met een ongezellige blik toegebeten kreeg.
In al mijn onschuld was ik even vergeten dat ik als ‘dunne-dame’ geen grapjes meer mag maken over diëten. Zeiken mocht alleen toen ik 4 jaar geleden ruim 2 broekmaten meer droeg dan de dame die voor mij stond. Toen kreeg ik vaak een bevestigende blik als ik zei dat ik toch echt wat minder moest eten. Zeuren mogen we pas als het te laat is. Beter voorkomen dan genezen geldt hierbij dus duidelijk niet. Alleen fanatiek diëten wanneer er overgewicht is, niks geen lifestyle! Waarschijnlijk had ik hier dan ook te maken met een Sonja hater.

In de buurtsuper begon de speurtocht naar het grote woensdagavondgerecht van deze week. Als eerste werd sap en wijn ingeslagen. Dat drinken we allemaal en bovendien is het reuze handig en goeddoordacht om de hele supermarkt door te sjouwen met 3 flessen drank en een zooi literpakken fris. Zo kom je nog eens aan je dagelijkse portie beweging.
Het hoofdgerecht bleek een lastige. In pasta en veel opwarmgerechten zitten gluten of kwaadaardige vetten dus dat viel af. Vlees-prakjes eet ík dan weer niet en zo bevonden wij ons ineens in het gangpad van de Honig gerechten. Als het niet makkelijk is dan kook ik het niet en al helemaal niet voor 9 man.
Aardappel Roerbak Idee op z’n Provençaals sprak ons wel aan. “In de mix zijn verschillende kruiden zoals majoraan en oregano verwerkt. De kruidenmixen en verse ingrediënten zijn speciaal op elkaar afgestemd” . Verse ingrediënten: gezond. Roerbakken: gezond. Op de inhoud stond groenten en ook die zijn gezond dus het plaatje leek compleet. Aardappels erbij en helemaal klaar. Makkelijk! Maar hier kwam het gluten probleem weer om de hoek kijken. Omdat vriendinnetje van het eten van gluten echt behoorlijk ziek wordt is een gokje wagen geen optie, maar nergens op de verpakking stond een allergie advies.
“Heb je vragen of suggesties? Bel, schrijf of mail de Honig Consumentenservice. Bel gratis 0800-0229973” stond op de doos. Schrijven leek mij een beetje overdreven zo vanuit de supermarkt, maar gelukkig had ik mijn mobiel mee.
In het gangpad dan maar even bellen.
“De door u gekozen dienst is niet bereikbaar vanaf uw mobiele telefoon.”
Verdorie! Was ik voor de zoveelste keer vergeten mijn vaste lijn mee te nemen tijdens het boodschappen doen.

Ten einde raad namen we een zak krieltjes en roerbakgroenten, magere-tonijnsteaks en een vega burger mee. Met wat kruiden moest daar wel wat van te maken zijn, toch?

Doodmoe van het boodschappen doen ploften E. en ik in het zonnetje op het balkon neer. De wijn ging los en het lange wachten op de rest begon. 3 flessen later was de club eindelijk compleet maar was de wijn op. De laatste binnenkomers hadden behoorlijke dorst dus haalden nog even snel voor sluitingstijd een paar extra flessen. Een verdwaalde 0.75 l. werd nog gevonden en soldaat gemaakt en toen de rest terug was moest hun dorst ook gelest worden. Rond 10 uur was er zoveel wijn genuttigd dat niemand meer wist hoe ze krieltjes moesten bakken. Waarom hadden we geen opwarmmaaltijd? Waarom geen snackbarhap? Geen van ons had ook enig idee hoe we tonijnsteaks smaakvol moesten bereiden, en zoals ik al aangaf bezit ik geen Sonja boek voor handige tips ontremt groenten.

Uiteindelijk gingen wij allemaal onze weg met slechts een buik vol wijn onder het oog van een aantal tonijnsteaks die lagen te verpieteren op het aanrecht.
Son, bedankt, ik ben weer een kilo kwijt!

© Tanya Kangur

Nee zeggen

2007-10-24T12:35:00.000+02:00

‘Nee’ zeggen vind ik moeilijk. Niet altijd hoor. Tegen vrienden zeg ik gerust wanneer ik geen zin heb om wat af te spreken en ook aan mijn ouders deel ik vrolijk mee dat ik eventjes te egoïstisch ben om ze een gunst te verlenen.
Mijn probleem ligt bij vreemden. Ik denk dat het een beetje een ziekelijk drangetje naar aardig gevonden worden is, en het uit zich voornamelijk bij mannen die zieligjes op mijn gevoel inspelen.

Op vakantie in Turkije met vriendin A. liep ik weer in de val. Zodra wij na een avondje dansen in het bruisende centrum van Bodrum terug naar ons hotel liepen, moesten we langs de aanlegplaats voor rondvaartboten. Niet vies van een bootjongen keken we geïnteresseerd op toen we de 1e avond al vanuit het duister waar de boten lagen werden geroepen. “Wait! Wait!”
Vanaf de kade zagen we in de verte een kleine schaduw die, druk met zijn armen zwaaiend, onze kant op kwam hollen. De schaduw werd groter en groter maar presteerde het niet om boven de omvang van een 12 jarig kind uit te komen.
‘Alex’ stelde hij zich voor. Alex had een grote mond voor zijn tiener-lichaam maar dat kwam dan ook doordat hij al 27 was. Of we met hem en zijn goede vriend Ugur gingen varen op zijn boot. Dan konden we genieten van elkaars gezelschap.

Ik had gewoon nee moeten zeggen maar hij leek me zo sneu, hij had zijn lengte al niet mee dus was een directe afwijzing dan niet permanent schadelijk? “Sorry Alex, vanavond is onze meidenavond.. Wat we morgen doen? Hm.. ja .. dat weet ik niet.. Ja, ok, misschien tot morgen dan.”

Nacht 2 stond Alex ons weer op te wachten. Hij wou nu toch echt met ons volle zee op zodat we samen vakantie konden vieren. Ik zag mezelf al aan stukken gesneden aan drijven op het strand voor ons hotel maar Alex keek zo beteuterd. Misschien iets eerlijker zijn dit keer. “Sorry Alex, ik heb thuis beloofd dat ik niet met vreemde mannen mee zou gaan.”
Niet zo’n slimme opmerking.
Twee armpjes klampten zich om mijn middel heen en dikke lebbers belanden op twijfelachtige plaatsen bij mijn oorlel en mondhoek. “Now we’re friends!” riep hij, weer met zijn armen zwaaiend. Ik zag mijn kans schoon, deed een stap naar achteren en liep vlug naar het hotel.

Avond 3 liepen we in een versnelde pas langs de boten, maar Alex was ons voor. “My friends” begon hij te jengelen. “Now your parents can’t be angry! We are no strangers! We see each other 3 days!” blèrde hij er achteraan. Zijn plakkerige handjes grepen die van A. en mij en begonnen ons richting boot te trekken. Wanhopig keek ik om mij heen en ik zag een Nederlands stel aankomen. “Papa!” riep ik naar de man. Ik rukte mij los en ging snel naast mijn nieuwe vader lopen.

De man keek geschokt om maar was overduidelijk zelf in het bezit van een dochter want al snel duwde hij mij voor zich uit en vroeg bezorgd of alles in orde was. Ik probeerde uit te leggen wat ons was overkomen maar realiseerde mij toen dat ik geen ‘ons’ meer was. Ik keek achterom en zag A. die verwoed door kabouter Plop aan haar arm werd vastgehouden. Gelukkig was ik niet de enige die moeilijk nee zei.

Ik mocht dan los zijn, A. had hulp nodig. Op mijn slippertjes rende ik terug. “Was that really your father” vroeg Alex, maar ik zag dat A. me, dankzij het ook bij haar aanwezige trekje, al verraden had. Ik schudde mijn hoofd. “Then you make your own decisions. You must come to boat with me!” zei hij terwijl hij mij weer vastgreep, en een dikke pruillip verscheen op zijn gezicht. Zeer sexy.

Dit was echt hopeloos en het werd vervelend. Waarom snauwde ik hem niet in zijn gezicht af? Ik wist dat ik dat kon, ik heb er flink veel getuigen van, maar Alex keek zo wanhopig. Toen bewees A. dat in geval van echte nood harde maatregelen getroffen moeten worden. “Yes Alex, we make our own decisions, that’s why we decided to go to our hotel, no man of your size can please us”. Ze greep mijn hand en we holden naar ons hotel.

Bij de poort aangekomen gaf ze me een knipoog en ik gaf haar een zoen op haar wang. “Ooit kunnen we dit ook alleen” zei ik tegen haar. Ze knikte instemmend.

© Tanya Kangur

Persoonlijkheidsstoornis

2007-10-10T23:36:00.001+02:00

Al vaker heb ik van mensen gehoord dat ze mij niet altijd even goed kunnen volgen. Dat zou best wel kunnen kloppen, ik heb namelijk meerdere persoonlijkheden. Ik denk dat de meeste mensen in mijn omgeving last hebben van deze persoonlijkheidsstoornis maar die van mij ligt gewoon nogal aan de oppervlakte.
Maak kennis met een kleine greep uit het rataplan aan mensen die in mijn lichaam leven:

Vroeg in mijn jeugd is Toos-Tietloos ontstaan. Toos heeft, net als ik, een Twentse achtergrond. Tiet staat voor tijd en Toos overschat tijd nog wel eens. Regelmatig te laat komen, slechte planningen en chronisch dubbele afspraken maken zijn de eigenschappen die zij veroorzaakt.
Lange tijd heb ik het vol weten te houden om dit nare vrouwtje wat naar de achtergrond te schuiven en mij aan agenda’s en schema’s te houden. Één extra persoonlijkheid viel in het begin nog wel te onderdrukken. Een paar jaar geleden ging het mis. Tijdens mijn studententijd heeft Toos zelf twee gezichten ontwikkeld. Buiten Twente om stond Tiet meer voor tijd maar meer borstomvang. Toos lijfspreuk werd “ik ben niet plat, ik heb tiet zat” en zij verschafte mij een excuus bij het soms afwezig blijven van een fatsoenlijke decolleté op feesten en partijen.

Toos bleek niet altijd in te zijn voor een feestje. Toos wou soms gewoon thuisblijven en mijn lichaam creëerde daarom een nieuwe persoonlijkheid, namelijk Koos-dansloos. Koos-dansloos duikt op zodra er op zaterdagavond niemand op de dansvloer staat en ik het idee heb dat iedereen naar mij staat te kijken als ik wel een klein dansje ga doen. Koos is mijn redding, Koos geeft duidelijk aan dat het tijd is voor zakelijke bezigheden buiten het café en dat er niet meer gedanst wordt tenzij er een behoorlijke hoeveelheid alcohol ingaat. Al vrij snel werd mij duidelijk dat Koos alcoholist was.
Binnen in mij ontwikkelde zich een eigen AA-programma inclusief sponsor-buddy die Koos nuchter moest houden.

Zie daar: Joost-die-niet-Proost. Ik ben niet zo’n fan van Joost. Bij tijd en wijle heeft Joost een erg aanwezige positie in mijn leven en is dan ook niet meer weg te krijgen. Joost duikt op tijdens tentamen periodes, zodra ik naar mijn werk moet en vlak voor verplichte colleges. Joost is hartstikke saai en burgerlijk maar wordt alom geprezen door verantwoordelijke types in mijn omgeving en ik kom niet meer van hem af. Een voordeel van Joost burgerlijke bestaan is dat hij richting zijn familie vertrekt rond de feestdagen en mij dan helemaal alleen laat. Als vervanger stuurt hij dan Trijntje-drinkt-nog-een-wijntje en zo is er van mijn proostloze verschijning helemaal niets te merkten tijdens essentiële momenten als kerstdiners, verjaardagen bij schoonfamilie en andere gezinsaangelegenheden. Trijntje mag ik wel.

Dankzij Trijntje heb ik al drie kerstavonden niet recht op mijn stoel kunnen zitten en eten we vanaf dit jaar ook alleen nog maar chinees uit bakjes en geen uitgebreid 4-gangen diner meer. Mijn ouders hebben een hekel aan Trijntje.
Zoals wel te verwachten houden zij van Joost en andere niet kleurrijke figuren als Berend-hard-studerend en Yvette-die-hele-nette. Die laatste fake ik trouwens, Joep-houdt-van-troep is de eigenlijke naam.

Een laatste dame die ik ook niet onbenoemd wil laten is Marlies-optimistisch. Marlies is toch wel mijn grote vriendin geworden die zichzelf in staat heeft gesteld om boven iedereen uit haar stem te laten gelden. Vroeger kwam ze nog wel eens in de verdrukking maar al enige tijd voert Marlies toch wel de boventoon in mijn leven. Ze kan goed met iedereen, van Toos tot Trijntje, en zelfs mijn ouders mogen haar.

Dit zijn de leading men- and ladies in mijn leven, maar zoals het ook op hyves gaat krijg je via vrienden weer vrienden-van-vrienden en zo is het ook met mijn persoonlijkheden. Ik kan ze niet allemaal bespreken, sommigen leer ik namelijk zelf net pas kennen en ik ben er van overtuigd dat er met de jaren nog velen bij zullen komen.

Al met al ben ik best tevreden met deze fijne groep mensen om mij heen. Geen van hen allen zou ik willen missen ook al kan ik soms ook wel eens balen als er weer één onuitgenodigd op een feestje verschijnt. Ik denk dat ik niet mag klagen, ik prijs mezelf een gelukkig mens dat ik al deze personen tot nu toe heb mogen ontmoeten.

Was getekend,

Madelief-de-hartendief
Vlinder-man-verslinder
&
Wouter-kan-het-nog-stouter

© Tanya Kangur

Lullo’s

2007-10-07T23:32:00.000+02:00

Ik houd niet zo van mannetjes met een grote mond. Volle lippen; prima. Mooi strak gebit inclusief verstandskiezen; uitstekend! Lange tong à la Gene Simmons uit Kiss; nog véél beter. Het mag er allemaal op en aan zitten maar een grote mond op zich: Nee.

Vooral als er uit die grote mond ongefundeerd gebral en geklets komt waar Van Binsbergen, Kerstens en Kamphuijs een puntje aan kunnen zuigen. Dat soort ventjes irriteren mij, ik zie het dan ook als een persoonlijke uitdaging om ze met zo min mogelijk verbale communicatie te woord te staan.

Vorige week was ik op een feest van de faculteit economie & bedrijfskunde. Ik studeer zelf accountancy en het is inderdaad soms nuttig om al mijn assertiviteit en zelfvertrouwen uit de kast te trekken om zo de ander te imponeren met al mijn geweldigheid. Maar niet tijdens het socializen rond half 4 ’s nachts onder het genot van het 2e krat Heineken.

Ik had op dat tijdstip al voldaan aan alle vormvereisten van een goed feest. Ik had een raar dansje gedaan op de dansvloer, was compleet verdwaald in het huizenblok rondom de kroeg tijdens het halen van een frisse neus en had bij Friet van Piet een nachtelijke snack gegeten.

Eigenlijk was ik klaar om naar huis te gaan totdat ik benaderd werd door De Lullo van die avond. Ik zat op een barkruk mijn tas te her-inrichten toen hij naast me kwam zitten. Breeduit op de kruk voor mij. Uitdagende blik, blouse met een enge nauwkeurigheid nonchalant half uit zijn broek hangend en in de eerste minuut al zeven keer door zijn haar strijkend. Blijkbaar gingen wij een gesprek voeren.

“Zo. Hier ga ík zitten” zei hij
Oh? Was mijn reactie.
“Ja, of mag dat niet?"
Ja hoor, dat mag.
“Ja, natuurlijk mag ik dat. Ik mag namelijk alles. Ik kan alles. *lach* Mag JIJ hier eigenlijk wel zitten?”
Ja, ik mag dat.
“Heerlijk, zo’n vrouw die niet van haar stuk te krijgen is. Ik mag dat wel. Mij me laten afvragen of ík hier wel mag zitten. Niemand doet dat ooit. Iedereen praat altijd met mij mee.”
Jij bent erg tevreden over jezelf.
“Dat klopt”
Ook over je haar?
“Hoezo, ook over mijn haar? Wat is er mis met mijn haar dan?”
Niets. Het was maar een vraag.
“Oh, gewoon een vraag. Grappige vragen stel jij."
Doe jij wel aan kappers?
“Wat is dat nou weer voor vraag dan, ja, ik ga naar de kapper”
Wat voor kapsel is dit dan?
“Zeg je nu dat ik geen kapsel heb”
Nee hoor, dat zei ik niet.. Vind je het erg als ik je Kerstens noem?
“Kerstens? Wie is dat? Die ken ik niet”
Kerstens is een mannetje van tv.
“Lijk ik op iemand van tv? Prima!”
Kerstens wordt nooit herkend als zijn vrienden er niet bij genoemd worden.
“Mooi kut voor Kerstens…. Neem je me nu in de maling? Dat is niet aardig!”
Ik weet het goed gemaakt. Kerstens had een zeer mooi kapsel.
“Heb je het nu alweer over mijn haar?”
Nee hoor, over dat van Kerstens.
“Wil je wat van me drinken?”
Dat kan alleen bij koeien.
“Bijdehand meisje. Daar houd ik wel van. Wat is je nummer? Dan gaan we wat afspreken”
Nul Zes… Twaalf. Drie. Vijfenveertig. Zes. Achtenzeventig.
“En hoe heet je?”
Tanya.
“En hoe verder?”
Van Binsbergen.
“Hey! Als in de Lullo’s!”
Ja. Mijn naam blijft hangen hè?
“Die ga ik inderdaad niet vergeten! Hartstikke leuk! We smsen! Gaan we wat drinken. Met koe!”
Leuk man. Het is mijn bedtijd, ik ga.. Wel smsen he! Niet vergeten! Mijn nummer blijft net zo makkelijk hangen als mn achternaam!
“Ik ga hem uit mijn hoofd leren”
Dag Kerstens.
“Dag van Binsbergen!”

Bel jij me ook? Schrijf met me mee: Nul Zes… Twaalf. Drie. Vijfenveertig. Zes. Achtenzeventig.
06-123…4..5

© Tanya Kangur

Samen de herfst door

2007-09-28T19:34:00.000+02:00

Helaas ben ik regelmatig slachtoffer van het nationale debacle dat de Nederlandse Spoorwegen heet. Voor sommige van mijn activiteiten ben ik verplicht gebruik te maken van de uitmuntende service die dit succesvol geprivatiseerde bedrijf mij te bieden heeft.

Als klein kind vond ik het nog machtig mooi om eens in de zoveel tijd met mijn oma een treinreisje te maken. Samen op familie bezoek in Amsterdam of boodschappen in Enschede doen waren hele ondernemingen waar ik flink van onder de indruk kon zijn. Mijn zusje en ik werden geïnstalleerd op een bankje en werden vervolgens volgestopt met snoep uit het langskomende karretje. Treinreizen was toen nog leuk, het voelde echt nog als ‘op reis gaan’ en in mijn hoofd waande ik mij op weg naar een exotische bestemming.

De laatste paar jaren is de lol er nogal af. Nu moet ik verplicht en is het geen leuk reisje meer. alhoewel de NS dat exotische er wel in heeft weten te houden. De NS doet namelijk aan vervoer op de India manier, en hierbij doel ik niet op de bestemming maar meer de wijze waarop vervoerd word. Wekelijks flitsen voorafgaand aan mijn reis beelden van overvolle coupés en mensen die op treindaken meereizen door mijn hoofd.

Ook nu ik na de zomer weer in Groningen zit mag ik er weer aan geloven. De NS heeft daar een hele mooie slogan voor ‘Samen de herfst door’, las ik ooit ergens. Samen. Ja sámen dat is het zeker.

Mij ga je niet vertellen dat er bij de afdeling logistieke planning niemand zit die op de hoogte is van het feit dat op vrijdag studenten het noorden massaal verlaten om hun ouders elders in het land te gaan bezoeken.
Het is standaard prik, iedere student weet het: op vrijdagmiddag ben je ruim een kwartier van te voren aanwezig, zo niet dan veranderd de slogan van ‘Samen de herfst door’ naar ‘Samen de trein door’ en kan je met tientallen mede passagiers op onderzoek naar die laatste vrije stoel.

Twee weken geleden stapte ik door gebrek aan planning in een overvolle trein richting Zwolle. De gehele tweede klas zat vol. Zo vol zelfs dat niet alleen de tussengedeeltes onbegaanbaar waren maar ook de gangpaden deden denken aan veevervoer.
Natuurlijk zijn er altijd mensen die wél een zitplek hebben maar spontaan een blaasprobleem krijgen en geen uur zonder toiletbezoek kunnen, dus ik zag het al aankomen: de hele reis zou een gewring en geschuif van lichamen worden.

Nadat ik door mijn medereizigers naar mijn nieuwe standplaats was geduwd, zag ik ineens een lege stoel. Verheugd over het feit dat ik toch geen uur zou hoeven te staan, wilde ik mijn jas neerleggen om mijn territorium af te bakenen. Toen begon er iets te knagen; de omgeving rondom deze stoel was brandschoon, de bekleding was niet gemaakt van plakplastic en mijn toekomstige buurman zou met zijn drieledig pak niet misstaan als topman van bovengenoemd bedrijf. Ik bevond mij in de eerste klas.

In de afgelopen jaren heb ik al meerdere malen aanvaringen gehad met ijverige NS medewerkers en ook dit keer voorzag ik problemen als ik ongeoorloofd plek zou nemen in dit voor mij verboden gebied. Zitten op de vloer was geen optie aangezien dit mij een aantal weken terug een aantal mooie kauwgomvlekken op mijn achterwerk had opgeleverd. Ik bleef dus staan.

De man in pak sprak mij aan. “Waarom gaat u niet zitten, er is hier plek” Onder de indruk dat ik ineens een U was geworden door alleen maar in de buurt van overprijsde zitplekken te gaan staan, werd de verleiding steeds groter om toch te gaan zitten. Helaas kan ik door mijn huidige financiële situatie niet eens treinreizen buiten mijn OV tijden om, laat staan een extra duur kaartje plus boete betalen dus ik bleef waar ik was en legde hem mijn dilemma uit.

Vanuit mijn ooghoek zag ik ineens iets blauws. Het blauw werd gesierd met een rood randje en een petje en daaronder zag ik een gezicht dat duidelijk iets te vaak op een fluitje had geblazen. Deze NS-er zat te genieten van zijn ongetwijfeld welverdiende pauze, maar daar ging verandering in komen. Ondanks de drukte zou ik hem met 2 strategisch geplaatste passen kunnen bereiken.

Met mijn vriendelijkste glimlach benaderde ik de man en vroeg hem of ik plaats mocht nemen in de 1e klas want “staan was zo vermoeiend op mijn hakken en ik had toch ook recht op fatsoenlijk vervoer want mijn OV kaart wordt gekort op mijn studiebeurs en dus betaalde ik net zo hard voor een plekje?”
Nee. Nee, nee, nee. De NS-er was niet in functie en kon niets voor mij betekenen, hij was hoofdconducteur af en dat specifieke personeelslid moest ik toch echt hebben voor dit soort verzoeken. Als er écht geen plek meer was dan werd het wel omgeroepen.
Toen ik hem voorstelde om aan de 15 staande personen in deze coupé mee te delen dat de trein stiekem niet écht vol zat, nestelde hij zich nog eens uitgebreid in zijn stoel en draaide zich ongeïnteresseerd richting het raam. Oh, als tip, zei hij met een vuil glimlachje, kon ik misschien even door de trein lopen en zelf op zoek gaan naar de conducteur. Initiatief nemen noemde hij het.

Hoe graag ik ook terug wou naar mijn oude standplek bij man in pak, bewegen kon niet meer. Achter mij stond een student met grote rugzak en voor mij had een meisje de vloer bezaaid met haar studieboeken. Ik was genoodzaakt de rest van deze treinreis door te brengen naast de NS-er. Bij iedere bocht zag ik hem een lachje onderdrukken als hij mij zag worstelen om rechtop te blijven staan.

Ruim drie kwartier later zag ik vanuit het raam de windmolens verschijnen die aangaven dat we bijna in Zwolle waren. Mensen begonnen op te staan om hun bagage te pakken en ook mijn nieuwe NS-vriend begon in het rek boven zich te graaien. Ik probeerde nog een stabiele houding aan te nemen maar door alle beweging om mij heen zag ik het onheil al aankomen. De trein maakte vlak voor Zwolle een laatste spoorwisseling en ik voelde mijzelf voorover vallen. De man sperde zijn ogen wijd open en probeerde nog weg te duiken. Tevergeefs...

Samen vlogen wij de trein door.

© Tanya Kangur

Restaurant beleefdheid

2007-09-16T16:36:00.000+02:00

Er zijn van die momenten in je leven waarop het gewoon zo ontzettend lastig is om algemeen beschaafd te blijven. Tegenover horeca personeel gedraag je je fatsoenlijk, je stelt geen belachelijke eisen, je verwacht niet op je wenken bediend te worden als het druk is en je wordt niet kwaad als iemand niet in staat is precies uit te leggen wat er precies in de boerenomelet zit. Je glimlacht gewoon netjes terug. Dan had je maar beter op moeten letten bij moeders in de keuken.

Maar soms…
Mijn vriendin A. en ik wouden laatst in een vrij nieuwe lunchroom gaan eten in Groningen. Vroeger vonden we dat al sjiek staan en zouden we dat gaan doen zodra we een vast inkomen hadden. Iedere 24e van de maand ruim €250 binnenkrijgen vind ik vast genoeg dus op een decadente zaterdagmiddag gingen wij uit lunchen in deze luxe uitziende zaak.

Bij binnenkomst voelden wij ons al een beetje misplaatst omdat de aanwezige klanten al uitgebreid aan de champagne zaten en wij van plan waren chocomelk te bestellen. Er werd fijne lounge muziek op de achtergrond gedraaid, de zaak was brandschoon en het personeel had zo’n professionele uitdrukking dat ik verwachtte dat ze mij ter plekke voorlichting gingen geven over de essentiële zaken in het leven.

We kregen een plek toegewezen aan een keurig gedekt tafeltje en kregen meteen een lunchkaart en bestek voor onze neus geschoven door onze serveerster. A. en ik bestelden beide uit angst voor een hier zeer ongepaste chocomelk-snor een glas verse jus bij haar en doken onze kaart in. “Netjes netjes, wel onthouden mijn mond af te vegen na iedere hap en mes en vork moeten beslist in de juiste hand straks, rechtop zitten, intelligent hoofd trekken, kaart bestuderen en straks vriendelijk oogcontact zoeken voor de bestelling.” Dacht ik nog.

Ons drinken werd eigenlijk á la minute al op tafel gezet en A. vroeg of we mochten bestellen. “Ja,” zei onze serveerster, draaide zich om en liep weg naar de bar richting haar collega’s. We keken haar beteuterd na met de kaart nog in onze handen. Al speculerend over waarom onze bestelling niet gewoon opgenomen werd zagen wij onze horecamedewerkster weer terugkomen. Met de rekening. “Jullie wouden toch betalen?” We waren inderdaad geen champagne klanten, maar afrekenen binnen 5 minuten na onze entree vond ik toch wel een erg opvallende hint dat wij niet welkom waren.

Ik gaf aan alsnog te willen bestellen. De serveerster slaakte een zucht en gaf aan dat ze graag eerst wou dat ik mijn drinken afrekende. Onze honger werd per seconde minder maar de kaart zag er goed uit. Beide gingen wij voor de nummer 43. Een royaal gevulde tortilla-plate. De serveerster keek mij aan en ik bestelde twee maal de nummer 43. “En wat wilt u eten?” vroeg ze aan A. A. keek haar aan met grote ogen aan. “Ik wil graag de helft van wat zij net besteld heeft” zei ze nogal sarcastisch, richting mij knikkend. De serveerster keek wazig op van haar elektronische schrijfblok en wierp mij een vragende blik toe. “Ik doe aan de lijn” beet ik haar toe toen ik zag dat ze het echt niet snapte en ik zag naast mij A. een gniffel proberen te onderdrukken toen bij de serveerster het kwartje viel.

Redelijk van haar stuk en zeker niet geamuseerd liep de dame weg en ik dook achter mijn kaart, een slappe lach onderdrukkend. “Hou je in! Ze komt straks nog terug!” siste A. mij toe. Vanachter mijn kaart nam ik een slok van mijn jus d’orange in een poging mijn lach weg te slikken en wat zinvols te zeggen. Vreemd genoeg kwam er slechts wat gemurmel uit mijn mond. “Ik versta je niet! Kom eens overeind!” zei A. en trok de kaart voor mijn gezicht vandaan. Ze barste in lachen uit toen ze zeker een dozijn sinaasappel slierten zag die uit mijn mond over mijn kin bungelden. “Hoe is dat daar nu weer beland?” vroeg ze mij en ik wees naar mijn glas waarin zich blijkbaar een hele grote drab aan vruchtklonten bevond.

“Het spijt mij maar ik zit hier al een paar minuten op mijn drinken te kauwen.” Zei ik toen ik de serveerster weer bij onze tafel geroepen had. “Ja mevrouw, u heeft hier verse jus d’orange, dat is met vruchtvlees” zei ze, met de minuut chagrijniger wordend. “Inderdaad, met vruchtvlees, niet met hele vrucht!” en ik viste met mijn vork een nog helemaal intact partje sinaasappel uit mijn glas. Ze griste het glas van tafel, bracht het naar de bar en beende naar achteren. Een paar tellen later zag ik haar terugkomen met een zeef zo groot als een vergiet. De inhoud van mijn glas ging er doorheen en de hele handel werd weer op mijn tafel gezet. Inderdaad. Geen spoortje vruchtvlees meer te bekennen. Alles maar dan ook alles eruit gezeefd. Lekker.

Tot mijn grote vreugde zag ik tweemaal onze nummer 43 bij het keukenluik verschijnen. Toen na ruim 4 slokken sinaasappelconcentraat onze maaltijd nog niet voor onze neus stond verscheen vanuit de keuken een vlotte jongeman die onze borden kwam brengen. Met een grote glimwacht wenste hij ons een smakelijke voorzetting en hij verdween weer richting keuken. Ik wierp hem nog een smekende blik na in de hoop dat hij zijn kook taken zou omruilen voor serveer taken, deze man was duidelijk van alle markten thuis, maar het was tevergeefs. Wensend dat wij dan ook niets meer van onze serveerster te zien zouden krijgen aten wij, met de complimenten aan de kok, onze maaltijd op.

Ik stak een kauwgompje in mijn mond. Onze serveerster kwam op ons verzoek met de rekening aanzetten, en niet, zoals ik half-half verwachte, met een nieuwe kaart, onbestelde drankjes of wellicht zelfs met een voorgerecht. Toen ik aangaf te willen pinnen haalde ze een draagbaar automaatje waardoor mijn pasje gehaald werd. De serveerster liep weg en kwam terug met het bonnetje, liep weer weg en kwam nogmaals terug met een klein schoteltje dat ze neerzette op onze tafel. Zoekend naar het verwachte pepermuntje realiseerde ik mij ineens iets. Onder de indruk van haar eigen kunnen had onze serveerster een fooischoteltje voor onze neus neergezet. A. en ik trokken onze jas aan, pakten onze spullen bij elkaar en liepen het restaurant uit, maar niet voordat ik mijn stuk kauwgom op haar schoteltje had gedrukt.

© Tanya Kangur

Een poging tot internetdaten

2007-09-12T10:39:00.000+02:00

Ik ben lid van Paiq. Paiq is een online dating site waarbij je begint met foto-loos chatten en hoe meer woorden er gewisseld worden tussen twee mensen, hoe meer men van elkaars foto te zien krijgt. Als je lang genoeg chat, zie je elkaars gezicht en kan je van elkaar een ‘match’ maken.

Bij Paiq word je niet zomaar lid, je moet eerst uitgenodigd zijn. Ik ben uitgenodigd door een vriendin en uitnodigingen sla je niet zomaar af dus sinds kort zit ik in de anonieme chat.

Mijn missie was het vinden van mijn grote liefde. Er zijn zoveel geslaagde internet romances, dus waarom zou ik er geen krijgen? Na 1,5 uur chatten had ik er een tweede bij missie bij die bijna net zo onmogelijk leek als de 1e: het uitreiken van een originaliteitprijs.

Gesprekken beginnen standaard met: "Hoi Taaaaat, Is Taaaaat je echte naam?" "Werk je of studeer je?" Naar leeftijd wordt niet gevraagd want die staat, lekker handig, bovenaan het scherm. Daarna komt de hamvraag:
En waar kom je vandaan dan? Het antwoord ‘uit mijn moeder, moet ik je even uitleggen hoe dat werkt?’ wordt niet gewaardeerd had ik van mijn paiq-vriendin-met-ervaring geleerd.
‘Uit het Noorden’ dan maar…
‘Wees eens specifieker, ik ga je heus niet stalken’
‘Hm.. ok… Groningen’

FLOEPS! “Hete beer500 wil je toevoegen als vriend op Hyves!”

Op Paiq kwam ik vanaf toen dus uit Hantumerutbuorren. Dat ligt in Friesland en het verbeterde mijn typvaardigheid. Ook heette ik ineens Greet en werkte ik in een tuincentrum. Zo. Niemand kon mij nog vinden op internet. Helaas wou niemand nog met mij in gesprek na deze overdaad aan informatie.

Na 2 maand probeerde ik het opnieuw. Tot mijn grote verbazing hadden al mijn matches zich verwijderd doordat ik volgens hen te lang niet had ingelogd. Ik was blij dat ik zo vroeg in onze dating-cyclus achter deze kwalijke eigenschap kwam. Als zij al niet eens om konden gaan met dit soort fluctuaties in mijn aanwezigheid, hoe zouden hun moeders dan wel niet zijn? Ik zag mezelf alweer wekelijks bij schoonmama aanschuiven voor een kop koffie.

Toen vond ik T. T. was grappig. Zijn eerste vraag was of ik hem kwam versieren. Nee, dat kwam ik niet. Tenzij hij toevallig leek op een praalwagen, dan kon ik oefenen voor carnaval. T. wou niet weten waar ik vandaan kwam of wat mijn echte naam was.
Wat hij wél wou weten was hoeveel ik woog. 150 kilo en ik doe aan paaldansen vond hij een mooi antwoord. Hijzelf was huurling. Hij had besloten dat ik klein was en dat ik in zijn sprookje de rol van draak mocht vervullen. Ik was spontaan verliefd.

Dagen achter elkaar hebben T. en ik zitten chatten over nietszeggende rariteiten die buitenstaanders niet zouden snappen. Aan het eind van de avond sloten we af met een ‘ik zie je morgen op het station!’. Sporadisch werd er eens wat serieuze info uitgewisseld en mettertijd wist ik waar hij vandaan kwam en wat zijn werk dan was. In ruil voor deze info had ik beloofd een antieke vouwfiets voor hem te kopen.

Op een zaterdagavond logde ik even snel in voor het uitgaan en trof hem online. ‘Je komt morgen toch hierheen?’ grapte hij weer eens. ‘Ja, ik ben om 1 uur bij je, ik doe een kleine omweg voor ik weer richting Groningen vertrek, geef je telefoonnummer maar.’ zei ik.
En zo bevond ik mij de volgende dag in de trein richting T. Ik zou hem treffen op het station.

Ik zat net mijn bagage in een kluis te proppen toen ik ineens een hand op mijn schouder voelde. Ik draaide me om en zag T. staan. Hij had een lach van oor tot oor, zag er geweldig uit en sprak met zo’n leuk Brabants accent. Alles klopte.
Ik wachtte.. en wachtte.. ik keek een keertje ongerust omlaag naar mijn buikgebied. Maar nee… geen Poef! Niks geen Fonk! Mijn maag maakte geen sprongetje, zelfs geen klein huppeltje! Verdwaasd van het grote gat dat ik aantrof tussen theorie en praktijk ging ik met hem mee om wat te drinken. 1,5 uur lang hebben we het erg gezellig gehad samen. We hadden inderdaad hetzelfde gevoel voor humor en we bleven in gesprek, maar daar hield het voor mij dan ook op. Snel ging ik weer op de trein richting huis, ik had nog een andere afspraak staan.

In de trein kreeg ik sms van T. dat hij het gezellig vond, dat we nog eens moesten afspreken. Thuis kreeg ik nog een bericht via Paiq, waar ik was. De volgende dag nog één. Een week later nog een verdwaald smsje of ik weer met de trein naar hem toe kwam. Ik heb niet meer gereageerd. Teleurgesteld schrapte ik het begrip internet liefde uit mijn woordenboek.

Mijn account op Paiq heb ik weer op non-actief gezet. Misschien wissen mijn matches zich weer uit zichzelf.
Voor iedereen die op een druilerige middag niets te doen heeft, laat het me weten. Ik stuur je de uitnodiging voor Paiq door. Wellicht tref je T. daar. Misschien mag jij in zijn sprookje het prinsesje zijn, de rol van draak is helaas al bezet.

© Tanya Kangur

Vlieg in mijn wijn

2007-09-12T10:37:00.000+02:00

Er zit een vlieg in mijn wijnfles. Hij is niet meegekomen uit de winkel, nee, het is mijn eigen schuld. Gisteren dronk ik erg zelfgenoegzaam een glas rode wijn en, omdat ik mezelf nu al te oud of misschien nog te jong vind om op dinsdag avond de hele fles in mijn eentje soldaat te maken, heb ik na eenderde de kurk er weer op gedaan.
En nu zit er dus een vlieg in. Eigenlijk drijft hij want hij is dood.
Ik ben nu nog alleen thuis dus stiekem kan ik gewoon een glas inschenken en mijn bevuilde wijn opdrinken zonder dat iemand merkt dat ik een gratis stukje vlieg opeet. Maar dat doe ik niet. Ik eet namelijk geen vlees.
Toen ik mezelf dat principe heb aangemeten kreeg ik er meteen een hele dosis koppigheid bij. "Als ik iets doe dan doe ik het ook goed" is het motto en daarnaast houd ik er niet van om mezelf teleur te stellen, tenzij het om mannen gaat.
Het scheelt dat ik een principiële geen-vlees-eter ben. Ik wil die beestjes alleen als ze lekker gehuppeld hebben door de wei en geen ontbijtje met stukjes soortgenoot hebben gehad. Dat idee spreekt mij wel aan. Ergens halverwege Groningen hing ook wekenlang zo’n reclame bord met een zielig varkentje en de mededeling ‘stop fout vlees’. Fout is slecht, fout eten we niet meer. Alleen nog goed, alleen nog vrijheidskippetjes.

Nu wil het feit dat ik al sinds het begin besloten heb om ook deze bio-beesten links te laten liggen. Puur om uit te proberen of ik dat volhoud, ik houd van een uitdaging.

Het gaat aardig goed. Met uitzondering van twee momenten heb ik geen vlees meer gegeten. Eenmaal was ik tortilla gehakt aan het bakken voor vrienden en daardoor even vergeten dat ik sinds kort geen vlees meer at. Dit bedacht ik me toen ik, zoals ik altijd doe, aan het snaaien was uit de pan om te proeven of er meer gehaktkruiden overheen moesten.
De tweede keer was tijdens carnaval toen ik in een dronken bui door iemand die mijn nieuwe principe nogal irritant vond een stuk braadworst in mijn mond geduwd kreeg. Omdat ik dingen graag goed doordenk heb ik even de tijd genomen om te overwegen wat er met die hap braadworst moest gebeuren. Ondertussen moest er natuurlijk wel gekauwd worden en na een minuut was de brei in mijn mond zo onherkenbaar geworden dat ik het behoorlijk hypocriet van mezelf zou vinden om het toch al dode schepsel gemarteld en onteerd op de grond te spugen. Ik kon Berta 44 alleen nog maar met veel smaak doorslikken.

Afgezien van het feit dat ik het mezelf erg moeilijk maak op BBQs en na avondjes stappen bij de Febo, bezorg ik anderen blijkbaar ook kopzorgen. Er zijn namelijk heel veel mensen die lekker met mij in discussie willen over biggetjes en kuikens. Discussiëren is fijn dus als ik goed gehumeurd ben dan wil ik wel mee doen, al is het alleen maar omdat het me uitdaagt om iedere keer weer een nieuwe reden te verzinnen. Als ik er genoeg van heb dan is een ‘ja, jij hebt gelijk’ vaak afdoende, of ik begin gewoon tofu recepten op te dreunen.

Ik neem mijzelf niet al te serieus, met mijn pubergeest kan ik alle kritiek wel aan maar soms raak ik zelfs vermoeid van alle opmerkingen over het opdringen van deze levenswijze en B12 tekorten.
Hierbij wil ik iedereen die de afgelopen maanden zijn zegje nog niet heeft gedaan over mijn eetgewoontes dan ook doorverwijzen naar de volgende twee websites:

http://www.peta.nl/camp-veg.asp
http://vegetarier.blogje.eu/

Hey.... de fles is leeg.

TomTom

2007-09-12T10:04:00.000+02:00

Als het om daten gaat ben ik een ramp. Ik ben numero uno wat betreft het analyseren en oplossen van relatie crisissen van mijn vriendinnen (als bijrijder weet je het namelijk altijd beter), maar de dag moet nog aanbreken waarop ik van mijn eigen liefdesleven geen slachtveld maak.

Het probleem is namelijk dat ik op zoek ben naar echte liefde en tijdens deze zoektocht raak ik nog wel eens overenthousiast en verdwaald.
Vanaf mijn twaalfde ben ik bezig geweest met vriendjes, ik was er vroeg bij. Ik had een hobby nodig aangezien ik a-sportief, -muzikaal en creatief ben. Voor mannen heb je die drie eigenschappen gelukkig niet nodig. Genoeg zakgeld voor mascara, sexy topjes en mixdrankjes was voldoende. Dacht ik..

Wat heb ik dit onderschat.

Ondertussen ben ik erachter welke ingrediënten ik daadwerkelijk nodig had: 700 van mijn beste vriendinnen voor advies, om hen weer te relativeren 1 nuchtere begripvolle man doch geen exslaappartner, (noem het een homo, noem het dat lekkere ding uit de kroeg die toch liever je beste vriendin deed en nu dus een no-go area is waar je alleen nog gezellig mee wilt ‘kletsen’), en daarnaast een zeer goed geheugen dat in staat is te leren van fouten.

Mijn 700 vriendinnen heb ik nu wel bij elkaar. Van die ene man heb ik er ondertussen al een stuk of 5 gehad, het puur platonisch houden bleek een lastige. Maar dat geheugen… dat van mij is als een soort nieuwe versie van windows. Er zitten van die errors in die mijn moeder bestempeld als ‘kinderfoutjes’ maar die ervoor kunnen zorgen dat mijn hele systeem crasht. Bij wijze van spreke dan. Ik ben namelijk regelmatig een hele dag uit de roulatie door liefdesverdriet.

Ineens schoot het mij te binnen. Ik heb een TomTom nodig. Niet één die mij de weg wijst in mijn auto, maar één die mij de weg wijst tussen al mijn veroveringen door.
Ik wil er zo een die dan keihard in mijn oor begint te blèren als ik weer eens finaal de fout in ga. Bij mannen werkt het ook. Ze weten allemaal dat ze niet te hard mogen rijden, trappen hem lekker door tot 150 maar gaan vol op de rem zodra de stem van Kim Holland (jaja, die kan je downloaden) aangeeft dat er een flitspaal staat.

Ik heb een ferme mannenstem nodig die mij terugfluit als ik de verkeerde kant op stuur. Zoveel aanpassingen heeft de originele TomTom helemaal niet nodig, vrouwen begrijpen de aanwijzingen wel.
Zodra mijn nieuwste aanwinst duidelijke signalen afgeeft dat hij niets meer dan sex wil, wil ik een kort maar krachtig “U mag hier alleen tijdelijk parkeren!” horen. Wanneer duidelijk is dat een verdere relatie geen zin heeft “Met deze auto kan u niet de snelweg op!”. Is de man in kwestie net bedrogen ‘Warning, construction site’ en als zijn exen en andere scharrels nog volop aanwezig zijn zou een file melding een uitkomst zijn zodat ik niet ook in de rij kom te staan.
Als ik weer eens de neiging heb om 10x per dag te lopen smsen voldoet “U gaat hier veeeel te snel, neemt u gas terug!”
Mocht ik dan toch doorslaan en mijn scharrel blijven bellen, hyven en stalken op msn dan heb ik graag als laatste de boodschap: “Rem nu af!!Voor u het weet wordt u hier geflitst en gepubliceerd in een slechte resolutie op www.gestoorde-exen.nl”.

Ik weet zeker dat ik een gat in de markt heb gevonden. Voor het programmeren van de route beschrijvingen biedt ik hierbij mijn 700 vriendinnen aan. Oh, en doe mijn uitvoering maar met stem van George Clooney.