Nee zeggen

‘Nee’ zeggen vind ik moeilijk. Niet altijd hoor. Tegen vrienden zeg ik gerust wanneer ik geen zin heb om wat af te spreken en ook aan mijn ouders deel ik vrolijk mee dat ik eventjes te egoïstisch ben om ze een gunst te verlenen.
Mijn probleem ligt bij vreemden. Ik denk dat het een beetje een ziekelijk drangetje naar aardig gevonden worden is, en het uit zich voornamelijk bij mannen die zieligjes op mijn gevoel inspelen.

Op vakantie in Turkije met vriendin A. liep ik weer in de val. Zodra wij na een avondje dansen in het bruisende centrum van Bodrum terug naar ons hotel liepen, moesten we langs de aanlegplaats voor rondvaartboten. Niet vies van een bootjongen keken we geïnteresseerd op toen we de 1e avond al vanuit het duister waar de boten lagen werden geroepen. “Wait! Wait!”
Vanaf de kade zagen we in de verte een kleine schaduw die, druk met zijn armen zwaaiend, onze kant op kwam hollen. De schaduw werd groter en groter maar presteerde het niet om boven de omvang van een 12 jarig kind uit te komen.
‘Alex’ stelde hij zich voor. Alex had een grote mond voor zijn tiener-lichaam maar dat kwam dan ook doordat hij al 27 was. Of we met hem en zijn goede vriend Ugur gingen varen op zijn boot. Dan konden we genieten van elkaars gezelschap.

Ik had gewoon nee moeten zeggen maar hij leek me zo sneu, hij had zijn lengte al niet mee dus was een directe afwijzing dan niet permanent schadelijk? “Sorry Alex, vanavond is onze meidenavond.. Wat we morgen doen? Hm.. ja .. dat weet ik niet.. Ja, ok, misschien tot morgen dan.”

Nacht 2 stond Alex ons weer op te wachten. Hij wou nu toch echt met ons volle zee op zodat we samen vakantie konden vieren. Ik zag mezelf al aan stukken gesneden aan drijven op het strand voor ons hotel maar Alex keek zo beteuterd. Misschien iets eerlijker zijn dit keer. “Sorry Alex, ik heb thuis beloofd dat ik niet met vreemde mannen mee zou gaan.”
Niet zo’n slimme opmerking.
Twee armpjes klampten zich om mijn middel heen en dikke lebbers belanden op twijfelachtige plaatsen bij mijn oorlel en mondhoek. “Now we’re friends!” riep hij, weer met zijn armen zwaaiend. Ik zag mijn kans schoon, deed een stap naar achteren en liep vlug naar het hotel.

Avond 3 liepen we in een versnelde pas langs de boten, maar Alex was ons voor. “My friends” begon hij te jengelen. “Now your parents can’t be angry! We are no strangers! We see each other 3 days!” blèrde hij er achteraan. Zijn plakkerige handjes grepen die van A. en mij en begonnen ons richting boot te trekken. Wanhopig keek ik om mij heen en ik zag een Nederlands stel aankomen. “Papa!” riep ik naar de man. Ik rukte mij los en ging snel naast mijn nieuwe vader lopen.

De man keek geschokt om maar was overduidelijk zelf in het bezit van een dochter want al snel duwde hij mij voor zich uit en vroeg bezorgd of alles in orde was. Ik probeerde uit te leggen wat ons was overkomen maar realiseerde mij toen dat ik geen ‘ons’ meer was. Ik keek achterom en zag A. die verwoed door kabouter Plop aan haar arm werd vastgehouden. Gelukkig was ik niet de enige die moeilijk nee zei.

Ik mocht dan los zijn, A. had hulp nodig. Op mijn slippertjes rende ik terug. “Was that really your father” vroeg Alex, maar ik zag dat A. me, dankzij het ook bij haar aanwezige trekje, al verraden had. Ik schudde mijn hoofd. “Then you make your own decisions. You must come to boat with me!” zei hij terwijl hij mij weer vastgreep, en een dikke pruillip verscheen op zijn gezicht. Zeer sexy.

Dit was echt hopeloos en het werd vervelend. Waarom snauwde ik hem niet in zijn gezicht af? Ik wist dat ik dat kon, ik heb er flink veel getuigen van, maar Alex keek zo wanhopig. Toen bewees A. dat in geval van echte nood harde maatregelen getroffen moeten worden. “Yes Alex, we make our own decisions, that’s why we decided to go to our hotel, no man of your size can please us”. Ze greep mijn hand en we holden naar ons hotel.

Bij de poort aangekomen gaf ze me een knipoog en ik gaf haar een zoen op haar wang. “Ooit kunnen we dit ook alleen” zei ik tegen haar. Ze knikte instemmend.

© Tanya Kangur