Een poging tot internetdaten

Ik ben lid van Paiq. Paiq is een online dating site waarbij je begint met foto-loos chatten en hoe meer woorden er gewisseld worden tussen twee mensen, hoe meer men van elkaars foto te zien krijgt. Als je lang genoeg chat, zie je elkaars gezicht en kan je van elkaar een ‘match’ maken.

Bij Paiq word je niet zomaar lid, je moet eerst uitgenodigd zijn. Ik ben uitgenodigd door een vriendin en uitnodigingen sla je niet zomaar af dus sinds kort zit ik in de anonieme chat.

Mijn missie was het vinden van mijn grote liefde. Er zijn zoveel geslaagde internet romances, dus waarom zou ik er geen krijgen? Na 1,5 uur chatten had ik er een tweede bij missie bij die bijna net zo onmogelijk leek als de 1e: het uitreiken van een originaliteitprijs.

Gesprekken beginnen standaard met: "Hoi Taaaaat, Is Taaaaat je echte naam?" "Werk je of studeer je?" Naar leeftijd wordt niet gevraagd want die staat, lekker handig, bovenaan het scherm. Daarna komt de hamvraag:
En waar kom je vandaan dan? Het antwoord ‘uit mijn moeder, moet ik je even uitleggen hoe dat werkt?’ wordt niet gewaardeerd had ik van mijn paiq-vriendin-met-ervaring geleerd.
‘Uit het Noorden’ dan maar…
‘Wees eens specifieker, ik ga je heus niet stalken’
‘Hm.. ok… Groningen’

FLOEPS! “Hete beer500 wil je toevoegen als vriend op Hyves!”

Op Paiq kwam ik vanaf toen dus uit Hantumerutbuorren. Dat ligt in Friesland en het verbeterde mijn typvaardigheid. Ook heette ik ineens Greet en werkte ik in een tuincentrum. Zo. Niemand kon mij nog vinden op internet. Helaas wou niemand nog met mij in gesprek na deze overdaad aan informatie.

Na 2 maand probeerde ik het opnieuw. Tot mijn grote verbazing hadden al mijn matches zich verwijderd doordat ik volgens hen te lang niet had ingelogd. Ik was blij dat ik zo vroeg in onze dating-cyclus achter deze kwalijke eigenschap kwam. Als zij al niet eens om konden gaan met dit soort fluctuaties in mijn aanwezigheid, hoe zouden hun moeders dan wel niet zijn? Ik zag mezelf alweer wekelijks bij schoonmama aanschuiven voor een kop koffie.

Toen vond ik T. T. was grappig. Zijn eerste vraag was of ik hem kwam versieren. Nee, dat kwam ik niet. Tenzij hij toevallig leek op een praalwagen, dan kon ik oefenen voor carnaval. T. wou niet weten waar ik vandaan kwam of wat mijn echte naam was.
Wat hij wél wou weten was hoeveel ik woog. 150 kilo en ik doe aan paaldansen vond hij een mooi antwoord. Hijzelf was huurling. Hij had besloten dat ik klein was en dat ik in zijn sprookje de rol van draak mocht vervullen. Ik was spontaan verliefd.

Dagen achter elkaar hebben T. en ik zitten chatten over nietszeggende rariteiten die buitenstaanders niet zouden snappen. Aan het eind van de avond sloten we af met een ‘ik zie je morgen op het station!’. Sporadisch werd er eens wat serieuze info uitgewisseld en mettertijd wist ik waar hij vandaan kwam en wat zijn werk dan was. In ruil voor deze info had ik beloofd een antieke vouwfiets voor hem te kopen.

Op een zaterdagavond logde ik even snel in voor het uitgaan en trof hem online. ‘Je komt morgen toch hierheen?’ grapte hij weer eens. ‘Ja, ik ben om 1 uur bij je, ik doe een kleine omweg voor ik weer richting Groningen vertrek, geef je telefoonnummer maar.’ zei ik.
En zo bevond ik mij de volgende dag in de trein richting T. Ik zou hem treffen op het station.

Ik zat net mijn bagage in een kluis te proppen toen ik ineens een hand op mijn schouder voelde. Ik draaide me om en zag T. staan. Hij had een lach van oor tot oor, zag er geweldig uit en sprak met zo’n leuk Brabants accent. Alles klopte.
Ik wachtte.. en wachtte.. ik keek een keertje ongerust omlaag naar mijn buikgebied. Maar nee… geen Poef! Niks geen Fonk! Mijn maag maakte geen sprongetje, zelfs geen klein huppeltje! Verdwaasd van het grote gat dat ik aantrof tussen theorie en praktijk ging ik met hem mee om wat te drinken. 1,5 uur lang hebben we het erg gezellig gehad samen. We hadden inderdaad hetzelfde gevoel voor humor en we bleven in gesprek, maar daar hield het voor mij dan ook op. Snel ging ik weer op de trein richting huis, ik had nog een andere afspraak staan.

In de trein kreeg ik sms van T. dat hij het gezellig vond, dat we nog eens moesten afspreken. Thuis kreeg ik nog een bericht via Paiq, waar ik was. De volgende dag nog één. Een week later nog een verdwaald smsje of ik weer met de trein naar hem toe kwam. Ik heb niet meer gereageerd. Teleurgesteld schrapte ik het begrip internet liefde uit mijn woordenboek.

Mijn account op Paiq heb ik weer op non-actief gezet. Misschien wissen mijn matches zich weer uit zichzelf.
Voor iedereen die op een druilerige middag niets te doen heeft, laat het me weten. Ik stuur je de uitnodiging voor Paiq door. Wellicht tref je T. daar. Misschien mag jij in zijn sprookje het prinsesje zijn, de rol van draak is helaas al bezet.

© Tanya Kangur