23 going on 10

‘Goedemiddag, zijn je vader en moeder ook thuis meisje?’ Verbluft kijk ik de kerel aan die in mijn portiek staat. Ik val stil en wacht op de clou van deze goede grap, maar de man kijkt me met een zoetsappig lachje aan. Er ten volste van overtuigt dat er in mijn huis niemand aanwezig is dan ik besef ik me dat hij het dan toch echt tegen mij moet hebben. ‘Ik ben alleen thuis’ antwoord ik, terwijl ik me realiseer dat dit niet het slimste moment is om een vreemde die mij voor kleuter aanneemt te overtuigen dat er naast mijn één-meter-achtenzestig niemand in het huis is om het fort te bewaken.

Ik maak hem duidelijk dat ik geen interesse heb in een bijdrage aan scholing voor kansarme straathonden in Bolivia, en de man druipt af richting zijn collega op straat. ‘Maar je lijkt zo jong’ zegt hij voordat hij wegloopt. ‘Ik ben verdorie 23! Ik word zelfs nog 24 dit jaar!’ roep ik hem na en ik hoor hoe puberaal dit moet klinken.

De deur trek ik achter mij dicht en het eerste wat ik doe is make-up op smeren. Dat scheelt toch al snel een paar jaar en ik wil van mijn minderjarige hoofd af. Gooi het op een grote vergissing van de collectant in kwestie, want zo jong lijk ik echt niet, maar het overkomt me ook in kroegen wel eens. En dan schiet ik meteen in de verdediging.

Waar komt deze oerdrift vandaan om ouder te lijken? Hoelang nog voordat ik de drempel nader waarop jong lijken een must is? Afgelopen week op de huishoudbeurs, ja daar was ik, ik heb een huishouden, deed ik volop moeite om zonder ID bij de likeurstands te komen, terwijl er voor mij een groep 40+ers al giebelend de portier vroeg of hij toch echt geen legitimatie wilde zien.

Ben ik pas echt volwassen wanneer ik dit niet meer wil lijken? Wanneer ik besluit om dan toch maar eens dagcrème te gaan kopen, me ga bezighouden met sport om een goed figuur te houden en ik het liefst jongere mannen date om mijn eigen jeugdigheid te bewijzen?

Zijn de eigenschappen ‘te laks om te smeren’, ‘te lui om te bewegen’ en de voorkeur voor mannen van een paar jaar ouder echt overblijfsels uit mijn tienerjaren?

Zondag zit ik op de bank. In dezelfde verschijning als ik de collectant liet zien en met een pizza, bier en een man wiens paspoort volwassenheid laat zien maar wiens grappen toch duidelijk uit Jochem van Gelders moppentrommel kunnen komen. Het gesprek van de dag is bedrijfsplannen en het schijnt dat ik informatie over financiën kan uitkramen die toch echt boven het niveau basisschool-rekenen uitstijgt.

Waar maak ik me druk om? Wat maakt het uit wanneer mensen mij om welke reden dan ook te jong achten? Is volwassen zijn niet iemand op inhoud beoordelen in plaats van op uiterlijk?

Dan maar onbevangen. Ik heb geen zorgen aan mijn hoofd, ik ben gelukkig.

© Tanya Kangur

06-03-2009

Mijn Gastenboek vol met zeer gewaardeerde bijdrages